Sąd Okręgowy utrzymał wyrok wobec motocyklisty, który uderzył w radiowóz policji

N. K. został obwiniony o to, że:

1. w dniu 12 listopada 2023 r. około godziny 14:30 w miejscowości F. woj. (...), gmina i powiat R., poza drogą publiczną kierując motocyklem, bez numeru rejestracyjnego, nie zachował ostrożności w ten sposób, że jego prawą stroną uderzył w radiowóz marki S. nr rej (...) powodując uszkodzenia prawego tylnego zderzaka oraz prawego tylnego błotnika, czym działał na szkodę Komendy Wojewódzkiej Policji we K., N. S. oraz T. T.

tj. o wykroczenie z art. 98 k.w.

2. w dniu 12 listopada 2023 r. około godziny 14:30 w miejscowości F. woj. (...), gmina i powiat R. na publicznej drodze wojewódzkiej (...), kierował motocyklem bez numeru rejestracyjnego, nie mając do tego uprawnień

tj. o wykroczenie z art. 94 § 1 k.w.

3. w tym samym miejscu i czasie co w punkcie 2, poruszał się motocyklem bez numeru rejestracyjnego, pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu

tj. o wykroczenie z art. 94 § 2 k.w.

Sąd Rejonowy w Kamienne Górze wyrokiem z dnia 9 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt II W 142/24 uznał N. K. za winnego zarzucanych mu czynów opisanych w punktach I, II i III części wstępnej wyroku przy przyjęciu, że czynu opisanego w punkcie I część wstępnej wyroku dopuścił się prowadząc pojazd mechaniczny poza drogą publiczną, strefą zamieszkania i strefą ruchu, nie zachowując należytej ostrożności i nie uniknął działania, które mogłoby narazić kogokolwiek na szkodę i jechał z prędkością niezapewniającą panowania nad pojazdem, w wyniku czego wjechał w prawy, tylny bok radiowozu oznakowanego marki S. (...) nr. rej. (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa funkcjonariusza policji T. T., który zajmował miejsce jako pasażer, po prawej stronie kierowcy radiowozu i wysiadał z pojazdu, to jest czynów stanowiących wykroczenia z art. 98 k.w. w zw. z art. 19 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, z art. 94 § 1 k.w., z art. 94 § 2 k.w. i za to na podstawie art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. orzekł wobec niego łącznie karę grzywny w kwocie 4000 (cztery tysiące) zł. Nadto na podstawie art. 94 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 k.w. orzekł wobec N. K. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku. Na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. w zw. z § 2 i § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania (...) w sprawach o wykroczenia oraz art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych w zw. z art. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od N. K. na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 120 zł oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 400 zł.

Apelację od powyższego wyroku wniosła obrońca oskarżonego, która zarzuciła:

1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia poprzez uznanie za niewiarygodne zeznania świadka F. D. złożone przed Sądem Rejonowym po raz drugi i tym samym przyjęcie winy i sprawstwa obwinionego, podczas gdy świadek w sposób logiczny wyjaśnił z jakich powodów zarówno pierwotnie zeznawał, jak i z jakich powodów te zeznania zmienił, wskazując, iż policjanci podczas rozpytania go na miejscu zdarzenia naciskali, aby podał nazwisko osoby, z którą jechał w dniu zatrzymania, a obawiając się policjantów, ponieważ grozili świadkowi, iż zostanie zatrzymany w areszcie, wskazał nazwisko N. K., albowiem znał go z pracy i wiedział, ze ma crosa, za czym wydało mu się wówczas to za wiarygodne;

2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie, iż N. K. dopuścił się zarzucanego mu wykroczenia, podczas gdy, poza zeznaniami świadka F. D., które następnie zostały przez niego

w toku przewodu sadowego zmienione, w aktach sprawy nie ma żadnego innego wiarygodnego dowodu, który potwierdzałby, aby osoba kierująca crossem, to był N. K.;

3. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie, iż obwiniony miałby dopuścić się wykroczenia kierując motocyklem bez uprawnień, bez tablic rejestracyjnych tego motocykla, jak również motocyklem nie dopuszczonym do ruchu, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie w żaden sposób nie wykazał, aby pojazd będący przedmiotem postepowania w istocie można zaliczyć do kategorii motocykli, co do kierowania których należy posiadać uprawnienia, nadto, aby pojazd ten nie posiadał tablic rejestracyjnych, jak również, aby pojazd ten był nie dopuszczony do ruchu, albowiem w zakresie ustalenia rodzaju czy marki przedmiotowego pojazdu brak jest jakiegokolwiek dowodu, a zatem nie można uznać za pewnik jakim pojazdem miałby poruszać się obwiniony;

4. Naruszenie treści art. 5 k.c. poprzez nie usunięcie wątpliwości w zakresie rodzaju

i marki pojazdu jakim miałby poruszać się w dniu 12 listopada 2023 r. obwiniony, na jego korzyść, albowiem z akt postepowanie nie wynika, aby te istotne dla przypisania winy i sprawstwa obwinionemu zarzucanych mu czynów były w ogóle przedmiotem badania Sądu, poza jedynie badaniem, czy mógłby być to pojazd wskazywany przez obwinionego, do którego to pojazdu odniósł się Sąd w uzasadnieniu wyroku, tym nie mniej nie poczynił Sąd własnych ustaleń w zakresie rodzaju i marki pojazdu, jego pojemności oraz tego, czy w istocie pojazd ten nie posiadał tablic rejestracyjnych czy nie zostały one po prostu zgubione podczas jazdy, za czym nie ustalił Sąd również, czy pojazd ten był czy nie dopuszczony do jazdy;

5. Naruszenie treści art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego

w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, iż zeznania świadka F. D. są niewiarygodne, albowiem tym zakresie Sąd Rejonowy nie przedstawił żadnych logicznych argumentów.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniosła o uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kamiennej Górze.

Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Odwoławczy w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego zawarte

w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Niewątpliwie zeznania świadka F. D. wyrażone podczas przesłuchania w postepowaniu przygotowawczym

i następnie w postępowaniu sądowym na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. noszą cechy prawdziwości. Nie można tego jednak powiedzieć o zeznaniach wyżej wskazanego świadka, które zostały wygłoszone na rozprawie w dniu 9 maja 2025 r. Świadek pierwotnie przesłuchiwany przed organem postępowania przygotowawczego wskazał na N. K. jako na osobę, która dokonała zarzucanych czynów. Przy czym zeznania tego świadka były logiczne, spójne i swobodnie wyrażane oraz zostały potwierdzone przez niego

w postepowaniu sądowym. Natomiast zeznania świadka i tłumaczenie ich zmiany na rozprawie

w dniu 9 maja 2025 r. nie znajdują akceptacji sądu odwoławczego W zeznaniach tych świadek w sposób oderwany od rzeczywistości przedstawia sytuację, w której to na treść pierwotnych zeznań mieli wpływ funkcjonariusze policji, którzy mieli go zastraszać i wymuszać na nim wypowiedzi. Twierdzenia te są nielogiczne z kilku powodów. W pierwszej kolejności jeżeli świadek byłby zastraszony

w postępowaniu przygotowawczym przez funkcjonariuszy Policji, powinien wskazać na ten fakt już na pierwszym przesłuchaniu przed Sądem, bowiem tłumaczenie świadka sprowadza się do tego, że złożył zeznania obciążające obwinionego ponieważ funkcjonariusze w chwili zdarzenia grozili mu aresztem. Podczas postępowania przed sądem odpadłaby więc możliwość realizacji tej rzekomej groźby, a świadek mógłby wtedy swobodnie wskazać na próby ingerencji Policjantów w treść zeznań. Nadto, tak poważne oskarżenia, gdyby faktycznie tego typu sytuacja miała miejsce, winny być zgłoszone odpowiednim organom, czego świadek nie uczynił.

Kolejnym argumentem przemawiającym za odmową wiarygodności ostatnim zeznaniom świadka jest ich wewnętrzna niespójność. Świadek z jednej strony twierdził bowiem, że nie zna osoby, która prowadziła motocykl, z drugiej zaś wskazywał, że nie pamięta, kto wówczas z nim jeździł. Twierdzenia te pozostają ze sobą w oczywistej sprzeczności. Jeżeli świadek nie znał danej osoby, nie mógł jednocześnie nie pamiętać jej tożsamości, gdyż brak znajomości wyklucza możliwość wcześniejszego zapamiętania tej osoby. Wypowiedzi te świadczą zatem o braku konsekwencji relacji świadka i podważają jej wiarygodność. Nadto wskazać należy, że według zasad doświadczenia życiowego mało prawdopodobne jest, aby osoby uczestniczące wspólnie w rekreacyjnych przejażdżkach motocyklowych nie znały się przynajmniej w stopniu umożliwiającym identyfikację. Tego rodzaju aktywność z reguły wiąże się z wcześniejszym nawiązaniem kontaktu, ustaleniem miejsca i czasu spotkania oraz wspólnym spędzaniem czasu. W konsekwencji twierdzenie świadka, jakoby nie znał osoby, z którą odbywał przejażdżkę, jawi się jako nienaturalne

i pozostające w sprzeczności z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów apelacji, wskazać należy, że brak ustalenia dokładnej marki i modelu pojazdu nie podważa prawidłowości dokonanych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych. Funkcjonariusze Policji, legitymujący się wieloletnim doświadczeniem zawodowym, posiadają wystarczającą wiedzę i kompetencje, aby odróżnić motocykl od niewielkiego pojazdu przeznaczonego dla dzieci w wieku od 7 do 10 lat. Nie sposób przyjąć, aby mogli pomylić motocykl z dziecięcym pojazdem. Sam fakt, że nie ustalono marki i modelu motocykla, nie prowadzi do wniosku, iż pojazd ten mógł poruszać się po drodze bez wymaganej rejestracji lub że kierujący nie był zobowiązany do posiadania stosownych uprawnień. Okoliczności te nie wynikają bowiem z braku szczegółowej identyfikacji pojazdu. Dodatkowo zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności nagrania z monitoringu, pozwala na przyjęcie, że pojazd, którym poruszał się obwiniony, posiadał cechy charakterystyczne dla motocykla. Tym samym brak jest podstaw do podważania ustaleń Sądu w tym zakresie wyłącznie z uwagi na nieustalenie jego dokładnej marki i modelu.

Mając na uwadze całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się uchybień w sposobie dokonania jego oceny przez Sąd Rejonowy. Ocena ta została przeprowadzona z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. tj. z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Sąd I instancji poddał analizie wszystkie przeprowadzone dowody, wskazał, którym z nich dał wiarę, a którym waloru wiarygodności odmówił, przy czym swoje stanowisko należycie i przekonująco uzasadnił. Okoliczność, że skarżący prezentuje odmienną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, nie oznacza jeszcze naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw ani faktycznych, ani prawnych do uwzględnienia apelacji.

O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 119 § 1 k.p.o.w. i art. 636 § 1 k.p.k. k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.o.w.