Kradzieże na nagraniach bez rozpoznania oskarżonego, wyrok utrzymany w mocy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 30 września 2025 roku, sygn. akt III K 12221/22

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

Z. B.

Stan majątkowy

Karany

Informacja e-(...), k. 772

Dane o karalności z KRK, k. 777-779

Fakty uznane za nieudowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Karalność sądowa oskarżonego

Informacja e-(...), k. 772

Dane o karalności z KRK, k. 777-779

Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wskazać fakt.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie ustaleń i oceny dowodów w sposób niezgodny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego polegające na uznaniu za wiarygodne zeznań świadków Z. P., K. P., T. N., C. A., N. N., T. J., podczas gdy świadkowie ci nie rozpoznali oskarżonego i nie byli w stanie podać żadnych szczegółów związanych z udziałem oskarżonego w popełnieniu zarzucanych czynów, a w części wypadków widzieli samo zdarzenie jedynie w postaci nagrania monitoringu, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego poprzez ustalenie, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów w opisie czynu przyjętym przez Sąd Rejonowy;

2. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie ustaleń i oceny dowodów w sposób niezgodny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego polegające na uznaniu za wiarygodne zeznań świadków T. N. (1) i K. U., podczas gdy ww. świadkowie w toku rozprawy nie byli w stanie podać żadnych okoliczności związanych z udziałem oskarżonego popełnianych czynach zabronionych, dopiero na skutek nacisków Sądu, w ramach taktyki procesowej, aby nie zostać obciążoną odpowiedzialnością (z uwagi, że wcześniej w postępowaniu przygotowawczym zeznawali odmiennie), nie zaprzeczyli, żeby oskarżony uczestniczył z nimi w popełnieniu czynu zabronionego, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego poprzez ustalenie, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów w opisie czynu przyjętym przez Sąd Rejonowy;

3. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez dokonanie ustaleń i oceny dowodów w sposób niezgodny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego polegające na błędnej ocenie opinii przemawiają za przypisaniem oskarżonemu zarzucanych mu czynów, w opisie czynu ustalonym przez Sąd Rejonowy, podczas gdy z przedmiotowej opinii wypływały zupełnie inne wnioski, albowiem biegły wykluczył możliwość rozpoznania oskarżonego na przedstawionych nośnikach i zdjęciach, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i przypisaniem oskarżonemu sprawstwa zarzucanych mu czynów, w opisie czynu ustalonym przez Sąd Rejonowy;

a w konsekwencji:

4. naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego pozostających w sprawie wątpliwości grupujących się wokół ustalenia sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów, w opisie czynu ustalonym przez Sąd Rejonowy, pomimo wskazania w uzasadnieniu wyroku, iż nie ma bezpośredniego dowodu wskazującego na oskarżonego, jako sprawcę tych czynów;

5. błąd w ustaleniach stanu faktycznego polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się popełnienia czynów zabronionych zarzucanych oskarżonemu, w opisie czynu przyjętym przez Sąd Rejonowy, podczas gdy oskarżony nie został rozpoznany przez żadnego ze świadków zdarzeń, a nadto opinia z zakresu antropologii wskazywała, że nie jest możliwe rozpoznanie oskarżonego na zdjęciach oraz nagraniach znajdujących się w aktach sprawy (poza dwoma zdarzeniami);

6. rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego Z. B., poprzez wymierzenie mu kary 1 roku pozbawienia wolności, w sytuacji gdy sprzeciwia się temu prawidłowa ocena stopnia zawinienia oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu.

Niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego Z. B. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zasadnicza część zarzutów apelacyjnych, dotyczących obrazy art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 193 § 1 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych, sprowadza się do zakwestionowania oceny materiału dowodowego, na podstawie którego Sąd Rejonowy przypisał oskarżonemu sprawstwo zarzucanych czynów. Skarżący podnosi przede wszystkim, że żaden ze świadków nie rozpoznał oskarżonego na nagraniach monitoringu, opinia biegłego z zakresu badań zapisów wizualnych nie pozwalała na jego jednoznaczną identyfikację, a T. N. (1) i K. U. podczas rozprawy nie potwierdzili w sposób stanowczy jego udział w kradzieżach.

Stanowisko obrony nie zasługuje na aprobatę. Sąd Rejonowy nie oparł ustaleń faktycznych na pojedynczym dowodzie, lecz dokonał oceny materiału dowodowego w sposób całościowy, uwzględniając zarówno jego wzajemne powiązania, jak i ograniczenia poszczególnych źródeł dowodowych. Zeznania świadków Z. P., K. P., T. N. (2), C. A., N. N., T. J. dotyczyły przede wszystkim okoliczności związanych z poszczególnymi zdarzeniami i nie stanowiły podstawy identyfikacji oskarżonego. Brak rozpoznania Z. B. przez te osoby nie wykluczał zatem ustalenia jego sprawstwa na podstawie pozostałych dowodów.

Podstawowe znaczenie miały wcześniejsze wyjaśnienia T. N. (1) i K. U.. T. N. (1) dwukrotnie wskazywała oskarżonego jako osobę uczestniczącą w kradzieżach, opisując zarazem sposób działania sprawców, wykorzystywany pojazd oraz zmianę tablic rejestracyjnych. Jej relacja znajdowała potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Z kolei K. U. w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do zarzucanych mu czynów, a jego wyjaśnienia potwierdzały istotne elementy relacji T. N. (1).

Sąd Rejonowy dostrzegł, że podczas rozprawy T. N. (1) i K. U. nie potwierdzili jednoznacznie wszystkich wcześniejszych wypowiedzi, jednak prawidłowo uznał, że sama zmiana postawy procesowej, powoływanie się na niepamięć czy zdenerwowanie nie przesądzają o nieprawdziwości uprzednio złożonych wyjaśnień. Obrońca nie wykazał konkretnych okoliczności, które podważałyby ocenę Sądu w tym zakresie. Twierdzenie, że wskazanie oskarżonego stanowiło element taktyki procesowej zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności przez współsprawców, pozostało jedynie hipotezą, nieznajdującą dostatecznego oparcia w materiale sprawy.

Nie podważa tych ustaleń opinia biegłego z zakresu badań zapisów wizualnych. Wynikające z niej ograniczenia możliwości identyfikacji osób na podstawie nagrań zostały uwzględnione przez Sąd I instancji. Brak możliwości jednoznacznego rozpoznania oskarżonego na określonych nagraniach nie oznaczał jednak, że jego udział w pozostałych zdarzeniach został wykluczony, skoro ustalenie sprawstwa oparto również na innych dowodach. Co istotne, Sąd Rejonowy wyeliminował z opisu czynu te kradzieże, w których materiał dowodowy wskazywał na udział jedynie dwóch sprawców. Nie przypisał zatem oskarżonemu wszystkich zachowań objętych pierwotnym zarzutem, lecz ograniczył zakres jego odpowiedzialności do zdarzeń, w odniesieniu do których uznał dowody za wystarczające.

W tych okolicznościach nie sposób stwierdzić naruszenia art. 7 k.p.k. Ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy mieści się w granicach swobodnej oceny, uwzględnia zasady logicznego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie wykazano również obrazy art. 410 k.p.k., gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd pominął istotne okoliczności ujawnione w toku art. 193 § 1 k.p.k., albowiem ograniczona przydatność opinii do identyfikacji oskarżonego na poszczególnych nagraniach nie wykluczała wykorzystania pozostałych dowodów przy ustalaniu sprawstwa.

Z tych samych względów bezzasadny pozostaje zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Skarżący nie wykazał, aby ustalenia Sądu Rejonowego pozostawały w sprzeczności z treścią zgromadzonych dowodów lub stanowiły rezultat wadliwego rozumowania. Przedstawiona w apelacji argumentacja sprowadza się do odmiennej interpretacji materiału dowodowego, która nie daje podstaw do zakwestionowania ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Zasada in dubio pro reo znajduje zastosowanie wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i dokonaniu oceny dowodów zgodnie z art. 7 k.p.k. pozostają wątpliwości, których nie można usunąć. W niniejszej sprawie obrońca wywodzi ich istnienie z braku bezpośredniej identyfikacji oskarżonego na nagraniach oraz rozbieżności w wypowiedziach T. N. (1) i K. U.. Okoliczności te zostały jednak uwzględnione w toku oceny dowodów i nie uniemożliwiły poczynienia stanowczych ustaleń faktycznych. Sama możliwość przedstawienia odmiennej wersji wydarzeń nie jest równoznaczna z istnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniu wskazanego przepisu.

Nie można było również uwzględnić zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary roku pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy uwzględnił zarówno stosunkowo niewielką wartość wyrządzonej szkody, jak i okoliczności obciążające, w szczególności wielokrotną karalność oskarżonego, popełnianie czynów podobnych oraz zaplanowany sposób działania. Szczególne znaczenie miało to, że wcześniejsze skazania nie wstrzymały Z. B. przed ponownym naruszeniem porządku prawnego, co uzasadniało negatywną ocenę skuteczności dotychczasowych oddziaływań karnych. W tych okolicznościach wymierzona kara nie może zostać uznana za rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. Sama niewielka wartość szkody nie uzasadnia wymierzenia kary łagodniejszej ani nie przesądza o istnieniu pozytywnej prognozy kryminologicznej, wymaganej do warunkowego zawieszenia wykonania kary.

Mając powyższe na uwadze, wobec niezasadności zarzutów apelacyjnych oraz braku podstaw do ingerencji w zaskarżone rozstrzygnięcie, sąd odwoławczy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

1. zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego Z. B. także od popełnienia zarzucanych mu czynów;

ewentualnie:

2. zmiana zaskarżonego wyroku w zakresie pkt I wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej niż orzeczona.

Niezasadny

Podniesiona w apelacji argumentacja nie mogła spowodować zmiany zaskarżonego wyroku w żądanym zakresie z przyczyn wskazanych wyżej.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 30 września 2025 roku, sygn. akt III K 12221/22

Mając na uwadze powyższą argumentację, nie podzielając żadnego z zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy stwierdzając ponadto, że nie jest on dotknięty wadami, które powinny być brane pod uwagę przez Sąd odwoławczy z urzędu.

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Konieczność umorzenia postępowania

4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

5.

Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Koszty procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Z. B.

-

Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, przyjmując je na rachunek Skarbu Państwa, uznając iż przemawia za tym jego sytuacja majątkowa.

SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda

Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana