Sąd utrzymał w mocy wyrok za odmowę podania danych funkcjonariuszom

V. S. obwiniony został o to, że w okresie od nieustalonego dnia maja 2025 roku do dnia 28 listopada 2025 roku około godz. 8:00 w V. na ul. (...) na terenie podwórza bezpośrednio przyległego do budynku wielorodzinnego oznaczonego numerem (...), będąc właścicielem wskazanej nieruchomości, nie zbierał w sposób selektywny powstałych w tym miejscu odpadów komunalnych w postaci ziem oraz folii, to jest o wykroczenie z art. 10 ust. 2a ustawy z 13 IX 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz o to, że w dniu 16 października 2025 roku około godziny 14:00 w V. przy ulicy (...), w trakcie interwencji prowadzonej wobec jego osoby, wbrew obowiązkowi nie udzielił umundurowanym funkcjonariuszom (...) uprawnionym z mocy ustawy do legitymowania, wiadomości i dokumentów co do tożsamości własnej i swojego miejsca zatrudnienia, to jest o wykroczenie z art. 65 § 2 k.w.

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2026 roku w sprawie II W 1273/25 Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze uniewinnił obwinionego V. S. od popełnienia zarzucanego czynu, opisanego w punkcie 1 części wstępnej, uznał go natomiast za winnego popełnienia zarzucanego czynu, opisanego w punkcie 2 części wstępnej, to jest wykroczenia z art. 65 § 2 k.w. i na podstawie art. 39 § 1 k.w. odstąpił od wymierzenia mu kary, zwalniając obwinionego od zapłaty przypadających od niego kosztów sądowych.

Apelację od powyższego rozstrzygnięcia złożył obwiniony, który nie precyzując zarzutów ani wniosków podniósł, że wydany w sprawie wyrok jest sprzeczny z prawem.

Apelacja nie jest zasadna.

Obywatel może odmówić podania danych osobowych bez konsekwencji prawnych, lecz jedynie wówczas, gdy funkcjonariusz żąda podania danych osobowych w sytuacji, gdy nie ma do tego podstawy prawnej. Sam fakt istnienia wykroczenia z art. 65 k.w. nie oznacza bowiem, że obywatel jest zobligowany do podania swoich danych w każdych okolicznościach pod groźbą odpowiedzialności z tego przepisu. W przedmiotowej sprawie funkcjonariusze (...) w V. podjęli wobec V. S. interwencję wobec uzasadnionego podejrzenia, że jest on sprawcą wykroczenia z art. 10 ust. 2a ustawy z 13 IX 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W jej trakcie domagali się od niego, by odsłonił folię i pokazał, co się pod nią znajduje. Gdyby obwiniony uczynił to, okazując składowaną ziemię, to interwencja zostałaby zakończona bez potrzeby prowadzenia dalszych czynności, w tym legitymowania. Co więcej, gdyby po stwierdzeniu, że pod folią znajduje się jedynie ziemia funkcjonariusze nadal chcieli go legitymować, to obwiniony mógłby odmówić. V. S. odmówił jednak okazania, co znajduje się pod folią a co za tym idzie funkcjonariusze (...) mieli obowiązek dokonania ustalenia, czy doszło do popełnienia wykroczenia. Realizowali oni zatem zadanie, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy – ochrony porządku w miejscach publicznych i w ramach tej realizacji mieli uprawnienie do legitymowania obwinionego. Wynika to z treści art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 VIII 1997 roku o strażach gminnych. Odmawiając temu żądaniu obwiniony wyczerpał ustawowe znamiona wykroczenia z art. 65 § 2 k.w. Zaskarżony wyrok jest zatem trafny, co obliguje do jego utrzymania w mocy.