Sąd Okręgowy zamiast przepadku pojazdu nałożył na pijanego kierowcę nawiązkę 70 tys. zł

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 18 listopada 2025 r.

sygn. akt II K 240/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

------------------

--------------------------------------------------

----------------

---------

Fakty uznane za nieudowodnione

------------------

--------------------------------------------------

--------------

---------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

------------------------------

--------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, iż oskarżony A. Ś. w nocy 18 stycznia 2025 r. prowadził pojazd mechaniczny znajdując się w stanie nietrzeźwości wykonywał czynności służbowe w postaci powrotu ze spotkania z klientami co skutkowało zaniechaniem przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze orzeczenia przepadku równowartości pojazdu mechanicznego podczas gdy z okoliczności faktycznych wynikających ze zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego A. Ś. wynika, iż do W. przyjechał w celu wypoczynku a nie by wykonywać czynności służbowe.

Zasadny

Podniesiony w apelacji oskarżyciela publicznego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest zasadny.

Uwzględniając zakres oraz kierunek wniesionego środka odwoławczego Sąd Okręgowy uznał, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, w zakresie ustalenia sprawstwa

i winy oskarżonego, są prawidłowe i znajdują oparcie w całokształcie zgromadzonego oraz ujawnionego materiału dowodowego. Sąd Odwoławczy nie podziela jednak stanowiska Sądu

I instancji, który przyjął, że prowadzenie pojazdu przez oskarżonego było powiązane z jego obowiązkami służbowymi. Z ustalonego stanu faktycznego nie wynika, aby przejazd oskarżonego, który w chwili zdarzenia miał wysokie stężenie alkoholu we krwi, był wykonywany w związku z czynnościami służbowymi lub powrotem ze spotkania służbowego. Słusznie wskazał oskarżyciel publiczny, iż w toku postepowania ujawniono dowody wskazujące, że oskarżony A. Ś. pobyt w W. odbywał w celach osobistych ( wyjaśnienia oskarżonego k. 43). Jednocześnie brak jest wystarczających dowodów, aby przyjąć, że przejazd oskarżonego miał charakter służbowy. Oskarżony wprawdzie podczas przesłuchania w postępowaniu sądowym

( wyjaśnienia k. 124) wskazuje, iż w dniu zdarzenia miał spotkanie z klientami jednakże, późna pora w której prowadził pojazd tj. około godziny 2:00 w nocy, jak i prowadzenie pojazdu po spożywaniu znacznej ilości alkoholu nie uprawdopodabniają tego twierdzenia. Nie można więc stwierdzić, że rzekome spotkaniem z klientami miało związek ze zdarzeniem. Brak jest również innych dowodów, które wskazywałyby na służbowy charakter podróży. W konsekwencji, przejazd oskarżonego należy kwalifikować jako czynność o charakterze prywatnym, niezwiązaną

z obowiązkami zawodowymi, co ma istotne znaczenie przy ocenie prawnej jego zachowania.

Sąd Odwoławczy zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 4§1 k.k. orzekł na podstawie stanu prawnego obowiązującego w momencie wyrokowania, który wszedł w życie po wydaniu wyroku przez Sąd Rejonowy ( od 29 stycznia 2026r. ). W świetle powyższego, Sąd Odwoławczy zastosował instytucję wyrażoną w art. 44b § 6 k.k. i orzekł od oskarżonego A. Ś. na rzecz Skarbu Państwa nawiązkę w kwocie 70.000 złotych. Środek ten został zastosowany w celu wymierzenia sprawiedliwości oraz realizacji funkcji prewencyjnej. Nawiązka orzeczona na rzecz Skarbu Państwa spełnia również funkcję kompensacyjną w sensie społecznym. Zastosowanie tego środka finansowego pozwala w sposób pośredni zrekompensować społeczne skutki czynu zabronionego, równocześnie realizując cele prewencyjne i wychowawcze. Nawiązka stanowi środek odpowiedzialności majątkowej, który w sposób bezpośredni obciąża sprawcę czynu zabronionego, a jej zastosowanie w niniejszej sprawie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości i proporcjonalności, gdyż odpowiada stopniowi społecznej szkodliwości czynu, w tym prowadzenia pojazdu w stanie znacznej nietrzeźwości.

W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. Orzeczone wobec oskarżonego kary oraz środki karne znajdują pełne oparcie w obowiązujących przepisach prawa i zostały wymierzone z uwzględnieniem wszystkich dyrektyw wymiaru kary. W szczególności Sąd I instancji w należyty sposób uwzględnił zarówno stopień społecznej szkodliwości czynu, jak i stopień zawinienia oskarżonego, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec sprawcy, jak również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzone sankcje nie noszą cech rażącej surowości ani nadmiernej łagodności, lecz stanowią wyważoną i sprawiedliwą

reakcję na popełnione przestępstwo. W konsekwencji brak jest podstaw do ingerencji Sądu Odwoławczego w tym zakresie, co skutkowało utrzymaniem wyroku w mocy w pozostałej części.

Na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. wniosek o zmianę punku IV wyroku i orzeczenie przepadku równowartości pojazdu w kwocie 141 197 zł 54 gr a w pozostałej części utrzymanie wyroku w mocy.

Częściowo zasadny

Mając na względzie argumentację przytoczoną w poprzedniej części uzasadnienia wniosek zawarty w apelacji oskarżyciela publicznego okazał się częściowo zasadny.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Pozostała część zaskarżonego wyroku.

Sąd Odwoławczy w uzasadnieniu dokładnie przedstawił argumenty przemawiające za utrzymaniem w mocy pozostałej części zaskarżonego wyroku.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w pkt IV części dyspozytywnej orzekł od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa nawiązkę w kwocie 70.000 (siedemdziesiąt tysięcy) złotych.

Sąd Odwoławczy w we wcześniejszej części uzasadnienia szczegółowo przedstawił i omówił wszystkie argumenty, które przemawiały za zmianą wyroku Sądu I instancji.

---------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

III. Na podstawie art. 624 § 1 i § 2 k.p.k. Sąd Okręgowy, mając na uwadze charakter sprawy oraz względy słuszności, zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za drugą instancję.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Nieorzeczenie przez Sąd I instancji przepadku równowartości pojazdu.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W części

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana