Sąd utrzymał wyrok wobec B. E. za niezgłoszone zegarki ze Szwajcarii

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim , II Wydział Karny z dnia 11 sierpnia 2025 r., sygn. akt II K 394/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

B. E.

Niekarany

Karta karna k. 292

Fakty uznane za nieudowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Karalność sądowa oskarżonego

Karta karna

Załączony dokument został sporządzony w przepisanej prawem formie przez organy do tego uprawnione, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały wiarygodności tych dokumentów.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wskazać fakt.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obrońca zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę orzeczenia, które miały wpływ na treść orzeczenia oraz naruszenie przepisu prawa procesowego tj. art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k

Niezasadny

Przeprowadzona przez Sąd Okręgowy kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia pozwala na stwierdzenie, że Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania.

Sąd I instancji w sposób zgodny z wymogami art. 424 k.p.k. przedstawił w uzasadnieniu powody wydanego wyroku, gdzie dokonał oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie zgodnie z dyspozycją art. 410 k.p.k. ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. Dokonana ocena dowodów nie uchybia też zasadom określonym w art. 5 k.p.k. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., (...) KK 20/16).

Zdaniem Sądu Okręgowego, zgromadzone w sprawie dowody sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie i na tej podstawie wysnuł prawidłowy wniosek o uznaniu oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu z art. 86 § 1 i 4 k.k.s. w zw. z art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z at. 7 § 1 kks.

Zgodnie art. 86 § 1 kks Kto, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku celnego, przywozi z zagranicy lub wywozi za granicę towar bez jego przedstawienia organowi celnemu lub zgłoszenia celnego, przez co naraża należność celną na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. § 4 Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2.

Art. 54 § 1. Podatnik, który uchylając się od opodatkowania, nie ujawnia właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania lub nie składa deklaracji, przez co naraża podatek na uszczuplenie, zaś § 3 Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych .

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, że B. E. w dniu 19.12.2023 r. w Delegaturze (...) Celno-Skarbowego (...) (...) w Z. — Oddziale Celnym Osobowym nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku celnego i nie zgłosił zgodnie z obowiązującymi przepisami do odprawy celnej przywiezionych ze Szwajcarii towarów w postaci 2 zegarków naręcznych marki L. wartości celnej 431.986,00 zł, czym uszczuplił należność celną w wysokości 7,00 zł, oraz jednocześnie będąc podatnikiem uchylił się od opodatkowania nie ujawniając właściwemu organowi przedmiotu opodatkowania, zegarków czym uszczuplił podatek VAT w wysokości 99.358,00 zł. Jak słusznie podnosi sam obrońca, oskarżony na etapie postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jednocześnie, wbrew twierdzeniom obrońcy, brak jest podstaw do zakwestionowania czynności przesłuchania, czy też waloru wiarygodności składanych depozycji przez B. E.. Okoliczności w jakich doszło do przesłuchania oskarżonego odpowiadały wymogom proceduralnym, w tym regulacji dotyczących przesłuchania cudzoziemca. Należy mieć na uwadze, że oskarżony jest osobą dorosłą, a zatem co do zasady zdolną do rozumienia znaczenia podejmowanych czynności procesowych oraz składania oświadczeń. Co istotne, przesłuchanie odbywało się w obecności tłumacza języka ukraińskiego, co zapewniało oskarżonemu możliwość zrozumienia kierowanych do niego pytań oraz treści przysługującego mu prawa. W konsekwencji brak jest dostatecznych podstaw do podważenia wiarygodności jego procesowego oświadczenia o przyznaniu się do popełnienia zarzucanego mu czynu wyłącznie z powołaniem się na okoliczności w jakich miało dojść do przeprowadzone przesłuchanie tj. na lotnisku, w środku nocy bez znajomości języka i procedur obowiązujących na terenie RP. Tym bardziej, że oskarżony podczas przeprowadzanej kontroli przyznał się do popełnienia przypisanego mu przestępstwa skarbowego, co też podtrzymał składając wyjaśnienia i wyrażając wolę skorzystania z instytucji dobrowolnego poddania się karze.

Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy zgłoszonego w toku postępowania przed Sądem I instancji o zobowiązanie (...) (...)-Skarbowego w Z. o nadesłanie do akt sprawy postępowania prowadzonego przez w/w Urząd. Przede wszystkim należy wskazać, że sąd dokonuję samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie tego czy zarzucany czyn został popełniony i czy działanie oskarżonego wypełniało znamiona czynu z przepisów prawa karnego skarbowego. Sąd nie jest związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi w tym przedmiocie przez inne organy. W konsekwencji przeprowadzenie wnioskowanego dowodu nie było niezbędne dla dokonania ustaleń istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzenie wnioskowanego dowodu byłoby uzasadnione jedynie wówczas, gdyby jego przeprowadzenie mogło przyczynić się do poczynienia ustaleń faktycznych korzystnych dla oskarżonego, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W realiach tejże sprawy nie wykazano jedynak, aby dowód ten mógł doprowadzić do podważenia ustaleń istotnych dla odpowiedzialności karnej oskarżonego, a jego przeprowadzenie skutkowałoby jedynie nieuzasadnionym przedłużeniem postępowania. Na uwadze należy mieć, iż zasada swobodnej oceny dowodów pozwala na postawienie tezy, że ważna jest nie liczba czy rodzaj uzyskanych dowodów, ale ich wartość w świetle całokształtu materiału dowodowego. W konsekwencji oddalenie wniosku dowodowego należało uznać za zasadne.

Odnosząc się do kolejnej kwestii podniesionej przez obrońcę to bez znaczenia pozostaje fakt, że Rzeczpospolita Polska nie był docelowym krajem podróży oskarżonego, gdyż ten od samego początku miał zamiar udać się na teren Ukrainy. Powyższa okoliczność, w żaden sposób nie uchyla karalności zachowaniu, którego dopuścił się oskarżony. Oskarżony bowiem wwiózł na obszar celny UE towary spoza jej granicy, co skutkuje określonymi obowiązkami podatkowymi. Przy czym warto podkreślić, że oskarżony musiał się liczyć z tym, że znajdzie się na obszarze celnym UE, gdyż w związku z wojną rosyjską-ukraińską toczącą się od 24 lutego 2022 r. brak jest połączeń bezpośrednich między Szwajcarią a Ukrainą.

Odnośnie wartości zegarków należy zauważyć, że oskarżony składając wyjaśnienia nie kwestionował jej, a co więc złożył również stosowane oświadczenie. Ponadto, wartość ta jest zgodna z informacją przekazaną przez zagraniczne służby celne. Z akt sprawy wynika, że oszacowana wartość zegarów dotyczyła dwóch zegarków. Świadek J. K. (1) również zeznał, że zostały zabezpieczone dwa zegarki, które pasowały w opisie marki i modelu do informacji przekazanej przez zagraniczne służby celne. W ocenie sądu okręgowego oszacowanie wartość zegarków w tym stanie faktycznym nie wymagało jakichkolwiek dalszych ustaleń w tym zakresie bowiem odpowiada cenom za przedmioty tego rodzaju.

Odnosząc się do podniesionego w apelacji zarzutu zaznaczyć należy w pierwszej kolejności, że rażąca niewspółmierność kary zachodzi wówczas, gdy sąd I instancji w sposób jaskrawy nie wyważy rodzaju i wysokości wymierzanej kary z okolicznościami przewidzianymi w art. 53 § 1 i 2 k.k., co skutkować będzie nieproporcjonalnością tej kary. Podkreślić należy przy tym, że na gruncie art. 438 pkt. 4 k.p.k. nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby, również w potocznym znaczeniu tego słowa, „rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się zaakceptować. Zmiana zaskarżonego wyroku z powodu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary może mieć zatem miejsce dopiero wtedy, gdy wykazana zostanie wyraźna dysproporcja między karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2004 roku, sygn. akt II AKa 514/04).

Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy wymierzył B. E. karę proporcjonalną i adekwatną do okoliczności przedmiotowej sprawy, co następnie w należyty sposób uzasadnił. Orzeczona wobec oskarżonego kara grzywny w wysokości 200 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 200 zł jest dostosowana do jego zawinienia, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu przez niego popełnionego oraz cele kary, tak w zakresie zapobiegania kolejnemu popełnianiu przestępstw przez oskarżonego. Oczywiście sąd uwzględnił okoliczności łagodzące w postaci wcześniejszej niekaralności. Natomiast pamiętać należy, że oskarżony swoim działaniem naraził na uszczuplenie należności publicznoprawnej na wysokość 99.358.00 zł. Ponadto zrobił to zamiarem bezpośrednim, gdyż na początku zignorował polecenia funkcjonariuszki o skierowanie do kontroli celnej, czyli był świadomy nie wywiązania się z obowiązującego podatku celnego w UE, dopiero po zatrzymaniu przez funkcjonariusza J. K. (2) udał się do pomieszczenia gdzie odbywają się kontrole. W celu uniknięcia płacenia zobowiązania publicznoprawnego oskarżony miał na sobie założone zegarki oraz tłumaczył się, że zegarki są dla dzieci bez większej wartości, natomiast dopiero po dalszych czynnościach przeprowadzonych przez funkcjonariuszy B. E. przyznał się do posiadanych bardzo wartościowych zegarków. Brak jest, więc podstaw do złagodzenia kary grzywny. Wysokość jednej stawki w kwocie 200 zł jest dostosowana do wysokości możliwości zarobkowych oskarżonego. B. E. ma wyższe wykształcenie ekonomiczne, ponadto zajmuje stanowisko kierownika, tak więc ma możliwość zarobkowe, aby uiścić zasądzoną mu grzywnę. Resumując obrońca nie wskazał na tak wyjątkowe i ewidentne naruszenie przez Sąd I instancji standardów wymiaru kary, które mogłyby skutkować zmianą zaskarżonego wyroku.

W ocenie Sądu Okręgowego, apelacja stanowi w istocie jedynie polemikę ustaleniami faktycznymi oraz oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, która to ocena nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów i pozostaje zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Uzasadnienie orzeczenia sądu I instancji jest logiczne, rzeczowe i precyzyjnie wyjaśnia powody rozstrzygnięcia w kontekście przepisów ustawy.

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Niezasadny

Z uwagi na niezasadność zarzutów niezasadne były także skorelowane z nimi wnioski.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim , II Wydział Karny z dnia 11 sierpnia 2025 r., sygn. akt II K 394/24

Zarzuty zawarte w apelacji z przyczyn wskazanych w sekcji 3.1 nie mogły wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w powyższym zakresie. Brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu określonych w art. 439 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k.

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Konieczność umorzenia postępowania

4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

5.

Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Koszty procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

B. E.

Na postawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks zwolniono oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w II instancji

Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim , II Wydział Karny z dnia 11 sierpnia 2025 r., sygn. akt II K 394/24

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana