Ucieczka przed policją i dożywotni zakaz jazdy. Sąd utrzymał karę bez zawieszenia

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 24 października 2024 r. w sprawie o sygn. akt IV K 692/22

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1. J. L.

Dotychczasowa karalność

Sytuacja majątkowa

Karta karna - k.187-188

Informacja e-PUAP - k.186

Fakty uznane za nieudowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Karany

Sytuacja majątkowa

Karta karna

Informacja e-PUAP

Załączone dokumenty zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organy do tego uprawnione, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wskazać fakt.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonej w stosunku do oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności, polegającą na braku zastosowania do orzeczonej kary łącznej dobrodziejstwa warunkowego jej zawieszenia na okres próby (naruszenie art. 69 § 1 i 2 k.k. poprzez ich niezastosowanie w stosunku do osk. J. L.).

Niezasadny

Zarzut był niezasadny.

Na wstępie podkreślić należy, że rażąca niewspółmierność oznacza znaczną dysproporcję pomiędzy wymierzoną karą, środkiem karnym lub nawiązką a taką represją, która powinna być wymierzona, aby w odczuciu społecznym uznana została za sprawiedliwą. Nie każda więc nietrafność wymiaru środka represji karnej uzasadnia zmianę orzeczenia. Zarzut rażącej niewspółmierności jest zasadny wtedy, gdy kara, środek karny lub nawiązka wprawdzie mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, ale nie uwzględnia w sposób właściwy okoliczności dotyczących sądowego ich wymiaru (art. 53–56 kk). Zarzut ten może dotyczyć wyboru rodzaju kary, środka karnego, nawiązki lub innego środka albo ich wysokości, czy też niezastosowania np. instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary. Jak słusznie wskazał Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 143/20, rażąca niewspółmierność, zachodzi tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary.

Sąd Okręgowy podziela również pogląd Sądu Apelacyjnego w Poznaniu zawarty w wyroku z dnia 3 marca 2021 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 211/20. Wskazano w nim, że zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy - gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Niewspółmierność więc zachodzi wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary. Trzeba pamiętać, że zgodnie z art. 438 pkt 4 kpk ta niewspółmierność kary musi być „rażąca”. Chodzi tu więc przy wykazaniu tego zarzutu nie o każdą różnicę co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Tym samym dopiero wykazanie rażącej niewspółmierności kary, a więc istnienia wyraźnej dysproporcji między karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary, uzasadnia korektę zaskarżonego wyroku przez sąd odwoławczy.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, nie sposób uznać, żeby wymierzone oskarżonemu kary, tak jednostkowe (5 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 178b kk i 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 244 kk), jak i kara łączna (10 miesięcy pozbawienia wolności) były niewspółmierne, a tym bardziej rażąco. Oskarżony jest osobą czterokrotnie karaną, w tym raz za czyny z art. 178a § 4 kk oraz 244 kk. Co więcej, w przeszłości dawano mu już szanse, zawieszając wykonanie kary pozbawienia wolności czy zezwalając na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Mimo to nie wykorzystał danej mu szansy, ponownie naruszając porządek prawny. Ponadto naruszył nie jeden, ale dwa zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, w tym jeden dożywotni. W dodatku nie zatrzymał się do kontroli, podejmując ucieczkę, w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej. Przy czym najpierw czynił to samochodem, naruszając przepisy ruchu drogowego i uszkadzając inny pojazd, a potem pieszo. Wprawdzie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, jednak uczynił to dopiero w postępowaniu sądowym. Niemniej nie miało to w niniejszej sprawie aż tak dużego znaczenia, gdyż zgromadzony materiał dowodowy, tak osobowy, jak i nieosobowy, jednoznacznie wskazywał na jego sprawstwo.

Ponadto w przypadku obu czynów dolna granica ustawowego zagrożenia wynosi 3 miesiące, a górna 5 lat. Tym samym wymierzone kary jednostkowe są zbliżone do w/w dolnej granicy. Co zaś się tyczy warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej, to nie było to możliwe, albowiem w przeszłości oskarżonemu wymierzono już karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Nastąpiło to wyrokiem Sądu Rejonowego w Pułtusku z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt II K 350/15. Powyższe skazanie nie uległo zatarciu. Jak natomiast stanowi art. 69 § 1 kk, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Tym samym nie zaistniała podstawowa przesłanka skorzystania z tej instytucji, która w dodatku ma charakter fakultatywny. W ocenie Sądu Okręgowego kara łączna 8 miesięcy pozbawienia wolności jest karą ze wszech miar zasłużoną i sprawiedliwą. Oskarżony musi ponieść konsekwencje swojego postępowania. Jeśli nie w formie pobytu w zakładzie karnym, to w formie dozoru elektronicznego, o który może się ubiegać. Jeśli prawdą są podnoszone przez niego na rozprawie apelacyjnej okoliczności - stałe miejsce zamieszkania, stałe zatrudnienie i stała partnerka, z którą ma plany na przyszłość, to nie jest to wykluczone. Jednocześnie wątpliwości nie budziły pozostałe rozstrzygnięcia, w tym jednostkowe i łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie w stosunku do oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby.

Niezasadny

Z uwagi na niezasadność zarzutu, o czym była już mowa wyżej, na uwzględnienie nie zasługiwał też skorelowany z nim wniosek.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Kara

Z uwagi na niezasadność zarzutu, o czym wskazano wyżej, brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie kary. Tym samym utrzymano go w mocy.

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Konieczność umorzenia postępowania

4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

5.

Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Koszty procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

J. L.

Punkt II wyroku

Sąd Okręgowy, na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 458 kpk, zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty w postępowaniu odwoławczym i obciążył go wydatkami tego postępowania. Wysokość opłaty wynikała z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Biorąc pod uwagę, że oskarżony pracuje, uzyskując dochody, nie powinien mieć problemów z uregulowaniem tej należności.

Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Kara

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana