Sąd utrzymał wyrok w sprawie gróźb oskarżonego wobec pokrzywdzonej

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 6 maja 2026 roku sygn. akt VIII K 634/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

co do kary

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

1. O. D.

Oskarżony O. D. nie był karany sądownie

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

1. Dane z KRK o karalności

- dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie

- sporządzony przez uprawniony organ w ramach swoich kompetencji

- sporządzony zgodnie z procedurami

- dokument niekwestionowany przez żadną ze stron

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd a quo, iż oskarżony nie wykazuje refleksji nad swoim zachowaniem, nie zrozumiał jego naganności oraz brak jest u niego krytycznego stosunku do popełnionego czynu, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności z wyjaśnień oskarżonego złożonych na rozprawie w dniu 6 maja 2026 roku wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że przyznał się do popełnienia czynu, wyraził szczerą skruchę, przeprosił pokrzywdzoną, zapewnił iż podobne zachowanie nigdy się nie powtórzy i zaakceptował swoją odpowiedzialność karną, co w konsekwencji prowadzi do wniosku przeciwnego niż przyjęty przez Sąd I instancji i skutkuje nadmiernie surowym ukształtowaniem represji karnej;

- rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary, polegająca na wymierzeniu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, pomimo, że stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, dotychczasowa niekaralność oskarżonego, jego przyznanie się do winy również na etapie postępowania przygotowawczego, wyjaśnienia okoliczności skutkujących jego niewłaściwym wobec pokrzywdzonej zachowaniem w szczególności faktu rozwiązania wieloletniego związku małżeńskiego przez rozwód z uwagi na fakt wejścia pokrzywdzonej w relację z innym mężczyzną w okres trwania związku małżeńskiego, szczera jego skrucha, przeproszenie pokrzywdzonej, ustabilizowanie obecnej sytuacji życiowej oraz fakt, że od zakończenia okresu objętego zarzutem oskarżony nie dopuścił się wobec pokrzywdzonej żadnych zachowań naruszających porządek prawny w pełni uzasadniają zastosowanie wobec niego dobrodziejstw wynikających z art. 37a k.k. i wymierzenie jemu kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, która byłaby wystarczająca dla osiągnięcia celów kary;

- rażącą niewspółmierność orzeczonego wobec oskarżonego środka kompensacyjnego polegającego na zobowiązaniu go, na podstawie art. 46 § 1 k.k., do zapłaty na rzecz pokrzywdzonej zadośćuczynienia w kwocie 5000 zł, podczas gdy kwota ta pozostaje niewspółmiernie wysoka do okoliczności sprawy, zwłaszcza wobec ustaleń samego sądu I instancji zawartych w uzasadnieniu wyroku, zgodnie z którymi w realiach niniejszej sprawy środek kompensacyjny powinien służyć przede wszystkim realizacji zasady naprawienia krzywdy oraz zapewnieniu pokrzywdzonej satysfakcji z ukarania sprawcy, a nie wysokości świadczenia pieniężnego, co uzasadnia orzeczenie zadośćuczynienia w kwocie 3000 złotych.

Niezasadny

Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie. Wybiórczo przytoczone w niej argumenty dla poparcia prezentowanego stanowiska, mające potwierdzać zarzut rażącej niewspółmierności kary wyrażającej się w orzeczeniu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, w sytuacji zaistnienia przesłanek do zastosowania art. 37a k.k. i wymierzenia grzywny oraz wymierzenia rażąco surowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, w kwocie 5000 złotych, były całkowicie chybione i stąd nie mogły się ostać w świetle całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności mających znaczenie w tym przedmiocie. Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 6 maja 2026 roku o sygn. akt VIII K 634/25 w części dotyczącej kary i środka kompensacyjnego, wadliwie podnosząc zarzut błędu ustaleniach faktycznych. Autor skargi nie zakwestionował tym samym rozstrzygnięć ani co do winy oskarżonego w popełnieniu przypisanego mu czynu, ani przyjętej kwalifikacji prawnej tego występku. Jeżeli zatem wyrok nie został zaskarżony w części dotyczącej winy, to sąd odwoławczy, wobec zakazu reformationis in peius (art. 434 k.p.k.), nie może dokonywać nowych ustaleń faktycznych, w tym przez zmianę opisu czynu, ani w tym celu uchylać wyroku i przekazywać sprawy do ponownego rozpoznania. W tej sytuacji przekroczenie granic apelacji możliwe jest w oparciu o szczególne przepisy wskazane w ustawie, a są to art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k., art. 435 k.p.k. i art. 455 k.p.k. W ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie nie występują żadne z tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, enumeratywnie wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. ani też nie ma podstaw do uznania, że przypisanie oskarżonemu winy w takim zakresie jak uczyniono to w zaskarżonym wyroku, jest rozstrzygnięciem rażąco niesprawiedliwym w rozumieniu art. 440 k.p.k., jak również nie zaistniały okoliczności określone w art. 435 k.p.k. i art. 455 k.p.k.

Godzi się zaznaczyć, że sąd pierwszej instancji poddał wnikliwej i rzetelnej analizie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i na tej podstawie wyprowadził całkowicie słuszne wnioski, zarówno co do winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu przestępstwa, subsumcji prawnej jego zachowania pod wskazany przepis karny, jak i w konsekwencji rodzaju i wymiaru orzeczonej kary 8 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby i środka kompensacyjnego w postaci zadośćuczynienia ba rzecz pokrzywdzonej za doznaną krzywdę w kwocie 5000 złotych. Zaprezentowane w pisemnych motywach wyroku analiza ujawnionego materiału i ocena poszczególnych środków dowodowych są w pełni przekonujące i jasno odpowiadają na pytanie dlaczego taki, a nie inny wyrok zapadł.

Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do istoty zarzutu, zawartego w apelacji obrońcy dotyczącego rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary wyrażającej się w zbyt surowym potraktowaniu go poprzez wymierzenie mu kary pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i w wyniku nieuprawnionego, zaniechania zastosowania dobrodziejstwa art. 37a § 1 k.k. nie orzeczenia kary wolnościowej grzywny, należy uznać, że zaprezentowane przez apelującego stanowisko, że tak ukształtowana kara nie spełnia dyrektyw wymiaru kary, określonych w art. 53 k.k. w zw. z art. 115 § 2 k.k. bowiem nie jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego sprawcy, a przy tym nie uwzględnia jego postawy oraz nie spełnia należytego celu społecznego oddziaływania i realizacji zadań represyjno-wychowawczych wobec oskarżonego, zaspokajających tym samym społecznego poczucia sprawiedliwości, jest nieuprawnione.

Przede wszystkim zaakcentować należy, iż rażąca niewspółmierność kary zachodzi jedynie wówczas gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że zachodziła wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej, w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. Stwierdzić także należy, iż nie chodzi tu o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do rodzaju i wymiaru kary, ale o różnice tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać byłoby można – również w potocznym tego sława znaczeniu – „rażąco” niewspółmierną, tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się zaakceptować (OSNPG 1974/3-4/51; OSNPK 1995/6/18). W praktycznym ujęciu niewspółmierność kary w stopniu „rażącym”, tj. uprawniającym sąd odwoławczy do ingerencji w orzeczenie karne można zdefiniować negatywnie, to znaczy, że taka niewspółmierność nie zachodzi, gdy sąd pierwszej instancji uwzględnił wszystkie istotne okoliczności, wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru, inaczej ujmując, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową zasadę sądowego wymiaru kary (art. 53 § 1 k.k.) nie zostały przekroczone w kontekście wymagań, wynikających z ustawowych dyrektyw wymiaru kary (por. wyrok SN z dnia 8.07.1982r. Rw 542/82, OSNKW 1982/12/90). Słowem niewspółmierność zachodzi wtedy, gdy orzeczona kara za przypisane przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, z jednoczesnym uwzględnieniem celów wychowawczych i zapobiegawczych (vide wyroki Sądu Najwyższego z dnia 30.11.1990r., WR 363 / 90, OSNKW 1991, Nr 7-9, poz. 39, z dn. 02.02.1995r., II KRN 198 / 94, OSP 1995, Nr 6, poz. 18, wyrok SA w Poznaniu z dn. 06.04.1995r., II AKr 113/95, Prok. i Pr. 1995/11-12/30). Sytuacja taka, zdaniem sądu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi, a tym samym apelacja obrońcy oskarżonego okazała się nieskuteczna.

Zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, autor apelacji rażącej niewspółmierności kary dopatruje się w niezasadnym, jego zdaniem, wymierzeniu oskarżonemu O. D. warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności, któremu to rozstrzygnięciu sprzeciwiać pominięte przez sąd orzekający, zdaniem obrońcy, okoliczności łagodzące, jak choćby przyznanie się oskarżonego do winy oraz w niezastosowaniu art. 37a § 1 kk i nieorzeczeniu kary wolnościowej grzywny. Dokonując analizy środka odwoławczego w tym zakresie można stwierdzić, że polemika skarżącego ze stanowiskiem sądu I instancji nie została oparta na pominięciu przez ten sąd meriti żadnych istotnych okoliczności, mających zasadniczy wpływ na wymiar kary, lecz na odmiennym potraktowaniu tych samych okoliczności, których właściwa ocena powinna prowadzić do wniosku, że wymierzenie oskarżonemu kary zarówno co do rodzaju - pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jak i w określonym w wyroku wymiarze – 8 miesięcy, jest obarczone rażącą niewspółmiernością w sensie surowości. Tymczasem kara wymierzona oskarżonemu, wbrew twierdzeniom jego obrońcy, nie jest niewspółmierna i tym bardziej, nie jest rażąco surowa. Podkreślić bowiem należy, że wymierzona oskarżonemu kara bliższa jest dolnego aniżeli górnego ustawowego zagrożenia za przypisane mu przestępstwo, a nadto wykonanie jej zostało warunkowo zawieszone na okres próby. Obrońca w wywiedzionej apelacji skupił się jednocześnie na okolicznościach łagodzących, pomijając zupełnie okoliczności obciążające. Trzeba natomiast podkreślić, że okoliczności łagodzące ustalone przez sąd rejonowy nie mają szczególnego wydźwięku, albowiem przyznanie się przez oskarżonego w sytuacji, w jakiej zostało popełnione i ujawnione przestępstwo, nie zmieniało praktycznie nic w możliwości zrekonstruowania prawidłowego przebiegu zdarzenia, będącego przedmiotem osądu. Poza tym, wbrew stanowisku obrońcy, sąd pierwszej instancji wszystkie istotne okoliczności łagodzące, takie jak przyznanie się przez oskarżonego do winy, chęć dobrowolnego poddania się karze, czy dotychczasową jego niekaralność, wziął pod uwagę i gdyby nie te okoliczności, to zapewne O. D. zostałaby wymierzona znacznie surowsza kara. Pomimo tych okoliczności nie można natomiast było tracić z pola widzenia szeregu okoliczności obciążających w tym dużego nasilenia przemocy psychicznej, braku głębszej refleksji i zrozumienia sytuacji czy marginalizowania przez oskarżonego nagannych zachowań, w przypadku których, zasłaniał się niepamięcią, wynikającą ze stanu nietrzeźwości, a także spowodowania dotkliwych i odczuwalnych skutków, zarówno dla pokrzywdzonej, jak i wspólnego dziecka, które, w efekcie takiego postępowania, nie chciało utrzymywać kontaktu z oskarżonym. Treść pisemnego uzasadnienia wyroku jednoznacznie wskazuje, że powyższe okoliczności zostały przez sąd orzekający potraktowane jako kluczowe argumenty dla wykazania zasadności wymierzenia oskarżonemu kary we wskazanym wymiarze.

Wbrew wyrażonym w skardze apelacyjnej zastrzeżeniom, sąd I instancji zatem poddał wnikliwej analizie i nadał stosowną wagę wszystkim okolicznościom istotnie determinującym wymiar kary. Zaznaczyć jednocześnie należy, że tak bardzo akcentowanej przez apelującego okoliczności, iż oskarżony przyznał się do winy czy wyraził skruchę nie można przeceniać wobec siły wymowy zgromadzonych w sprawie dowodów jednoznacznie świadczących o jego sprawstwie. Przytoczone przez obrońcę w apelacji okoliczności nie mogą zatem umniejszyć odpowiedzialności oskarżonego w zakresie kary i nie uzasadniają jego ulgowego i pobłażliwego potraktowania poprzez orzeczenie, przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k., kary wolnościowej grzywny, a to z uwagi na wysoki stopień społecznej szkodliwości jego czynu i okoliczności mu towarzyszące. Wymierzając oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat próby, z jednoczesnym oddaniem oskarżonego pod dozór kuratora i poddaniem go obowiązkom probacyjnym w postaci: powstrzymania się od nadużywania alkoholu i powstrzymania się od kontaktowania z pokrzywdzoną osobiście i w każdej innej formie oraz zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 30 metrów za wyjątkiem kontaktów związanych z opieką nad dzieckiem, sąd rozważył zatem wszystkie występujące po stronie oskarżonego okoliczności zarówno obciążające jak i łagodzące, nadając im stosowną wagę jak i znaczenie, zgodnie z dyrektywami wymiaru kary zawartymi w dyspozycji art. 53 k.k.. W świetle wszystkich ujawnionych w sprawie okoliczności, brak jest przesłanek zarówno do umniejszenia stopnia zawinienia oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, jak i zastosowanie dobrodziejstwa art. 37a § 1 k.k., albowiem ujawnione okoliczności, stanowiły przeciwwskazanie do orzeczenia kary grzywny, a orzeczona wobec oskarżonego kara pozbawienia wolności stanowi represją karną stwarzającą realne możliwości na osiągnięcie korzystnych efektów poprawczych w stosunku do sprawcy. Wszystko to sprawia, że brak jest jakichkolwiek podstaw, by orzeczoną wobec karę w jakikolwiek sposób łagodzić w postępowania odwoławczym.

Z podobnych względów nie było podstaw do ingerencji w orzeczone przez sąd pierwszej instancji zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wysokości 5000 złotych. Odnosząc się do wysokości zasądzonego przez sąd rejonowy od oskarżonego zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonej, stwierdzić należy, że wyrażone przez ten sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko, w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego zasądzonego na rzecz pokrzywdzonej zadośćuczynienia, zarówno co do zasady, jak i jego wysokości, było zasadne i zasługiwało na uwzględnienie. Wysokość zadośćuczynienia za doznaną krzywdę należy bowiem do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, co implikuje stwierdzenie, że zarzut wadliwego określenia wysokości takiego środka kompensacyjnego może być uwzględniony jedynie w sytuacjach, w których przyznane zadośćuczynienie w sposób oczywisty i rażący nie odpowiada relewantnym okolicznościom występującym w danej sprawie, a więc jest ono niewspółmierne do stopnia i długotrwałości krzywd doznanych przez osobę pokrzywdzoną. Innymi słowy, ustalenie odpowiedniej kwoty zadośćuczynienia należy do dyskrecjonalnej władzy sędziego i tylko wtedy gdyby doszło do rażąco niesprawiedliwego rozstrzygnięcia w tym zakresie, sąd odwoławczy jest władny dokonać zmiany orzeczenia. Niezbędnym w tym zakresie było sięgnięcie do regulacji zawartych w przepisach prawa cywilnego. Te zaś w art. 445§ 1 k.c. stanowią, że zadośćuczynienie powinno być odpowiednie, a więc tak ukształtowane w takiej kwocie, aby jednej strony spełniało ono funkcję kompensacyjną, a z drugiej strony, aby nie stanowiło źródła nadmiernych korzyści. Zasądzając zatem stosowną kwotę zadośćuczynienia niezbędnym jest uwzględnienie rzeczywistych krzywd jakich doznała pokrzywdzona oraz ich wpływu na jej stan psychiczny oraz skutków jakie mogą one wywołać w jej dalszym życiu. Należy jednocześnie zauważyć, że kwota zadośćuczynienia winna przedstawiać taką wartość ekonomiczną, aby była realnie odczuwalna przez pokrzywdzoną, na rzecz której owo zadośćuczynienie jest zasądzane, albowiem jedynie w takiej sytuacji spełni ono rolę odpłaty za doznaną krzywdę. W realiach tej sprawy nie sposób natomiast było przyjąć, że sąd I instancji w sposób wybiórczy wskazał elementy stanu faktycznego, które powinny być wzięte pod uwagę przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia i przydał im nadmierną wagę, pomijając relewantne okoliczności, co przemawia za tym, że orzeczonej tytułem zadośćuczynienia kwoty 5000 zł, nie można było uznać, za nieadekwatnie wysoką w stosunku do rozmiaru krzywd doznanych przez pokrzywdzoną, a tym samym nie zachodziły także podstawy, by ją miarkować w postępowaniu odwoławczym.

Nie stwierdzając zatem w zaskarżonym wyroku zarzucanych mu uchybień, Sąd Okręgowy na mocy art. 437 § 1 k.p.k., utrzymał orzeczenie w mocy, jako w pełni słuszne i trafne.

o zmianę wyroku w zaskarżonej części i wymierzenie oskarżonemu, przy zastosowaniu art. 37a k.k., kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych i obniżenie orzeczonego wobec oskarżonego zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonej do kwoty 3000 złotych ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Elblągu do ponownego rozpoznania.

Niezasadny

Wobec niestwierdzenia przez sąd odwoławczy zarzucanego w apelacji uchybienia rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary 8 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby i rażącej niewspółmierności orzeczonego wobec oskarżonego środka kompensacyjnego w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonej w wysokości 5000 złotych brak było podstaw do uwzględnienia wniosku obrońcy o zmianę wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie wobec oskarżonego, przy zastosowaniu art. 37a k.k. grzywny wymiarze 150 stawek dziennych, po 20 złotych każda stawka i obniżenie orzeczonego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonej do kwoty 3000 złotych. Wobec braku przesłanek z art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. brak tez było podstaw do wydania wyroku kasatoryjnego przez Sąd odwoławczy.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 6 maja 2026 roku sygn. akt VIII K 634/25 w części dotyczącej kary i środka kompensacyjnego.

W świetle wymowy całokształtu ujawnionych okoliczności i dowodów determinujących rodzaj i wymiar kary oraz środka kompensacyjnego kompleksowo i prawidłowo ocenionych przez sąd I instancji oraz wobec braku podstaw do uwzględnienia podniesionego zarzutu i wniosku zawartego w apelacji obrońcy oskarżonego - Sąd Okręgowy na mocy art. 437 § 1 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w powyższym zakresie, jako w pełni słuszny i trafny.

***

W ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie nie występują jednocześnie żadne z tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, enumeratywnie wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. ani też nie ma podstaw do uznania, że przypisanie oskarżonemu winy w takim zakresie jak uczyniono to w zaskarżonym wyroku, jest rozstrzygnięciem rażąco niesprawiedliwym w rozumieniu art. 440 k.p.k., jak również nie zaistniały okoliczności określone w art. 435 k.p.k. i art. 455 k.p.k., co obligowałoby sąd odwoławczy do rozpoznania sprawy zakresie szerszym poza granicami zaskarżenia i poza granicami podniesionych zarzutów.

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Wobec nieuwzględniania wywiedzionej apelacji, wniesionej na korzyść oskarżonego i utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 ust 1 pkt 3) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 180 złotych.