Sąd obniżył stawkę grzywny i nawiązki dla oskarżonego o znieważenie strażników

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 26 marca 2026 r. w sprawie o sygn. akt II K 1131/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

------------------

--------------------------------------------------

----------------

---------

Fakty uznane za nieudowodnione

------------------

--------------------------------------------------

--------------

---------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

------------------------------

--------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

W osobiście sporządzonej apelacji oskarżony podniósł następujące zarzuty:

1. Pominięcie dowodów i wniosków zawartych w protokołach przesłuchań, oraz wynikające z tego czynności procesowe i koszty postepowania.

Niezasadny

2. Rażąco niewspółmierną do moich możliwości finansowych, warunków rodzinnych i majątkowych oraz możliwości zarobkowych wysokości zasądzonych kar, nawiązek i kosztów sądowych.

Częściowo zasadny

3. Brak w uzasadnianiu wyroku wyjaśnienia motywacji, toku myślenia i powołania dowodów uzasadniających podstawie kwestie procesowe. W szczególności, brak jest odniesienia moich wątpliwości poruszonych we wniosku o uzasadnienie.

Niezasadny

Na wstępie zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie poza sporem pozostawały zarówno wina oskarżonego, jak i okoliczności popełnienia przypisanych mu czynów. Sam skarżący na każdym etapie postępowania konsekwentnie przyznawał się do znieważenia oraz naruszenia nietykalności cielesnej interweniujących strażników miejskich, wyrażając jednocześnie żal z powodu swojego zachowania. Bezsporne okoliczności zdarzenia znajdowały pełne potwierdzenie w spójnych i wzajemnie korespondujących dowodach. Co istotne, również w apelacji oskarżony nie kwestionował ustaleń faktycznych prowadzących do przypisania mu winy i sprawstwa.

Wniesiona osobiście przez oskarżonego apelacja skupiała się przede wszystkim na rozstrzygnięciach dotyczących kary, nawiązki oraz kosztów postępowania, ze wskazaniem na nadmierną dolegliwość finansową zastosowanych rozwiązań. Z jej treści jak i z pozostałych pism składnych w toku postepowania przez oskarżonego wynika również, że kwestionuje on prawidłowość uzasadnienia sporządzonego przez Sąd Rejonowy, dopatrując się jego zasadniczych braków w niewyjaśnieniu przyczyn podjęcia określonych czynności procesowych, w szczególności dopuszczenia dowodu z opinii biegłych psychiatrów, wynikających z tych czynności kosztów postępowania jak również wyznaczenia obrońcy z urzędu. Treść apelacji wskazuje przy tym, że zarzuty te formułowane są przez osobę niekorzystającą z profesjonalnej pomocy prawnej, co uzasadnia ich ocenę przede wszystkim przez pryzmat rzeczywistych zastrzeżeń podnoszonych przez skarżącego, również zgłaszanych w toku procesu, a nie wyłącznie dosłownego brzmienia zarzutów. Przyjąć zatem należy, że obok rażącej niewspółmierności kary czy nawiązek apelujący podnosił naruszenie przepisów postępowania regulujących podnoszone przez niego kwestie.

Tak odczytana apelacja okazała się częściowo zasadna. Trafnie bowiem skarżący zakwestionował wysokość orzeczonej wobec niego stawki dziennej grzywny oraz wysokość nawiązek orzeczonych na rzecz pokrzywdzonych. Natomiast pozostałe zarzuty, dotyczące zarówno przebiegu postępowania, jak i sporządzonego uzasadnienia wyroku, nie zasługiwały na uwzględnienie. Wykluczyć należy, aby doszło w tym zakresie do naruszenia jakichkolwiek przepisów procedury karnej.

W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów dotyczących pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sporządzanie uzasadnienia wyroku w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie służy udzielaniu odpowiedzi na każde pytanie strony ani prowadzeniu polemiki z jej stanowiskiem, lecz przedstawieniu motywów rozstrzygnięcia odpowiadających wymogom art. 424 § 1 i § 2 k.p.k. Jeżeli zatem określone okoliczności nie miały znaczenia dla treści rozstrzygnięcia, Sąd I instancji nie miał obowiązku ich szczegółowego omawiania. Ponadto w realiach niniejszej sprawy uzasadnienie sporządzone przez Sąd Rejonowy odpowiadało ustawowym wymaganiom. Sąd ten w sposób jasny i logiczny przedstawił tok swojego rozumowania, wskazał okoliczności, którymi kierował się przy wymiarze kary, orzeczeniu nawiązki

i rozstrzygnięciu o kosztach postępowania. Uzasadnienie to pozwoliło również na pełną i skuteczną kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Niezależnie od powyższego przypomnieć należy, że pisemne uzasadnienie wyroku ma charakter wtórny wobec samego orzeczenia i sporządzane jest już po jego wydaniu. Z tej przyczyny nawet ewentualne uchybienia w sposobie jego sporządzenia nie prowadzą automatycznie do wadliwości wyroku ani nie mogą stanowić samoistnej podstawy jego wzruszenia, jeżeli treść rozstrzygnięcia odpowiada prawu i znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Już tylko z tej przyczyny zarzut odnoszący się do sposobu sporządzenia uzasadnienia, niezależnie od sposobu jego sformułowania przez skarżącego, nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Nie oznacza to jednak, że podnoszone przez oskarżonego w apelacji wątpliwości należy pozostawić bez odpowiedzi. Z treści apelacji wynika bowiem, że zarzuty odnoszące się do uzasadnienia wyroku w istocie zmierzały do uzyskania wyjaśnienia przyczyn podjęcia określonych czynności procesowych, na co skarżący zwracał uwagę również w pierwszym podnoszonym zarzucie apelacyjnym, jak i w pozostałych pismach procesowych składnych w toku postępowania. W szczególności dotyczyło to dopuszczenia dowodu z opinii biegłych psychiatrów i w konsekwencji wyznaczenia obrońcy z urzędu oraz wpływu pierwszej wymienionej czynności na koszty postępowania. Nie ma przy tym znaczenia podnoszona przez oskarżonego okoliczność, że sam uważał się za osobę poczytalną i zdolną do samodzielnego prowadzenia obrony. Ocena istnienia przesłanek obrony obligatoryjnej nie zależy bowiem wyłącznie od subiektywnego przekonania oskarżonego, lecz od obiektywnie istniejących wątpliwości wymagających wyjaśnienia. Wskazać przy tym należy, że opinia biegłych obejmowała ocenę zarówno stanu psychicznego oskarżonego tempore criminis, a więc w czasie popełnienia zarzucanych mu czynów, jak i tempore procedendi, tj. jego zdolności do udziału w postępowaniu i realizowania prawa do obrony. W obu tych aspektach biegli nie stwierdzili okoliczności uzasadniających przyjęcie niepoczytalności, ograniczonej poczytalności ani braku zdolności do samodzielnego udziału w postępowaniu.

Odnosząc się zatem do zastrzeżeń skarżącego odnośnie prawidłowości procedowania we wskazanym zakresie zauważyć należy, że podjęcie wskazanych czynności procesowych było w pełni uzasadnione okolicznościami ujawnionymi na etapie postępowania przygotowawczego i znajdowało pełne oparcie w przepisach postępowania karnego. Zgodnie zaś z art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k., jeżeli zachodzi uzasadniona wątpliwość co do poczytalności oskarżonego, jego udział w postępowaniu z udziałem obrońcy ma charakter obligatoryjny aż do czasu jej ustania. Obrońca działa zresztą wyłącznie w interesie oskarżonego, a koszty z jego powołaniem ponosi Skarb Państwa, przez co okoliczność ta w żadnym stopniu nie naruszyła sytuacji finansowej oskarżonego.

Natomiast ustalenie, czy wspominane wątpliwości rzeczywiście zachodzą

i czy mają wpływ na zdolność ponoszenia odpowiedzialności karnej oraz udziału w postępowaniu, wymaga natomiast wiadomości specjalnych, co uzasadnia dopuszczenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów. W toku postępowania oskarżony wskazał bowiem, że leczył się odwykowo z powodu uzależnienia od alkoholu, zaś sam zarzucany mu w rozpoznawanej sprawie czyn zabroniony został popełniony w okolicznościach związanych ze spożywaniem alkoholu w publicznym miejscu. Okoliczności te uzasadniały powzięcie przez organ prowadzący postępowanie wątpliwości wymagających ich zweryfikowania przy pomocy wiadomości specjalnych. Dopuszczenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów nie oznaczało zatem przyjęcia, że oskarżony był niepoczytalny, lecz stanowiło przejaw procesowej ostrożności, zmierzający do wyjaśnienia wszelkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla jego odpowiedzialności karnej. Co istotne, opinia biegłych potwierdziła występowanie u oskarżonego uzależnienia od alkoholu, nie wykazując jednocześnie, aby okoliczność ta wpływała na jego poczytalność w czasie czynu lub zdolność do samodzielnego udziału w postępowaniu. Tym samym przeprowadzenie tego dowodu nie okazało się czynnością zbędną, lecz doprowadziło do jednoznacznego wyjaśnienia istniejących uprzednio wątpliwości mających istotne znaczenie procesowe.

Nie można również podzielić stanowiska apelującego, jakoby koszty opinii biegłych powinny obciążać Skarb Państwa. Konieczność przeprowadzenia tego dowodu pozostawała następstwem zachowania oskarżonego w inkryminowanym czasie i w bezpośrednim związku z prowadzonym przeciwko oskarżonemu postępowaniem karnym oraz ujawnionymi w jego toku okolicznościami wymagającymi weryfikacji przy pomocy wiadomości specjalnych. Skoro zaś postępowanie zakończyło się skazaniem, zasadnym było obciążenie oskarżonego kosztami procesu na podstawie art. 627 k.p.k. w sytuacji gdy jak słusznie dostrzegł Sąd Rejonowy oskarżony deklarował osiąganie dochodów pozwalających na poniesienie tychże wydatków.

Powyższe nie oznacza jednak, że wniesiona przez oskarżonego apelacja okazała się całkowicie bezzasadna. Trafnie bowiem skarżący zakwestionował wysokość orzeczonej stawki dziennej grzywny oraz wysokość nawiązek orzeczonych na rzecz pokrzywdzonych, co skutkowało częściową zmianą zaskarżonego wyroku z realną korzyścią dla oskarżonego.

W tym miejscu jednak wyjaśnienia wymaga również podnoszona przez skarżącego w toku procesu okoliczność, iż wymierzona kara okazała się surowsza od tej, która była przedmiotem wcześniejszych propozycji składanych w toku postępowania przygotowawczego. Okoliczność ta sama przez się nie świadczy jednak o wadliwości zaskarżonego wyroku. Propozycje składane w ramach konsensualnych sposobów zakończenia postępowania wywołują skutki wyłącznie w razie ich zaakceptowania po pierwsze przez oskarżonego, po drugie przez Sąd już na etapie postępowania jurysdykcyjnego. W realiach niniejszej sprawy sam oskarżony ostatecznie nie wyraził zgody na proponowane rozstrzygnięcie, wobec czego sprawa podlegała rozpoznaniu na zasadach ogólnych, a Sąd Rejonowy był zobligowany do samodzielnego wymierzenia kary zgodnie z dyrektywami określonymi w ustawie karnej. Nie był przy tym związany w żadnej mierze wcześniejszymi propozycjami składanymi przez organy postępowania przygotowawczego. Warto również podkreślić, że orzeczona kara nie różniła się jednak w znacznym stopniu o tej, która była proponowana w toku postepowania przygotowawczego.

Trafnie przy tym Sąd Rejonowy uznał, że wobec oskarżonego należało orzec karę grzywny. Uwzględniając uprzednią niekaralność oskarżonego, konsekwentne przyznawanie się do popełniania zarzucanych czynów oraz okoliczności zdarzenia zastosowanie najłagodniejszego rodzaju sankcji karnej o charakterze wolnościowym należało uznać za wystarczające dla osiągnięcia celów kary. Również wymiar kary wynoszący 250 stawek dziennych nie razi surowością. Przypisane oskarżonemu przestępstwa zostały bowiem popełnione w warunkach występku o charakterze chuligańskim, co zgodnie z art. 57a § 1 k.k. nakazuje wymierzenie kary w wysokości nie niższej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonej o połowę. Wymierzona liczba stawek pozostaje przy tym zbliżona do ustawowego minimum wynoszącym w niniejszej sprawie ponad 150 stawek dziennych stosownie do brzmienia art. 33 §1a pkt 3 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. i nie może zostać uznana za nadmierny środek represji karnej. Nie sposób uznać, aby w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności przemawiające za zastosowaniem warunkowego umorzenia postepowania w myśl art. 66 § 1 k.k. gdyż ustawodawca do zastosowania wskazanej instytucji wymaga m.in. ustalenia, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, co w świetle prawidłowego ustalenia o chuligańskim charakterze popełnionych czynów wskazuje na wyższe natężenie stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, oskarżony działał bowiem umyślnie, publicznie naruszając cześć i nietykalność cielesną funkcjonariuszy publicznych okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego. Zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania w realiach przedmiotowej sprawy stanowiłoby niedopuszczalny przejaw pobłażliwości względem nagannej postawy oskarżonego w chwili zdarzenia.

Zasadny okazał się jednak zarzut skarżącego w zakresie kwestionującym wysokość stawki dziennej grzywny. Ustalając jej wysokość Sąd obowiązany jest uwzględnić okoliczności wskazane w art. 33 § 3 k.k. tj. dochody sprawcy, jego warunki osobiste

i rodzinne, stosunki majątkowe oraz możliwości zarobkowe. Oskarżony, pomimo deklarowania stałych dochodów jest obecnie w wieku emerytalnym, nie posiada majątku większej wartości oraz na jego utrzymaniu pozostaje jedno z posiadanych dzieci. Okoliczności te przemawiały za ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na poziomie ustawowego minimum, tj. 10 zł, która w realiach niniejszej sprawy pozostaje wystarczająca dla realizacji celów kary i nie stanowi nadmiernej represji w sferze finansowej.

Również częściowo słusznie apelujący kwestionował orzeczenie w zakresie nawiązek. Samo ich orzeczenie nie budziło żadnych zastrzeżeń, albowiem w świetle art. 57a § 2 k.k. miało charakter obligatoryjny. Kwota po 1000 zł na rzecz każdego z pokrzywdzonych okazała się jednak niewspółmiernie wysoka w okolicznościach niniejszej sprawy. Pokrzywdzeni wykonywali bowiem rutynowe obowiązki służbowe polegające na podejmowaniu interwencji wobec osób naruszających porządek publiczny. Z charakterem służby w Straży Miejskiej wiąże się niestety podwyższone ryzyko zetknięcia z agresją w tym znieważaniem czy naruszeniem nietykalności cielesnej. Okoliczność ta nie umniejsza naganności zachowania oskarżonego ani nie pozbawia pokrzywdzonych należnej im ochrony, jednak powinna znaleźć odzwierciedlenie przy określaniu odpowiedniej wysokości nawiązki. Oskarżony nie działał przy tym brutalnie, nie powodując żadnych poważnych dolegliwości u pokrzywdzonych. W ocenie Sądu Odwoławczego kwota nawiązek po 200 zł na rzecz każdego z pokrzywdzonych w dostateczny sposób zrealizuje funkcję kompensacyjną tego środka, pozostając jednocześnie proporcjonalna do charakteru doznanych przez pokrzywdzonych negatywnych następstw czynu, związanych z przeprowadzoną interwencją, której przebieg był utrudniony ze względu na niestosowne zachowania oskarżonego.

Oskarżony wniósł o:

1. Uchylenie wyroku w części dotyczącej kar, środków kompensacyjnych i opłat sądowych

2. Zasądzenie grzywny w minimalnej wysokości tj. 225 (dwieście dwadzieścia pięć) stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna wynosi 10 zł (dziesięć)

3. Obciążenie Skarbu Państwa należnością biegłych psychiatrów

4. Zasądzenie nawiązek na rzecz pokrzywdzonych w symbolicznej wysokości 100,00 zł (sto) na rzecz każdego z pokrzywdzonych

5. zasądzenie kosztów sądowych w kwocie 225,00 zł (dwieście dwadzieścia pięć)

Częściowo zasadny

Kierując się argumentacją przedstawioną w poprzedniej części uzasadnienia wskazać należy, że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek skarżącego o uchylenie wyroku w zaskarżonej części. Brak było bowiem podstaw do zakwestionowania samej zasadności orzeczonego wobec oskarżonego rodzaju kary, orzeczenia nawiązek oraz obciążenia go kosztami postępowania przez Sąd I instancji. Jednocześnie z treści apelacji wynikało, że rzeczywistym celem oskarżonego było złagodzenie tych rozstrzygnięć, a więc w istocie zmiana wyroku. W tym zakresie środek odwoławczy okazał się częściowo zasadny, albowiem doprowadził do obniżenia wysokości stawki dziennej grzywny oraz wysokości orzeczonych nawiązek, co stanowiło korzystną dla oskarżonego zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Brak było natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku o obciążenie Skarbu Państwa kosztami opinii biegłych psychiatrów, gdyż przeprowadzenie tego dowodu było uzasadnione okolicznościami sprawy, a rozliczenie tych kosztów przez Sąd pierwszej instancji odpowiadało obowiązującym regulacją i zostało poprzedzone rozważeniem sytuacji materialnej oskarżonego. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego stanowi natomiast odrębną kwestię omówioną w pkt 6 niniejszego uzasadnienia. Powyższe czyni częściowo zasadnymi wnioski apelacyjne.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok został utrzymany w znacznej części tj. w zakresie uznającym winę i sprawstwo oskarżonego jak i w zakresie doboru rodzaju kary, orzeczenia nawiązek czy też orzeczenia o kosztach postępowania.

Pomimo dokonanej zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie wysokości stawki dziennej grzywny oraz wysokości orzeczonych nawiązek, wyrok Sądu Rejonowego pozostawał prawidłowy w pozostałej części, w szczególności w zakresie ustalenia winy i sprawstwa oskarżonego, doboru rodzaju kary, orzeczenia nawiązek, jak również rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Niezasadność pozostałych zarzutów apelacji oraz brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu na podstawie art. 435 k.p.k., art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k. skutkowały utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku w omawianej części.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

- wyeliminowanie w pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku z podstawy wymiaru kary art. 37a § 1 k.k. i obniżenie ustalonej stawki dziennej do kwoty 10 zł,

- wyeliminowanie w pkt III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku z podstawy orzeczenia nawiązek art. 46 § 2 k.k. i obniżenie nawiązek do kwot po 200 zł.

Sąd Odwoławczy wyeliminował z podstawy prawnej wymiaru kary art. 37a § 1 k.k., albowiem przepis ten nie znajdował zastosowania w realiach przedmiotowej sprawy. Przypisane oskarżonemu występki w tym stanowiący podstawę wymiaru kary art. 222 § 1 k.k. już w samych przepisach sankcjonujących przewidują możliwość wymierzenia kar grzywny, wobec czego odwoływanie się do art. 37a § 1 k.k. było zbędne. Stosownym okazało się również wyeliminowanie z podstawy prawnej orzeczenia nawiązek z uwzględnieniem art. 46 § 2 k.k. Przepisem stanowiącym samodzielną i wyłączną podstawę orzeczenia tego środka był art. 57a § 2 k.k., mający charakter przepisu szczególnego. Powody obniżenia wysokości stawki dziennej do kwoty 10 złotych oraz nawiązek do kwot po 200 złotych zostały już natomiast szczegółowo wskazane w poprzedniej części uzasadnienia.

---------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

Punkt III wyroku

Sąd Okręgowy, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. Za takim rozstrzygnięciem przemawiały zarówno względy słuszności, jak i sytuacja materialna oskarżonego. Oskarżony został obciążony karą grzywny, obowiązkiem zapłaty nawiązek na rzecz pokrzywdzonych oraz kosztami postępowania przez Sąd I instancji co stanowi realną dolegliwość finansową. Jednocześnie jego wiek, sytuacja rodzinna, w tym obowiązek utrzymania dziecka, oraz deklarowane możliwości finansowe przemawiały za uznaniem, że dalsze obciążenie go kosztami postępowania odwoławczego byłoby rozwiązaniem nadmierne ingerującym w jego sferę ekonomiczną. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że apelacja ostatecznie doprowadziła do zmiany wyroku na korzyść oskarżonego więc nie można było odmówić jej częściowej słuszności.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

- rażąco niewspółmierny wymiar kary, nawiązki i wadliwość rozstrzygnięcia o kosztach postępowania

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie