Sąd utrzymał uniewinnienie mężczyzny z zarzutu kradzieży samochodu z włamaniem

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 4 lutego 2026 r. o sygn. akt II K 868/23

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

----

--------------------------

---------------------------------------------------------------------------

-----------------

-----------------

Fakty uznane za nieudowodnione

-------

--------------------------

---------------------------------------------------------------------------

-----------------

-----------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

---------------------

--------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------------

--------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

I. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia polegający na przyjęciu, iż T. D. pozostawiła swój samochód na posesji sąsiada oskarżonego w V. przy ul(...), po zadeklarowaniu przez J. W., iż zajmie się tym autem, aby zabezpieczyć go przed kradzieżą, podczas gdy z zeznań T. D. wynika jedynie, że obecni w tym czasie mężczyźni, to jest oskarżony i jego ojczym zapewnili kobietę, że jej pojazd może tam zostać i że nie będzie nikomu przeszkadzać, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż oskarżony nie dopuścił się zarzucanego mu czynu i w konsekwencji jego uniewinnieniem.

Niezasadny

II. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia polegający na przyjęciu, iż J. W. nieodpowiednio zabezpieczył pojazd T. D. i nie sprawował nad nim pieczy w sytuacji, gdy oskarżony po uprzednim rozwierceniu wkładki zamka w drzwiach kierowcy przedostał się do jego wnętrza i po uszkodzeniu stacyjki zabrał w celu przywłaszczenia pojazd T. D. marki C. (...), co wynika ze zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, w szczególności z wyjaśnień J. W. złożonych w dniu 28 marca 2023 r., w postępowaniu przygotowawczym, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż oskarżony nie dopuścił się zarzucanego mu czynu i w konsekwencji jego uniewinnieniem.

Niezasadny

Ad. I i II

Podniesione przez prokuratora w wywiedzionej przez niego apelacji zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, który stwierdził, iż w badanej sprawie brak jest dowodów wskazujących na to, iż to J. W. dopuścił się rozwiercenia wkładki zamka w drzwiach samochodu należącego do T. D., a następnie po uszkodzeniu stacyjki tego pojazdu, zabrał go w celu przywłaszczenia. Sąd Rejonowy trafnie wskazał w pisemnych motywach wydanego wyroku, iż samochód został pozostawiony przy drodze, w miejscu ogólnodostępnym, nie ma zatem kategorycznych dowodów wskazujących na to, iż uszkodzeń pojazdu dokonał oskarżony. Jak wynika z zeznań O. N. (k. 190), a także wyjaśnień oskarżonego, to właśnie jego matka zauważyła, iż należący do pokrzywdzonej C. (...) nosi ślady włamania i zasygnalizowała J. W. konieczność jego zabezpieczenia. Także zeznania pokrzywdzonej T. D. mają niebagatelne znaczenie dla ustalenia zamiaru oskarżonego, który widząc, że ma ona problem z uruchomieniem samochodu, spontanicznie zaproponował jej pomoc w jego naprawie, a kiedy stwierdził, że naprawa pojazdu jest zbyt poważna aby z nią sobie poradził, zawiózł pokrzywdzoną swoim samochodem do hotelu w W. (k. 7-8, k. 62v-63). Z tej relacji wnioskować można, iż J. W. zaoferował pomoc kobiecie z dzieckiem, której samochód niespodziewanie uległ awarii w trakcie podróży i nie kierowała nim chęć przestępczego działania. Należy także zwrócić uwagę, iż należący do pokrzywdzonej C. (...) stał przy ulicy przez kilka dni: T. D. pozostawiła go na posesji przy ul. (...) w (...).03.2023 r., O. N. zauważyła jego uszkodzenie 23.03.2023 r., zaś mechanik, któremu pokrzywdzona zleciła naprawę samochodu, dopiero 27.03.2021 r. otrzymał od niego kluczyki.

W tym kontekście zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji wyrażonym w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż twierdzenie, że zamiarem oskarżonego było przywłaszczenie pojazdu pozostawionego przez T. D., stoi w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, bowiem gdyby J. W. rzeczywiście miał taki zamiar, to od chwili pozostawienia przez pokrzywdzoną pojazdu w dniu 18 marca 2023 r., miał wystarczająco dużo czasu, aby go ukryć lub rozebrać na części. Z kolei pozostawienie tego pojazdu w miejscu widocznym, przy swoim domu, potwierdza wiarygodność złożonych przez niego wyjaśnień, iż chciał w ten sposób zabezpieczyć samochód przed dalszą dewastacją. Zupełnie nielogicznym byłoby bowiem zachowanie oskarżonego, który mając zamiar przywłaszczenia pojazdu, pozostawia go na kilka dni zaparkowanego pod swoim domem, tym bardziej, iż pokrzywdzona z łatwością by go rozpoznała.

Dla skutecznego podważenia prawidłowości wydanego orzeczenia nie jest również wystarczający podnoszony przez skarżącą argument, iż J. W. podczas pierwszego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a następnie to swoje stanowisko odwołał jeszcze w tej fazie postępowania . Oskarżony odniósł się do powyższego w wyjaśnieniach złożonych podczas rozprawy, kiedy stwierdził, że przyznał się do „przeprowadzenia” tego samochodu, ale nie do kradzieży (k. 185v ). Sąd Rejonowy słusznie uznał te wyjaśnienia za wiarygodne, bowiem znajdują one potwierdzenie w zeznaniach O. N., a ponadto w sprawie nie zgromadzono dowodów, które przeczyłyby ich prawdziwości. Stanowisko to, wbrew twierdzeniom skarżącego prokuratora, zostało zawarte w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Chociaż powołane przez skarżącego orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, iż w procesie karnym nie ma gradacji wartości poszczególnych dowodów pod względem chronologicznym, to jednak zawarta w apelacji argumentacja forsuje takie właśnie stanowisko: nadania prymatu pierwszym wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w postępowaniu przygotowawczym, co w realiach niniejszej sprawy nie jest trafne. Podkreślić również należy, iż jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, Sąd ten uznał za wiarygodne późniejsze wyjaśnienia J. W. nie dlatego, że zostały złożone na rozprawie (i tylko z tego powodu), lecz dlatego, iż korespondowały z zeznaniami O. N., a ponadto pozostawały zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a także dlatego, że nie zgromadzono w sprawie innych dowodów, które przeczyłyby ich prawdziwości. Wbrew stanowisku prokuratora, ani protokoły oględzin uszkodzonego pojazdu, ani wykonana przy ich okazji dokumentacja fotograficzna nie wskazują, iż J. W. działał z zamiarem przywłaszczenia samochodu pokrzywdzonej. Wniosków takich nie sposób formułować również w oparciu o dane o uprzedniej karalności oskarżonego (domniemanie takie byłoby sprzeczne z gwarancjami procesowymi wynikającymi chociażby z art. 4 i 5 k.p.k.).

Powoływane przez skarżącą orzecznictwo w uzasadnieniu wywiedzionego środka odwoławczego dotyczące błędów „braku” oraz „dowolności”, pozostaje w oderwaniu od realiów przedmiotowej sprawy i również nie podważa prawidłowości ustaleń i ocen Sądu Rejonowego.

Podsumowując stwierdzić należy, iż ustalenia dotyczące zamiaru z jakim działał oskarżony powinny znajdować oparcie w niebudzących wątpliwości ustaleniach faktycznych. Nie mogą zaś opierać się na domysłach co do jego intencji. Pamiętać zawsze należy, że zgodnie z art. 5 § 2 k.p.k. niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.

Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze.

Niezasadny

Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej wydanie wyroku kasatoryjnego w sprawie było nieuzasadnione.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. W..

Sąd Odwoławczy w pełni zaaprobował ustalenia i oceny Sądu I instancji leżące u postaw zaskarżonego wyroku. Nie stwierdzono również uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k., które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu i powodowałyby konieczność ingerencji w treść orzeczenia, dlatego zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy, podlegał utrzymaniu w mocy.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

---------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Bezwzględna przyczyna odwoławcza

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zasada

ne peius

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

--------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Sąd Odwoławczy w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. stwierdził, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość rozstrzygnięcia

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie