Buty z szafki w korytarzu i spór o ich wartość. Wyrok za kradzież utrzymany

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 16 marca 2026 r. o sygn. akt II K 702/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

--------------------------

-----------------------------------------------------------------

---------------------------

-----------------

Fakty uznane za nieudowodnione

--------------------------

-----------------------------------------------------------------

---------------------------

-----------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

--------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

--------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

I. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydanego w sprawie orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na:

1) wadliwym ustaleniu, iż to R. C. dopuścił się zarzucanego mu czynu:

2) wadliwym ustaleniu, że wartość szkody w majątku pokrzywdzonej to kwota 1130zł, gdy tymczasem oskarżony kategorycznie i konsekwentnie wartość tą kwestionował, a sąd zaniechał prowadzenia w tym względzie stosownego dowodu z opinii biegłego.

Niezasadny

II. Obraza przepisu prawa procesowego, art. 167 k.p.k. mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a polegająca na bezpodstawnym oddaleniu wniosku dowodowego oskarżonego o przeprowadzenie opinii stosownego biegłego, na okoliczność ustalenia rzeczywistej wartości obuwia używanego, w sytuacji kiedy miało to kolosalny wpływ ewentualną kwalifikację prawną czynu jako występku lub też wykroczenia.

Niezasadny

III. Rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności, gdy tymczasem przyjęta przez Sąd kwota szkody jest na granicy wykroczenia, a to przesądza o zasadności stosowania względem R. C. kar wolnościowych.

Niezasadny

Ad. I

Zarzut nie jest zasadny.

Chociaż oskarżony R. C. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, to jednak zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony w sposób swobodny i zgodny z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego pozwolił na poczynienie nie budzących wątpliwości ustaleń dotyczących jego sprawstwa i winy. Okoliczność, iż rozpoznane przez pokrzywdzoną jako skradzione buty zostały przyniesione na komisariat policji przez siostrę oskarżonego R. C. (1) znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków: D. V. (k. 69v) i A. G. (k. 133v), a także obiektywnych dowodach z dokumentów, tj. protokołu zatrzymania rzeczy (k. 10-12) i oświadczenia pokrzywdzonej o rozpoznaniu należących do niej butów (k. 21).

Odnosząc się do zarzutów kwestionujących wiarygodność zeznań R. C. (1) należy zwrócić uwagę, że świadek ten na rozprawie odmówił składania zeznań (k. 134), zatem jej zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym nie mogły stanowić podstawy poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Pomimo tego, jak już wspomniano, zeznania pozostałych świadków - A. G., W. U., D. V. a także treść dowodów z dokumentów stanowi wystarczająca postawę dla ustalenia, iż R. C. dopuścił się czynu przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem.

Wbrew stanowisku skarżącego, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia wartości skradzionych butów nie była w przedmiotowej sprawie konieczna. Ustalenia faktyczne obejmujące wartość skradzionych butów zostały oparte na zeznaniach pokrzywdzonej, uzupełnionych wydrukami ofert ze sklepów internetowych wskazujących orientacyjne ceny poszczególnych modeli butów. Ponadto A. G. zeznała, iż skradzione buty były zakupione niewiele wcześniej i nie były zniszczone (k. 15, 134). Sąd I instancji w pisemnych motywach wydanego orzeczenia trafnie uznał za oczywiste, iż ze wglądów sanitarnych pokrzywdzona w miejsce utraconego obuwia nie chciałaby nabyć obuwia używanego, noszonego przez nieznaną jej osobę, lecz chciałaby obuwie nowe – tożsame co do rodzaju z obuwiem utraconym. Tym samym podstawą ustalenia wartości utraconego mienia nie mogły być przedłożone przez oskarżonego wydruki z portalu, który z założenia zawiera oferty towaru z rynku wtórnego i pochodzącego z nieznanego źródła.

Należy także zwrócić uwagę, iż jak wynika z zeznań pokrzywdzonej A. G. (k. 133v), R. C. nie zabrał wszystkich butów pozostawionych w szafce w korytarzu – wybrał te, które jego zdaniem prezentowały większą wartość. Według zeznań W. U., proponował okupienie ich za kwotę 2.500zł (k.73v), a zatem przyjąć można, że on również zakładał, że ich wartość przekracza graniczną kwotę 800 zł przyjętą dla tego czynu przepołowionego.

Wobec powyższego Sąd Odwoławczy w pełni zaaprobował ustalenia Sądu Rejonowego dotyczące zarówno sprawstwa i winy oskarżonego, jak i wartości mienia będącego przedmiotem popełnionego przez niego przestępstwa. Czyn przypisany oskarżonemu słusznie został zakwalifikowany jako wypadek mniejszej wagi z art. 278 § 3 k.k. ze względu m.in. na niezbyt dużą wartość przedmiotu zaboru.

Ad. II

Zarzut obrazy art. 167 k.p.k. nie był zasadny. Po pierwsze, wbrew stanowisku skarżącego, dla ustalenia wartości skradzionych butów nie było konieczne zasięgnięcie opinii biegłego. Po drugie, dowodu tego nie dało się przeprowadzić, ponieważ trzy pary skradzionych przez oskarżonego butów nie zostały odnalezione. Okoliczność ta stanowiła przesłankę oddalenia wniosku dowodowego wskazaną w art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. (k. 134v).

Ad. III.

Zaaprobowane przez Sąd Odwoławczy ustalenia dotyczące wartości skradzionego obuwia wynoszącej 1280 zł. przesądzały o zakwalifikowaniu przypisanego R. C. czynu z art. 278 § § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Obrońcy oskarżonego nie udało się skutecznie zakwestionować przyjętej przez Sąd I instancji wartości skradzionych butów, nie było zatem podstaw do zmiany kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu.

Oczywiście rozmiar wyrządzonej przestępstwem szkody rzutuje na ocenę stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego przestępstwa, nie jest jednak jedyną przesłanką wpływającą na wymiar kary. na wymiar kary. Podkreślić należy, iż R. C. jest sprawcą wielokrotnie uprzednio karanym, a czynu przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 k.k.

Wobec powyższego wymierzoną R. C. karę 3 miesięcy pozbawienia wolności uznać należało za wyważoną i adekwatną reakcję prawno-karną na popełnione przez niego przestępstwo, uwzględniającą stopień winy i społecznej szkodliwości przestępstwa, wagę przypisanego mu czynu, jak i uprzednią karalność oskarżonego.

Uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu albo też zakwalifikowanie czynu oskarżonego jako wykroczenia z art. 119 k.w. i wymierzenie mu stosownej kary z tego tytułu.

Niezasadny

Ustalenia dotyczące sprawstwa i winy leżące u postaw zaskarżonego orzeczenia były prawidłowe, nie było zatem podstaw do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia przypisanego mu występku ani też do zmiany przyjętej przez Sąd I instancji kwalifikacji prawnej przedmiotowego czynu.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. C..

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, jak i nie znajdując uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k., które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu i powodowałyby konieczność ingerencji w treść orzeczenia, zaskarżony wyrok jako trafny i prawidłowy należało utrzymać w mocy.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Bezwzględna przyczyna odwoławcza

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zasada ne peius

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

Punkt II wyroku, czyn III

Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze (Dz.U.2024.1564 t.j.) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. G. U. kwotę 840 złotych tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze 193,20 złotych tytułem podatku od towarów i usług, których wysokość ustalono w oparciu o § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

Ponadto na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., mając na względzie sytuację materialną oskarżonego, Sąd Odwoławczy zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość rozstrzygnięcia

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana