Sąd utrzymał wyrok za posiadanie broni bez zezwolenia i oddalił apelację obrońcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 maja 2025r. sygn.. akt II K 1181/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1

I. Rażąca obraza przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, w wyniku której Sąd dał wiarę tylko częściowym, niespójnym i niejednoznacznym zeznaniom świadków (w szczególności B. B. i I.

P.), pomijając ich

wewnętrzne sprzeczności oraz istotne luki (np. brak jednoznacznej lokalizacji ujawnienia broni czy brak bezpośredniego związku oskarżonego z miejscem jej

znalezienia), a jednocześnie odmówił waloru wiarygodności

wyjaśnieniom oskarżonego, które były spójne, logiczne i

korespondowały z częścią zgromadzonego materiału dowodowego.

Niezasadny

2

II. Rażąca obraza przepisów postępowania karnego, która

miała wpływ na treść orzeczenia a to art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez wydanie wyroku na podstawie jedynie wybranej części materiału dowodowego z pominięciem całości materiału dowodowego sprawy, w szczególności:

a) nieuwzględnienie pełnej treści opinii biologicznej i genetycznej, z której wynika, że nie można przyjąć obecności DNA oskarżonego na analizowanych próbkach broni (ślady 2.1, 3.1, 3.1.), zaś w jednym przypadku (4.1) obecność jego DNA jest tylko hipotetyczna i dotyczy śladu stanowiącego mieszaninę co najmniej trzech osób,

b) pominięcie przez Sąd istotnej okoliczności, że oskarżony jest członkiem (...) – środowiska (...), którego członkowie posiadają legalny dostęp do broni palnej w związku z posiadanymi pozwoleniami oraz uczestnictwem w zawodach i wydarzeniach rekonstrukcyjnych – w wyjaśnieniach oskarżony wskazywał, że broń znaleziona w pomieszczeniu mogła należeć do jednego z członków (...), z którym miał kontakty towarzyskie i organizacyjne. Sąd I instancji nie podjął jednak żadnych czynności zmierzających do weryfikacji tej wersji, nie przeprowadził stosownych dowodów w kierunku ustalenia właściciela broni, ani nie dokonał analizy środowiskowej – ograniczając się do jednostronnej oceny, że posiadanie broni przypisać należy oskarżonemu, mimo że okoliczności sprawy (status lokalu, krąg osób mających do niego dostęp ) nie wykluczały innych możliwości.

Niezasadny

3

III. Rażąca obraza przepisów postępowania karnego, która

miała wpływ na treść orzeczenia a to art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. – poprzez bezpodstawne oddalenie

wniosków dowodowych obrony o przeprowadzenie uzupełniających opinii z zakresu balistyki, genetyki i daktyloskopii, które miały na celu wyjaśnienie m. in.

czy broń nadawała się do wystrzeliwania naboi, a także czy

można było jednoznacznie przypisać oskarżonemu kontakt z

przedmiotem – mimo że aktualne opinie zawierały niewyjaśnione rozbieżności lub brakowało jednoznacznych wniosków.

Niezasadny

4

IV. Naruszenie przepisów postępowania karnego w postaci

art. 5 § 2 k.p.k. poprzez obciążenie oskarżonego wszelkimi

wątpliwościami (miejsce ujawnienia tzw. broni, posiadacz

broni, ustalenie funkcji broni), które miały istotne znaczenie dla zasad odpowiedzialności karnej za czyny przypisane oskarżonemu a Sąd wbrew dowodom przypisał kategoryczne fakty oskarżonemu

Niezasadny

5

V. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na nieuprawnionym przyjęciu, że

oskarżony posiadał broń palną bez wymaganego zezwolenia, podczas gdy: -broń ujawniono w pomieszczeniu o niejasnym statusie własnościowym i dostępowym, do którego – zgodnie z zeznaniami świadków – dostęp miały również inne osoby (w tym żona I. P. pozostająca w sporze z oskarżonym na tle postępowania rozwodowego oraz karnego); -brak jest niebudzącego wątpliwości dowodu, że to oskarżony posiadał broń w rozumieniu art. 263 § 2 k.k. – w szczególności brak odcisków palców, DNA nie zostało jednoznacznie przypisane, a broń była uszkodzona i niezdolna do oddawania strzałów;

-opinia balistyczna jednoznacznie wskazała, że broń nie nadawała się do oddawania strzałów, co każe postawić pytanie, czy była to broń „zdolna do użycia” w rozumieniu przepisów ustawy o broni i amunicji – co z kolei mogło rzutować na samą kwalifikację prawną czynu.

Niezasadny

Ad. I

Pierwszy z zarzutów zawartych w apelacji okazał się niezasadny. Sąd I instancji w sposób swobodny, a nie dowolny, dokonał oceny zebranych w sprawie dowodów. Należy wskazać, że zarówno zeznania B. B., jak i I. P. nie posiadały jakichkolwiek cech, aby można byłoby ocenić je jako niewiarygodne. W sposób zbliżony przedstawili oni przebieg zdarzenia z dnia 21 marca 2024 r. Wszelkie luki, wiążące się chociażby z ujawnieniem dokładnego położenia broni, wiązały się przede wszystkim z długim okresem jaki dzielił zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym a zeznania złożone na rozprawie głównej (niespełna rok czasu). Sąd odwoławczy wskazuje, że powyższe luki lub nieścisłości wręcz zwiększają wiarygodność zeznań świadków, gdyż pokazują, że nie mają oni obmyślonych i wyuczonych wersji przestawianych wydarzeń. Jeśli dodamy do tego fakt, że B. B. jest funkcjonariuszem Policji i uczestniczy w związku z tym w wielu interwencjach, luki w pamięci są naturalnym zjawiskiem. Ponadto należy wskazać, że zeznania

świadków potwierdzają ponadto sporządzone protokoły przeszukania miejsca odnalezienia broni (k. 4-7) oraz oględzin miejsca (k. 8a-10). Sąd odwoławczy wskazuje również, że Sąd I instancji ustalając stan faktyczny wziął także pod uwagę wyjaśnienia oskarżonego, co dało wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku („Sąd dał wiarę oskarżonemu. Brak było dowodów przeciwnych, zatem Sąd uznał linię obrony oskarżonego za prawdziwą iż broń nie należała do niego” - k. 250).

Ad. II

Niezasadny okazał się także zarzut zawarty w pkt II apelacji. Sąd I instancji słusznie nie uwzględnił przy ustalaniu faktów dowodu z opinii z przeprowadzonych badań biologicznych (k. 116-128). Wnioski z przeprowadzonych badań okazały się bowiem niekategoryczne, nie mogły zatem być podstawą przypisania sprawstwa i winy. Wprowadzanie zaś do materiału dowodowego opinii, z których wynika wyłącznie fakt, że z uwagi na zebrany materiał biologiczny, nie było możliwe pewne przyjęcie obecności DNA oskarżonego w śladach, byłoby nieracjonalne i niecelowe, nie miałoby bowiem żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się z kolei do kwestii pominięcia przez Sąd I instancji okoliczności, że oskarżony jest członkiem organizacji (...)i z tego powodu broń znaleziona w pomieszczeniu mogła należeć do jednego z członków (...), z którym oskarżony miał kontakty towarzyskie i organizacyjne, należy wskazać, że jest to okoliczność zupełnie irrelewantna w niniejszej sprawie. Dla wypełnienia znamion przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. nie jest bowiem konieczne określenie, że sprawca jest właścicielem broni. „Posiadaniem broni na gruncie art.

263 § 2 k.k. jest już zachowanie pasywne polegające na świadomym i celowym przyjęciu jej od innej osoby. Pojęcie posiadania odpowiada znaczeniu nadawanemu mu w języku etnicznym i oznacza każde faktyczne władanie czymś zarówno jak właściciel, ale i bez chęci zatrzymania dla siebie, np. tylko by używać krótkotrwale, jak i za kogo innego” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2019 r., sygn. II Aka 282/18). Wyjaśnienia oskarżonego w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazują na to, że oskarżony faktycznie przechowywał broń (jak wyjaśniał: „To mój znajomy B. R. (...) wiedząc, że należę do kółka (...) ok. 7 dni wcześniej niż to zdarzenie poprosił mnie o sprawdzenie czy broń jest sprawna czy da się ją naprawić”, „on przywiózł mi tą broń do domu. Ona była w pudełku”, „ta broń i te elementy były u mnie 7 dni” - k. 45, „elementy broni należącej do mojego znajomego B. R.zostały ujawnione w użytkowanej przeze mnie kuchni”- k. 88, „ja przetrzymywałem ją [broń] u siebie przez 7 dni. Stało się to dlatego, że on miał ją od razu zabrać, ale jej nie zabrał” - k. 188). Z powyższego wynika, że oskarżony świadomie przechowywał broń otrzymaną od swojego kolegi. W sprawie nie zachodziła więc konieczność ustalania właściciela broni czy ustalania statusu prawnego zajmowanego przez oskarżonego pomieszczenia bądź dostępu do niego.

Ad. III

Niezasadny okazał się także zarzut określony w pkt III apelacji. Sąd I instancji słusznie oddalił wnioski dowodowe obrony o przeprowadzenie uzupełniających opinii z zakresu balistyki, genetyki i daktyloskopii. Opinie sporządzone na potrzeby przedmiotowego postępowania były bowiem jasne, spójne i wewnętrznie niesprzeczne. Zawierały logiczne wnioski, odpowiadały na wszystkie pytania zadane przez Sąd. Nie było więc podstawy do przeprowadzenia opinii

uzupełniających, gdyż jak wskazuje się także w ugruntowanym orzecznictwie: „Dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej jest możliwe jedynie wówczas, gdy dotychczasowa opinia jest niepełna lub niejasna albo, gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii lub między różnymi opiniami w tej samej sprawie. Natomiast jeżeli opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, że opinia taka nie jest przekonywująca (jest niepełna) dla stron procesowych, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii w oparciu o przepis art. 201 k.p.k.” - postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2025 r. sygn. I KK 494/24.

Ad. IV

Za zasadny nie może być uznany zarzut zawarty w pkt IV apelacji. W przedmiotowej sprawie nie doszło bowiem do wystąpienia jakichkolwiek wątpliwości co do winy i sprawstwa oskarżonego. Należy bowiem wskazać, że elementem wyznaczającym granice zasady in dubio pro reo jest inna zasada procesowa, a mianowicie zasada swobodnej oceny dowodów. Zebrany w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, który został oceniony w sposób swobodny przez

Sąd I instancji, pozwolił na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Sąd a quo logicznie i przekonująco uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Jak wskazuje się w orzecznictwie „samo subiektywne przekonanie strony o istnieniu wątpliwości nie przesądza o naruszeniu zasady in dubio pro reo ( postanowienie SN z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. V KK 335/11). Tak więc dla

oceny, czy nie został naruszony art. 5 § 2 k.p.k. , nie jest istotne zgłaszanie przez stronę coraz to innych wątpliwości, ale to jedynie, czy orzekający sąd rzeczywiście je powziął na tle realiów konkretnej sprawy i mimo to rozstrzygnął je na niekorzyść skazanego albo czy takie wątpliwości powinien on był powziąć. W niniejszej sprawie nie można mówić o wystąpieniu jakichkolwiek wątpliwości związanych z odpowiedzialnością karną oskarżonego.

Ad. V

W odniesieniu do zarzutu określonego w pkt IV apelacji obrońcy, należy na wstępie wskazać, że biegły z zakresu balistyki wprost wywiódł, że broń, którą posiadał oskarżony stanowi broń palną gazową w rozumieniu ustawy o broni i amunicji, na której posiadanie wymagane jest pozwolenie. Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 ustawy o broni i amunicji „gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję”, przy czym zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o broni i amunicji istotną częścią broni palnej jest m. in. zamek. Co prawda w

przedmiotowej sprawie biegły z zakresu balistyki przyjął, że dowodowy pistolet gazowy jest uszkodzony i ze względu na oderwanie lufy od szkieletu nie nadaje się do odstrzeliwania naboi i oddawania strzałów, jednakże podczas badania zamek pistoletu przełożono do pistoletu gazowego tego samego modelu, a następnie poddano próbom sprawnościowym poprzez odstrzelenie trzech pistoletowych naboi – wynik był pozytywny, broń działała sprawnie, naboje odstrzeliły prawidłowo. Co kluczowe w niniejszej sprawie, w judykaturze przyjmuje się, że „defekty broni, nadające się do usunięcia, nie pozbawiają danego urządzenia cech broni palnej.”

(postanowienie SN z dnia 29 października 2024 r. sygn. I KK 320/24). Wobec powyższego należy przyjąć, że fakt, iż broń, którą posiadał bez zezwolenia oskarżony, była niesprawna, jest zupełnie irrelewantny dla możliwości przypisania mu popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. Za niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy należy uznać także okoliczności, że broń ujawniono w pomieszczeniu o niejasnym statusie własnościowym i dostępowym, do którego – zgodnie z zeznaniami świadków – dostęp miały również inne osoby, a także, że brak jest niebudzącego wątpliwości dowodu, że to oskarżony posiadał broń w rozumieniu art. 263 § 2 k.k. – w szczególności brak odcisków palców, a DNA nie zostało jednoznacznie przypisane. Należy w tym miejscu jeszcze raz wskazać, że z wyjaśnień oskarżonego jednoznacznie wynika, że to on przyjął broń od swojego kolegi, w celu zbadania,

czy jest ona sprawna i czy da się ją naprawić. Oskarżony wprost przyznał, że przechowywał wskazaną broń przez 7 dni w użytkowanym przez niego pomieszczeniu. W zebranym materiale dowodowym nie sposób dopatrzyć się żadnych okoliczności, które przemawiałyby za tym, aby uznać w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego za niewiarygodne. Wobec tego nie ma żadnych

wątpliwości, że to oskarżony posiadał broń, czym wypełnił znamiona przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. Całkowicie bezpodstawna i nieracjonalna, we wskazanych okolicznościach, byłaby próba dowodzenia, że wskazaną broń miałaby posiadać inna osoba, która miała dostęp do pomieszczeń zajmowanych przez oskarżonego.

O uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji celem uzupełnienia postępowania dowodowego (w szczególności dopuszczenia uzupełniających opinii z zakresu genetyki, daktyloskopii i balistyki) oraz ponownej oceny całego

materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 4, 7 i 410 k.p.k.

Niezasadny

Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie było możliwe. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym w sposób kompletny przeprowadzono postępowanie dowodowe, w wyniku którego w prawidłowy sposób przypisano oskarżonemu sprawstwo i winę. Żaden z zarzutów przedstawionych w apelacji nie okazał się zasadny, co omówiony w części wcześniejszej uzasadnienia. Nie było też podstaw, aby uchylić zaskarżony wyrok z powodu wystąpienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok sądu rejonowego w całości

Powodem utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy, był fakt, że wszystkie przestawione w apelacji zarzuty okazały się niezasadne. W sprawie Sąd odwoławczy nie dopatrzył się także żadnych okoliczności, które uprawniałyby do ingerencji w treść rozstrzygnięcia z urzędu.

Z uwagi na powyższe zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Na podstawie art. 636§1 k.p.k. oraz art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 170 zł, w tym 150 zł opłaty. Sąd nie znalazł powodów do zwolnienia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, które i tak okazały się w niniejszej sprawie relatywne niewielkie.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Uznanie oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie