Wyłamany szlaban na hotelowym parkingu. Sąd utrzymał wyrok mimo wadliwego wniosku o ściganie

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt

II K 594/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do winy

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

------------------

--------------------------------------------------

----------------

---------

Fakty uznane za nieudowodnione

------------------

--------------------------------------------------

--------------

---------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

------------------------------

--------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. Obrazy przepisów postępowania tj. art. 17 §1 pkt 10 k.p.k. w zw. art. 12 § 1 k.p.k. i art. 14 § 1 k.p.k. oraz art. 288 § 4 k.p.k. poprze prowadzenie postępowania karnego w przedmiocie przestępstwa ściganego na wniosek pokrzywdzonego, mimo braku wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej

Niezasadny

2. Błędne ustalenie dokonane z naruszeniem art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. skutkujące uznaniem, że:

a.

Działanie F. I. (1) było działaniem umyślnym , nacechowanym zamiarem bezpośrednim sprawca celowo znaczył szlaban, wyłamując go rękoma aby umożliwić wyjazd pojazdu, wyczerpujące tym samym znamiona przestępstwa określonego w przepisie art. 288 § 2 k.k. podczas gdy, analiza okoliczności przedmiotowego darzenia przeprowadzona w oparciu o całokształt materiału dowodowego sprawy, w tym szczególności utrwalony zapis monitoringu przedstawiający przebieg zdarzenia, zeznania świadków oraz wyjaśnienia oskarżonego, prowadzą do wniosku, iż sprawca nie obejmował swoim zamiarem zniszczenia szlabanu, a jedynie chciał umożliwić wyjazd pojazdem, w sytuacji gdy po uiszczeniu opłaty za parking, szlaban się nie otworzył, co skutkowało domniemaniem zacięcia, zepsucia jego mechanizmu,

Niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego była chybiona, a wszystkie podniesione w niej zarzuty należało uznać za niezasadne.

Odnosząc się do pierwszego z podniesionych zarzutów nie można jednak odmówić słuszności w zakresie spostrzeżenia apelującego, że w niniejszej sprawie brak było jednoznacznego wniosku o ściganie, w sytuacji gdy czyn objęty aktem oskarżenia

i następnie przypisany oskarżonemu w wyroku Sądu I instancji stanowił przestępstwo wnioskowe na co wprost wskazuje treść art. 288 § 4 k.k. Pokrzywdzonym podmiotem w niniejszej sprawie postawała spółka (...) sp. z o.o. z siedzibą w H.. W aktach sprawy znalazło się pełnomocnictwo wystawione na rzecz B. E. (k. 38) dołączone do akt sprawy na etapie postępowania przygotowawczego, które obejmowało ogólne umocowanie do reprezentowania we wszelkich sprawach związanych z prowadzeniem hotelu, w tym do prowadzenia negocjacji i zawierania umów, kształtowania stosunków pracy, składania oświadczeń woli oraz dokonywania wszelkich czynności prawnych i faktycznych przed organami administracji publicznej i innymi organami państwowymi. Wyżej wymieniona pełnomocnik przesłuchiwana również w charakterze świadka jednoznacznie popierała ściganie ujawnionego czynu zabronionego. Sąd Okręgowy stwierdza jednak, że z treści wskazanego pełnomocnictwa nie wynika, aby była ona uprawniona do składania wniosku o ściganie przestępstw popełnionych na szkodę spółki, albowiem zakres umocowania obejmował wyłącznie czynności związane z bieżącym funkcjonowaniem spółki, a nie wykonywanie jej praw procesowych w postępowaniu karnym. W konsekwencji należało uznać, że na etapie postepowania przygotowawczego nie doszło do skutecznego złożenia wniosku o ściganie przez podmiot do tego uprawniony, przy czym brak ten nie został również konwalidowany w toku postępowania przed Sądem I instancji. Jednocześnie podkreślić należy, iż wskazane uchybienie procesowe ma charakter usuwalny i może zostać konwalidowane na każdym etapie postępowania karnego, w tym także w stadium postępowania odwoławczego, co znajduje utrwalone potwierdzenie w licznym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Najwyższego (por. postanowienie SN z 15 maja 1970 r., VI KZP 6/70, OSNPG 6/70, poz. 79, uchwałę SN z 17 grudnia 1970 r., VI KZP 43/68, OSNKW 7-8/1971, poz. 101, uchwałę SN z dnia 21 lutego 1974 r., VI KZP 51/73, OSNPG 1974/5/59; a także postanowienie SN z 4 marca 2010 r., II KK 233 / 09, OSPriP 2010, Nr 7-8, poz. 7). Sąd Okręgowy zwrócił się do pokrzywdzonego podmiotu o zajęcie stanowiska w omawianej kwestii. Z nadesłanych pism (k. 98–99) jednoznacznie wynika, iż wiceprezes zarządu oraz członek zarządu złożyli wniosek o ściganie, a nadto udzielili dodatkowo nowego pełnomocnictwa do reprezentowania spółki w niniejszym postępowaniu. Powyższe funkcje osób składających wniosek o ściganie oraz udzielających pełnomocnictwa znajdują potwierdzenie w ogólnodostępnych danych Krajowego Rejestru Sądowego (k. 101–102), z których jednoznacznie wynika, iż w dacie złożenia tych dokumentów osoby te faktycznie pełniły wskazane funkcje w organach spółki. Wobec jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości wyrażenia woli ścigania sprawcy uszkodzenia mienia objętego aktem oskarżenia należało przyjąć, iż ujemna przesłanka procesowa określona w art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. została skutecznie usunięta, co w konsekwencji czyni podniesiony w tym zakresie zarzut nieaktualnym.

W drugim z podniesionych zarzutów apelujący zakwestionował ustalenia faktyczne, zarzucając obrazę art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., dążąc w istocie do wykazania, że działanie oskarżonego nie miało charakteru umyślnego, co wykluczałoby przypisanie winy. Zauważyć należy jednak, że zarzut obrazy art. 410 k.p.k. może być skutecznie podnoszony wyłącznie wówczas, gdy Sąd oprze ustalenia na dowodach nieujawnionych na rozprawie albo pominie część ujawnionego materiału dowodowego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, zaś analiza treści apelacji prowadzi do wniosku, iż w rzeczywistości zmierzała ona do zakwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów i wyprowadzonych ustaleń faktycznych w zakresie winy oskarżonego. Pokreślić przy tym należy, że dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. nie wystarcza wskazanie możliwości odmiennego przebiegu zdarzenia, lecz konieczne jest wykazanie uchybienia zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, czego skarżący nie uczynił. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów odpowiadała wymogom wskazanego przepisu.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że w czasie objętym zarzutem oskarżony, używając siły ingerował w hotelowy szlaban zabezpieczający wyjazd z parkingu, co jednoznacznie potwierdza zapis monitoringu i czemu co do zasady nie zaprzeczył również sam oskarżony w składanych wyjaśnieniach. Sąd Okręgowy nie kwestionuje przy tym, że głównym celem działania oskarżonego pozostawało umożliwienie przejazdu. Trafnie Sąd Rejonowy, dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego, uznał za wiarygodne zeznania świadków B. E. będącej pracownikiem pokrzywdzonego podmiotu, oraz świadka J. R. wykonującego usługi serwisowe, z których jednoznacznie wynika, że szlaban uległ uszkodzeniu w wyniku działania oskarżonego. Świadek F. I. (2) w swoich zeznaniach zmierzała do wykazania, iż intencją oskarżonego było naprawienie szlabanu, jednak Sąd Rejonowy zasadnie odmówił wiarygodności tej części jej relacji. Z zapisu monitoringu jednoznacznie wynika bowiem, że w wyniku działania oskarżonego szlaban ugiął się pod wpływem użytej siły, a nadto został dociśnięty w dół, nie był zaś podnoszony. Kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego, należy przyjąć, iż w sytuacji awarii szlabanu typowym i racjonalnym zachowaniem jest kontakt z obsługą obiektu bądź ewentualna próba jego ostrożnego podniesienia, nie zaś używanie siły

i szarpanie, których oczywistym następstwem może być uszkodzenie postawionej bariery. W konsekwencji wykluczyć należy forsowaną przez oskarżonego, a wspartą zeznaniami świadka F. I. (2) tezę, iż jego działanie było ukierunkowane na naprawę szlabanu, albowiem zarówno zapis monitoringu, jak i ujawnione przez świadków związanych z podmiotem pokrzywdzonym widoczne uszkodzenia szlabanu skutkujące koniecznością jego późniejszej wymiany jednoznacznie dowodzą, że oskarżony działał z zamiarem umyślnym. To czyni w całości niezasadnym stawiany zarzut w zakresie zmierzającym do wykazania nieumyślności po stronie oskarżonego.

Również chybiony pozostawał ostatni z zarzutów apelującego kwestionujący ustalenia Sądu Rejonowego w zakresie powoływania się na uprzednią karalność oskarżonego. Z danych o karalności oskarżonego jednoznacznie wynika, że zapadł wobec niego szereg wyroków skazujących, a wymienione w nich skazania nie uległy zatarciu. Co prawda art. 107 § 4a k.k. stanowi, że w razie skazania na grzywnę zatracie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania kary, jednak nie można tracić z pola widzenia ogólnej zasady wyrażonej w art. 108 k.k. wskazującej, że jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej nie pozostających w zbiegu przestępstw, jak również jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. Z danych o karalności oskarżonego nie wynika, czy i ewentualnie kiedy oskarżony wykonał ostatnio wymierzoną karę grzywny wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 17 kwietnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 1134/23, jednak zakładając nawet, że nastąpiło to niezwłocznie po uprawomocnieniu tego wyroku czyli w dacie 11 czerwca 2024 r. nie można tracić z pola widzenia, że karę grzywny orzeczoną poprzednim wyrokiem skazującym Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 30 czerwca 2020 r. w sprawie o sygn. akt II K 147/20 oskarżony wykonał w dniu 28 lutego 2023 r. Prawidłowo przypisany oskarżonemu w niniejszej sprawie czyn zabroniony został popełniony dnia 24 stycznia 2024 r., a zatem w okresie wymaganym do zatarcia wspomnianego skazania. Kierując się brzmieniem powoływanego art. 108 k.k. zauważyć należy, że oskarżony przed zakończeniem okresu wymaganego do zatarcia skazania popełnił kolejne przestępstwo.

Już wstępna analiza ostatnich zapadłych wyroków dowodzi, że wyżej wymienione skazania nie uległy zatarciu. Nadmienić należy również, że dalsza analiza w analogiczny sposób danych o karalności oskarżonego w oparciu o brzmienie wspomnianego art. 108 k.k. z uwzględnieniem okresów zatarcia wyrażonych w art. 107 § 4 i 4a k.k. wskazuje, że również poprzednie skazania oskarżonego nie uległy zatarciu. Ich dalsza analiza nie jest jednak niezbędna na potrzeby niniejszego uzasadnienia, bowiem wcześniejsze rozważania skutecznie dowodzą o niezasadności podnoszonego w omawianym zakresie zarzutu obrońcy oskarżonego. Stwierdzić zatem należy, że ustalenia o uprzedniej karalności oskarżonego pozostają aktualne i tym samym trafnie Sąd Rejonowy dostrzegł i wyeksponował w uzasadnieniu wyroku wskazaną okoliczność obciążającą

w kontekście ustawowych dyrektyw wymiaru kary. Na marginesie zauważyć należy, że okoliczność ta nie miała zasadniczego wpływu na wymiar orzeczonej kary. Zarówno przyjęta kwalifikacja prawna, wyrażająca się w uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie zachodził wypadek mniejszej wagi, jak i wymierzenie kary grzywny jednoznacznie wskazują, że orzeczenie o karze nie nosiło cech surowości.

O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1. Uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu

Ewentualnie

2. Umorzenie postępowania karnego w zaskarżonej części

Niezasadny

Wobec niezasadności wywiedzionej apelacji jak również kierując się argumentacją wyrażoną w poprzedniej części uzasadnienia stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zmiany wyroku oczekiwanej przez apelującego, co czyni składany wniosek niezasadnym.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w całości utrzymany w mocy wobec oskarżonego F. I. (1).

W sytuacji, gdy zarówno ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwają zastrzeżeń co do ich prawidłowości, gdy wątpliwości nie budzi prawidłowość przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej przypisanego czynu, a orzeczona kara o charakterze nieizolacyjnym jest adekwatna do społecznej szkodliwości czynów i stopnia winy oskarżonego, zaskarżony wyrok jako prawidłowy i słuszny należało – w myśl art. 437 § 1 k.p.k. – utrzymać w mocy. Ponadto, w sprawie brak jest okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu na podstawie art. 435 k.p.k., art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

---------------

-----------------------

---------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

II. Uwzględniając wynik postępowania Sąd Odwoławczy na postawie art. 636

§ 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 320 zł, na które złożyła się opłata określona na podstawie art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych w kwocie 300 zł oraz ryczałt za doręczenie wezwań innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 zł, który z kolei wynikał z treści § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

- ustalenie, że w niniejszej sprawie został skutecznie złożony wniosek o ściganie

- przypisanie oskarżonemu winy

- ustalenia co do uprzedniej karalności oskarżonego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do winy

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana