Kradzież z włamaniem w warunkach powrotu do przestępstwa. Wyrok w zakresie kar utrzymany

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia16 października 2025 roku, sygn. akt III K 471/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

A. A.

Stan majątkowy

Karany

Informacja e-PUAP, k. 835

Aktualna karta karna, k. 837-842

Fakty uznane za nieudowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Karalność sądowa oskarżonego

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Informacja z Krajowego Rejestru Karnego

Stan majątkowy

Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wskazać fakt.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Oskarżony zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą surowość orzeczonych wobec niego jednostkowych kar pozbawienia wolności oraz kary łącznej i nieuwzględnienie w adekwatny sposób okoliczności łagodzących występujących w sprawie.

Obrońca oskarżonego zarzucił zaskarżonemu wyrokowi rażącą niewspółmierność niewspółmierność orzeczonych kar jednostkowych w postaci kary 3 lat bezwzględnego pozbawienia wolności za trzeci zarzucany czyn , kary 3 lat bezwzględnego pozbawienia wolności za czwarty zarzucany czyn, oraz orzeczonej kary łącznej w wysokości 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn trzeci i czwarty kar jednostkowych przy zastosowaniu art. 37b k.k., tj. orzeczenia kar represji prawnokarnej w sytuacji gdy warunki i właściwości osobiste sprawcy, dobra opinia w środowisku oraz niewielki stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, a także konsekwentne przyznanie się do zarzucanych czynów, wyrażenie skruchy, przeproszenie i pojednanie się z pokrzywdzonymi, orzeczenia naprawienia szkody oraz wgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, nie pomijając przy tym, że oskarżony odbył okres pozbawienia wolności w ramach stosowania tymczasowego aresztowania, jako środka zapobiegawczego, uzasadniają wymierzenie kary łagodniejszej przy zastosowaniu w/w przepisów prawa.

Niezasadny

Z uwagi na zbieżność argumentacji podniesionej w obu apelacjach, Sąd Okręgowy odniósł się do zawartych w nich zarzutów łącznie, dokonując ich wspólnej oceny.

Przeprowadzona przez Sąd Okręgowy kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia pozwala na stwierdzenie, że wysokość wymierzonych przez Sąd Rejonowy oskarżonemu kar pozbawienia wolności – zarówno jednostkowych, jak i kary łącznej – nie nosi cech rażącej niewspółmierności. W związku z tym apelacje obrońcy i oskarżonego zostały uznane za niezasadne.

Skarżący nie kwestionowali ustaleń faktycznych, kwalifikacji prawnej zarzucanych czynów ani winy oskarżonego. Zatem, zdaniem Sądu Okręgowego, szczegółowe odnoszenie się do powyższych aspektów należało uznać za niecelowe i poprzestać wyłącznie na stwierdzeniu, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest kompletny, a ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa i nie budzi wątpliwości.

W odniesieniu do podniesionych w apelacjach zarzutów zaznaczyć należy, że rażąca

niewspółmierność kary występuje wówczas, gdy sąd pierwszej instancji w jaskrawy sposób nie skoreluje wymierzonej kary ze stopniem winy, społecznej szkodliwości czynu oraz z celami kary (M. Gabriel-Węglowski,

Rażąca niewspółmierność kary jako przyczyna odwoławcza od wyroku , LEX/el. 2014.). Działanie takie skutkuje nieproporcjonalnością tej kary w takim stopniu, że dotychczas wymierzoną karę można byłoby nazwać ,,rażąco” niewspółmierną w stopniu nie dającym się zaakceptować. Trzeba podkreślić, że zmiana zaskarżonego wyroku z powodu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary może mieć miejsce dopiero, gdy wskazana zostanie wyraźna dysproporcja między karą wymierzoną przez sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2004 roku, sygn. akt II AKa 514/04).

W ocenie Sądu Okręgowego, wymierzone oskarżonemu kary – zarówno jednostkowe jak i orzeczona kara łączna – są proporcjonalne i adekwatne do okoliczności przedmiotowej sprawy.

Sąd Rejonowy prawidłowo uwzględnił całokształt okoliczności mających znaczenie dla wymiaru kary, zarówno tych przemawiających na korzyść oskarżonego, jak i obciążających. Nie ulega wątpliwości, że okoliczności takie jak przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzuconych mu czynów, wyrażenie skruchy, przeproszenie pokrzywdzonych oraz deklarowana chęć naprawienia wyrządzonej szkody zostały przez Sąd I instancji dostrzeżone i prawidłowo ocenione. Okoliczności te nie mogły jednak prowadzić do uznania, że wobec oskarżonego zachodzi potrzeba zastosowania kary o charakterze wolnościowym bądź kary mieszanej. Przeciwko takiemu rozstrzygnięciu przemawia przede wszystkim uprzednia wielokrotna karalność oskarżonego, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu, a także fakt popełnienia przypisanych mu czynów w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w art. 64 § 2 k.k. Okoliczności te wskazują, że dotychczas stosowane wobec oskarżonego reakcje prawnokarne nie doprowadziły do osiągnięcia wobec niego zakładanych celów wychowawczych i zapobiegawczych.

Podkreślenia wymaga, że instytucja przewidziana w art. 37b k.k. ma charakter fakultatywny, a jej zastosowanie wymaga ustalenia, że taka forma reakcji karnej będzie wystarczająca dla realizacji celów kary. Sam fakt przyznani się oskarżonego, wyrażenia skruchy czy naprawienia szkody nie przesądza automatycznie o konieczności wymierzenia kary mieszanej. Elementy te mogą wpłynąć na łagodniejszy wymiar kary, jednak nie mogą prowadzić do pominięcia istotnych okoliczności obciążających.

Sąd Rejonowy zasadnie uznał, iż charakter popełnionych czynów, sposób działania oskarżonego, jego wcześniejsza karalność oraz nieskuteczność dotychczasowych oddziaływań resocjalizacyjnych przemawiają za koniecznością zastosowania kary izolacyjnej.

Nie sposób również podzielić argumentacji skarżących, jakoby stopień społecznej szkodliwości czynu był niewielki. Czyny skierowane przeciwko mieniu godzą nie tylko w interes majątkowy pokrzywdzonych, lecz także naruszają poczucie bezpieczeństwa i porządku prawnego. Sąd I instancji uwzględnił przy tym wysokość powstałej szkody oraz fakt odzyskania części mienia, jednak prawidłowo ocenił, że okoliczności te nie równoważą licznych i istotnych okoliczności obciążających.

Również wymiar kary łącznej nie budzi zastrzeżeń. Sąd Rejonowy, stosując zasady wymiaru kary łącznej, prawidłowo ocenił związek przedmiotowy i podmiotowy pomiędzy czynami, a także uwzględnił sylwetkę oskarżonego oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze kary. Orzeczona kara łączna 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności pozostaje adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego i charakteru przypisanych mu zachowań.

Podnoszone przez oskarżonego okoliczności dotyczące jego sytuacji życiowej nie mogły prowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku. Sąd odwoławczy miał na uwadze przedstawioną przez A. A. argumentację, jednak okoliczności osobiste sprawcy nie mogą przysłaniać konieczności zapewnienia realizacji celów kary, w szczególności w sytuacji, gdy wcześniejsze skazania nie przyniosły oczekiwanego rezultatu.

W konsekwencji należało uznać, że orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe oraz kara łączna są wynikiem prawidłowego zastosowania dyrektyw kary i nie cechują się rażącą niewspółmiernością.

Wniosek oskarżonego

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez:

-orzeczenie kar jednostkowych w wymiarze 20 miesięcy każda;

-orzeczenie kar grzywny w kwocie 3000 złotych oraz 5000 złotych;

-orzeczenie nakazu naprawienia szkody

-zmniejszenie orzeczonej kary łącznej do 30 miesięcy pozbawienia wolności.

Wniosek obrońcy

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez:

-zmianę pkt II wyroku w zakresie kary poprzez wymierzenie oskarżonemu przy zastosowaniu art. 37b k.k. kary 1 roku pozbawienia wolności i 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności w postaci wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie;

-zmianę pkt III wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu przy zastosowaniu art. 37b k.k. kary 1 roku pozbawienia wolności i 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności w postaci wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie;

-zmianę pkt IV wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej orzeczonej w pkt II i III wyroku w wysokości kary 2 lat pozbawienia wolności i 2 lat ograniczenia wolności w postaci wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie;

-w pozostałym zakresie utrzymanie wyroku w mocy.

Niezasadny

Podniesione w apelacjach argumentacje nie mogły spowodować zmiany w wyroku w żądanym zakresie z przyczyn wskazanych wyżej.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia16 października 2025 roku, sygn. akt III K 471/24

Mając na uwadze powyższą argumentację, nie podzielając żadnego z zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy stwierdzając ponadto, że nie jest on dotknięty wadami, które powinny być brane pod uwagę przez Sąd odwoławczy z urzędu.

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Konieczność umorzenia postępowania

4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

5.

Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Koszty procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

A. A.

-

Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa, uznając iż przemawia za tym jego sytuacja majątkowa.

Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. G. L. kwotę 1033,20 zł obejmującą obronę oskarżonego w postępowaniu odwoławczym oraz należny podatek VAT. O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie § 4 ust. 3 oraz § 17 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w części co do wymierzonych oskarżonemu kar

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w części co do wymierzonych oskarżonemu kar

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana