Omijanie motocyklisty i nagranie z wideorejestratora. Sąd utrzymał grzywnę dla kierowcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 2 czerwca 2025r. sygn. akt II K 572/23

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

I a) obraza przepisów postępowania , która miała wpływ na treść przedmiotowego orzeczenia, to jest:

- art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegająca na oczywiście błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanej w sposób sprzeczny z doświadczeniem życiowym, wskazaniami wiedzy i logiką poprzez przyjęcie, iż wyjaśnienia oskarżonego są częściowo niewiarygodne, a także pominięciu wniosków dowodowych obrońcy, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż T. P. popełnił zarzucane mu przestępstwo.

- art. 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie okoliczności wyłącznie przemawiających na niekorzyść oskarżonego z pominięciem okoliczności przemawiających na jego korzyść;

- 5§2 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie zasady in dubio pro reo i rozstrzygniecie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego T. P.;

b) naruszenie prawa materialnego a to jest art. 177§1 k.k. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie wskutek błędnego uznania, iż zachowanie oskarżonego wyczerpywało znamiona tego przestępstwa, podczas gdy wymienionemu nie można zarzucić naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym poprzez niezachowanie szczególnej ostrożności podczas omijania innego pojazdu;

II z ostrożności procesowej zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu T. P. w postaci kary grzywny poprzez nieuwzględnienie wszystkich dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53§1 i 2 k.k., co doprowadziło do tego, iż wymierzona oskarżonemu kara jest w odczuciu społecznym karą niesprawiedliwą, jej dolegliwość znacznie przekracza stopień winy, a nadto jest rażąco niewspółmierna do stopnia społecznej szkodliwości, podczas gdy cele kary oraz warunki osobiste oskarżonego wskazują, że w realiach niniejszej sprawy adekwatne byłoby zastosowanie wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania na okres próby wynoszący 2 lata, co również spełni cele kary w znaczeniu prewencji szczególnej i ogólnej.

Niezasadny

Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego to stwierdzić należy, że zarzut ten ma charakter czysto polemiczny. Sąd

meriti w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wprost wskazał jakie dowody uznał za wiarygodne, jakimi posługiwał się w rekonstrukcji stanu faktycznego a jakie uznał za niespełniające tego waloru. Słusznie sąd ten odrzucił wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadka B. K. (2). Trafnie nadał szczególnego znaczenia nagraniu z wideorejestratora pojazdu, który poruszał się za motocyklistą. Faktem jest ( co dostrzegł sąd rejonowy ), że pojazd ten poruszał się w pewnym oddaleniu od motocykla, którym jechał B. K. (1), to jednak mimo wszystko z zapisanego tam obrazu wyłania się wniosek, że zdarzenie nie mogło przebiegać tak jak opisywał w swojej relacji oskarżony i świadek B. K. (2). Z nagrania tego jednoznacznie wynika, że w momencie zdarzenia kierowany przez oskarżonego samochód marki F. (...) znajdował się w ruchu, dopiero później przemieszcza się w kierunku środka jezdni. Nie ma potrzeby przytaczania w tym miejscu szczegółowej oceny wskazanych dowodów przeprowadzonych przez sąd rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, którą to ocenę sąd okręgowy przyjmuje jako własną. Stwierdzić tylko należy, iż trafnie sąd I instancji dał wiarę zeznaniom B. K. (1) a tylko częściowo przydał ten walor wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom świadka B. K. (2).

Art. 4 k.p.k. jest przepisem o wysokim stopniu abstrakcji normatywnej i w braku powiązania go z innymi przepisami kodeksu postepowania karnego trudno jest aby zarzut ten ( naruszenia zasady obiektywizmu ) mógł być skutecznie sformułowany.

Odnośnie naruszenia art. 5§2 k.p.k. przypomnieć trzeba, że zasada wyrażona w tym przepisie ma zastosowanie wówczas jedynie, gdy nie można było wyjaśnić występujących w sprawie wątpliwości. Podkreślenia wymaga nadto, że żądane przez przepis art.5§2k.p.k. wątpliwości muszą mieć obiektywne uwarunkowania i muszą być stwierdzone przez sąd rozstrzygający sprawę. Naruszenie wyżej wskazanej zasady jest możliwe bowiem tylko i wyłącznie wówczas, gdy sąd orzekający rzeczywiście powziął wątpliwości , co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa, a wobec niemożności ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Wyrażona w art.5§2k.p.k. zasada nie nakłada w żadnej mierze na sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego, lecz zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów. Stanowczo trzeba stwierdzić, że tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie, a zatem brak było podstaw do formułowania zarzutu obrazy powołanego przepisu..

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przypomnienia wymaga, iż w orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że zarzut obrazy prawa materialnego może być skutecznie postawiony jedynie wówczas, gdy nie kwestionuje się ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji. Dopuszcza się jego łączenie z zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych jako zarzutu ewentualnego ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 8 maja 2013r. sygn. akt II AKa 77/13, LEX nr 1322870 ). Jeżeli nieprawidłowe są ustalenia faktyczne, w oparciu o które sąd dokonał kwalifikacji prawnej czynu, to błędem pierwotnym jest błąd w tychże ustaleniach, a jego następstwem wadliwa kwalifikacja prawna ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13 czerwca 2013r. sygn. akt II AKa 85/13, LEX nr 1331048 ).

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut wskazany jako ewentualny. Sąd I instancji bowiem stosując art. 37a§1 k.k. za przypisane oskarżonemu przestępstwo wymierzył najłagodniejszą z kar przewidzianych w polskim kodeksie karnym, tj, karę grzywny. Ustalając jej wysokość na 150 stawek dziennych ( najniższa przewidzianą wskazanym przepisem ) a wysokość stawki ustalono na kwotę 15 zł. ( podczas gdy kodeks przewiduje możliwość określenia stawki dziennej na kwotę 10 zł. do 540 zł. ). Jeśli uwzględnić wagę naruszonych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i skutek w postaci spowodowania u pokrzywdzonego B. K. (1) obrażeń ciała skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni to stwierdzić należy, że z cała pewnością kara ta ( odpowiadająca kwocie 2.250zł. ) nie jawi się jako kara rażąco, niewspółmiernie dolegliwa dla oskarżonego. Podobnie należy ocenić wysokość nawiązki ( w kwocie 2.000zł. ) orzeczonej od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego. Nie dostrzega sąd odwoławczy również rażącej niewspółmierności orzeczonej kary w tym, ze nie zastosowano wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postepowania. Zgadza się sąd okręgowy z ustaleniami sądu I instancji co do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Słusznie sąd ten uznał, że niezachowanie ostrożności przez oskarżonego do jakiego doszło w niniejszej sprawie jest na tyle poważne i powodowało daleko idące zagrożenie, że nie sposób jest przyjąć, że stopień społecznej szkodliwości można byłoby uznać za nieznaczny.

O zmianę zaskarżonego wyroku i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego T. P. od zarzucanego mu czynu oraz stwierdzenie, że koszty sądowe w sprawie ponosi Skarb Państwa i zasądzenie na rzecz T. P. zwrotu poniesionych przez niego kosztów obrony z wyboru, ewentualnie – wyłączenie z ostrożności procesowej – o warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego na okres próby wynoszący 2 lata.

Niezasadny

Powyżej przedstawiono już powody nie uwzględnienia zarzutów apelacji tym samym również wnioski w niej zawarte nie zasługiwały na uwzględnienie.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość zaskarżonego wyroku

Wcześniej już odniesiono się do zarzutów apelacji uznając je za niezasadne. Nie dostrzegł też sąd odwoławczy żadnych okoliczność z urzędu, które mogłyby spowodować wzruszenie zaskarżonego wyroku.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

Punkt II wyroku, czyn III

W związku z tym, iż oskarżyciel posiłkowy był na rozprawie przed sądem okręgowym reprezentowany przez pełnomocnika sąd zasądził od oskarżonego na jego rzecz koszty tej reprezentacji uznając, że zawiłość sprawy, jej charakter jak i przyczynienie się pełnomocnika do jej rozstrzygnięcia nie przemawia za zasądzeniem kwoty wyższej niż najniższa stawka przewidziana przez Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( § 11 ust. 1 pkt 4 ).

Na podstawie art. 636§1 k.p.k. w związku z nie uwzględnieniem apelacji wywiedzionej w imieniu oskarżonego sąd obciążył go kosztami sądowymi za postepowanie odwoławcze, w tym opłatą w kwocie 225zł. za drugą instancję ( art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych ).

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Uznanie oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu oraz wymierzona mu kara

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana