Kierowca ciągnika siodłowego pod wpływem narkotyków. Sąd odmówił warunkowego umorzenia

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 28 stycznia 2025 roku, sygn. akt II K 331/24 w sprawie D. F..

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1. D. F.

Oskarżony jest osobą niekaraną

Karta karna k. 221

Oskarżony popełnił jedno wykroczenie

Informacja o naruszeniach ruchu drogowego k. 225

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Informacja e-PUAP k. 182

2. stężenie substancji psychoaktywnej zabronionej przez ustawę w postaci sumy delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego – powyżej 0,3%

Opinia z zakresu badań fizykochemicznych - k. 207–210

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Karta karna, informacja e-PUAP, informacja o naruszeniach ruchu drogowego

Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

Opinia z zakresu badań fizykochemicznych

Opinia jasna, pełna i niesprzeczna, niekwestionowana przez strony..

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Zarzuty obrońcy oskarżonego

1. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że w stosunku do oskarżonego D. F. nie istnieje pozytywna prognoza kryminologiczne pozwalająca na zastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania karnego, podczas gdy występujące w sprawie okoliczności w postaci braku uprzedniej karalności oskarżonego za przestępstwo umyślne, brak wątpliwości co do okoliczności popełnienia czynów zabronionych, przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanych mu czynów, nieznaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionych czynów przemawiają za zastosowaniem wobec wymienionego środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania karnego.

Niezasadny

1. Zarzut błędnych ustaleń faktycznych podniesiony w apelacji jest chybiony. Sąd pierwszej instancji przeprowadził wszystkie niezbędne dowody i wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy. Zgromadzone dowody oceniono z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, żadnego z nich nie pominięto. Na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego właściwie ustalono stan faktyczny, jak również słusznie uznano, że brak jest podstaw do warunkowego umorzenia postępowania przeciwko D. F..

2. Warunkowe umorzenie postępowania jest środkiem probacyjnym, który opiera się na zaniechaniu skazania i wymierzenia kary sprawcy winnego popełnienia przestępstwa. Zgodnie z art. 66 § 1 k.k. sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

3. O ile okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, oskarżony jest niekarany za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że będzie przestrzegał porządku prawnego, o tyle na przeszkodzie zastosowania warunkowego umorzenia postępowania stoi pierwsza przesłanka, a mianowicie wina i społeczna szkodliwość popełnionego czynu.

4. Zgodnie z art. 115 § 2 k.k. przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Wbrew twierdzeniom obrońcy analiza tych przesłanek słusznie doprowadziła sąd do jednoznacznego wniosku, że czyn jakiego dopuścił się oskarżony charakteryzuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości.

5. Przy ocenie społecznej szkodliwości czynu dominujące znaczenie mają okoliczności z zakresu strony przedmiotowej, do której dołączono tylko dwie przesłanki strony podmiotowej (postać zamiaru i motywację sprawcy), pominięto zaś okoliczności związane z samym podmiotem czynu (tj. sprawcą) takie, jak: jego wiek, opinia, właściwości i warunki osobiste, one bowiem wpływają tylko na wymiar kary (art. 53 § 2 k.k.).1

6. Rozważając stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego po pierwsze zauważyć należy, że oskarżony prowadził ciągnik siodłowy M., czyli jeden z największych środków transportu drogowego będąc pod wpływem substancji psychotropowej realnie i negatywnie wpływającej na jego zdolności psychomotoryczne, podobnie jak w czasie znajdowania się w stanie nietrzeźwości. Dodatkowo posiadał środki odurzające w postaci 6,35 grama netto marihuany oraz środki psychotropowe w postaci 2,05 grama netto amfetaminy.

7. Sąd zauważa, że oskarżony decydując się prowadzić pojazd o takiej masie będąc pod wpływem substancji psychoaktywnych wykazał się brakiem jakiejkolwiek samokontroli. Zignorował fakt, że w takim stanie występują istotne zaburzenia psychomotoryczne, a osoba znajdująca się w takim stanie nie może w sposób bezpieczny kierować pojazdem, stwarzając realne i poważne zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego.

8. Sama decyzja o prowadzeniu pojazdu mechanicznego, nie mówiąc już o masie tego pojazdu, świadczy o lekceważeniu podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz obowiązujących norm prawnych i stanowi naruszenie jednej z najbardziej podstawowych zasad bezpieczeństwa. Oskarżony w stanie w którym się znajdował stanowił realne zagrożenie dla innych ludzi poruszających się po drodze.

9. Oceniając wagę naruszonych obowiązków i stopień ich naruszenia sąd zauważa, że oskarżony naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w sposób umyślny.

10. Te wszystkie okoliczności w sposób wyraźny wskazują, że nie sposób uznać by czyn którego dopuścił się oskarżony cechował nieznaczny stopień społecznej szkodliwości.

11. Przypominając, by można warunkowo umorzyć postępowanie muszą zaistnieć wszystkie przesłanki wymienione w art. 66 § 1 k.k. czyli sąd musi stwierdzić, że:



wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne,



okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości,



postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

12. Nie ma możliwości warunkowego umorzenia postępowania, gdy choćby jedna z nich nie zachodziła, a tak jest w tej sprawie. Jak już było wykazane czyn którego dopuścił się oskarżony cechuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości, co uniemożliwia wydanie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie.

13. Argumentacja obrońcy odnosząca się do warunkowego umorzenia postępowania skupia się na wybranych przesłankach, które w tej sprawie zachodzą. Sąd dostrzega, że z pewnością oskarżony zdążył zrozumieć swój błąd, niewątpliwie odczuł w sposób wyraźny ciężar postępowania karnego, przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i żałuje swojego zachowania.

14. Może być tak, że to jednorazowe życiowe potknięcie oskarżonego, ale nie zmienia to faktu, że potknięcie było o dużej społecznej szkodliwości.

1. warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciwko oskarżonemu na okres 3 lat próby;

2. orzeczenie środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 2.000 zł.

Niezasadny

Niezasadność zarzutu apelacyjnego.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wina i rozstrzygnięcie o karze.

Niezasadność zarzutu apelacyjnego.

Koszty procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

D. F.

II. zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 180 złotych tytułem opłaty za II instancję.

SSA (del.) Anna Kalbarczyk

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 28 stycznia 2025 roku, sygn. akt II K 331/24 w sprawie D. F..

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

1 Postanowienie SN z 25.06.2008 r., V KK 1/08, OSNKW 2008, nr 9, poz. 75.