Narzędzia zniknęły z szafki pracownika na zwolnieniu. Sąd utrzymał wyrok

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 2 grudnia 2025r.w sprawie II K 519/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obraza przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: art. 7 kpk art. 410 kpk w zw. z art. 424 kpk polegającą na nieuwzględnieniu okoliczności ujawnionych w trakcie rozprawy głównej oraz nie odniesieniu się w uzasadnieniu wyroku do całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności: pominięciu stosunku łączącego oskarżonego z pokrzywdzonym w zakresie powierzenia rzeczy i dokonaniu dowolnej oceny przeprowadzonych dowodów, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, przy zaniechaniu rozważenia całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy oraz jedynie fragmentaryczną ocenę niektórych dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do dokonania błędnych ustaleń faktycznych, że zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do przypisania wymienionemu oskarżonemu popełnienia przestępstwa z art. 284 § 2 kk, mimo iż prawidłowa ocena dowodów powinna prowadzić do takich ustaleń i wniosków

Niezasadny

Zawarty w apelacji zarzut nie jest zasadny. Już na wstępie stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy nie ustalił sprawstwa oskarżonego z tego powodu, że owo sprawstwo wykluczył- co zdaje się sugerować autorka apelacji- lecz z tego powodu, że nie wykluczył możliwości utraty przez pokrzywdzonego opisanych w zarzucie narzędzi w inny sposób, aniżeli działanie C. Z.. Zastosowanie znalazła zatem zasada, wyrażona w art. 5 § 2 kpk a co za tym idzie poprawnie sformułowany zarzut powinien dotyczyć naruszenia tego przepisu procedury karnej (jako przyczyna pierwotna), którego wpływem na treść wyroku były wadliwe ustalenia faktyczne (przyczyna wtórna).

Zebrany w sprawie materiał dowodowy istotnie nie daje jednak podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa występku sprzeniewierzenia w sposób nie budzący wątpliwości. Bezsporne jest bowiem, że C. Z. od dnia 8 października 2021 roku nie pojawił się w miejscu zatrudnienia a to ze względu na stan zdrowia. Słusznie Sąd Rejonowy skonstatował w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w tym dniu nie wiedział on jeszcze, że do pracy nie wróci a w każdym razie brak jest jakiegokolwiek dowodu, by twierdzenie to kwestionować. W tej sytuacji C. Z. nie miał powodów, by zabierać stamtąd narzędzia, jakie zostały mu powierzone i z których musiał się rozliczyć. Pismo rozwiązujące stosunek pracy bez wypowiedzenia skierowano do niego 5 listopada 2021 roku, zaś oględzin jego szafki ubraniowej dokonano w połowie listopada i dopiero wówczas stwierdzony został brak przedmiotowych narzędzi. W ogóle zatem nie wiadomo, kiedy zostały one z szafki usunięte a z zebranych dowodów nie wynika, kto, w jakim celu i w jaki sposób to uczynił. Rację ma Sąd I instancji wywodząc, że w okresie od 8 października do około połowy listopada mogły być one zabrane przez inne osoby, pracujące w tym samym przedsiębiorstwie. Apelujący twierdzeniom tym wprost nie przeczy podnosząc, że skoro oskarżony- wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi- nie rozliczył się z powierzonych mu narzędzi, to tym samym rozporządził nimi jak właściciel. Teza taka jest jednak nie do przyjęcia, bowiem nierozliczenie się z powierzonego mienia- choć rodzi obowiązek zapłaty ich równowartości- nie jest jednak tożsama z zamiarem ich przywłaszczenia. Realizacja ustawowych znamion, zawartych w art. 284 § 2 następuje bowiem wówczas, gdy sprawca w działa z zamiarem ostatecznego i nieodwracalnego pozbawienia mienia innej osoby i uczynienia z niego własnej lub innej osoby własności. Ma bowiem dojść do definitywnego oddzielenia uprawnionego od stanowiącej jego własność rzeczy i potraktowania rzeczy jako własnej przez sprawcę. Natomiast zamiar wykorzystania mienia innej osoby w sposób niezgodny z wolą właściciela (np. wyrażoną w umowie) nie jest tożsamy z zamiarem przywłaszczenia. Nie można na gruncie przedmiotowej sprawy wykluczyć, że C. Z. złożył odpowiadające prawdzie wyjaśnienia w świetle których, udając się na zwolnienie lekarskie pozostawił opisane w zarzucie przedmioty w użytkowanej przez siebie szafce na terenie zakładu pracy a po podjęciu zamiaru porzucenia pracy już się nimi nie interesował. Wszak o ile był on w stanie przedmioty te wynieść z terenu zakładu, co mogło wszak nastąpić do dnia 7 października, to tak samo było to możliwe w odniesieniu do innych pracowników po tej dacie. W przedmiotowej sprawie, co należy powtórzyć, nie wiadomo kiedy i w jakich okolicznościach rzeczone przedmioty zaginęły. Faktem jest, że o zamiarze przywłaszczenia może świadczyć odmowa zwrotu cudzej rzeczy, zaprzeczenie jej posiadania, sprzedaż lub darowanie innej osobie, przerobienie rzeczy lub jej porzucenie, lecz w przedmiotowej sprawie żadna z tych okoliczności miejsca nie miała a w każdym razie brak jest na nią dowodu. Pozostawienie przez oskarżonego narzędzi w szafce a zatem w miejscu, gdzie powinne być one składowane żadną miarą nie jest równoznaczne z ich porzuceniem, zaś późniejszy brak zainteresowania nimi nie jest w tej sytuacji równoznaczny z zamiarem trwałego ich włączenia do majątku własnego lub majątku innej, poza właścicielem osoby. Istniejących luk w materiale dowodowym nie da się uzupełnić, czego jak się wydaje ma świadomość i autorka apelacji, nie wykazując żadnej inicjatywy dowodowej. W tej sytuacji, jako że nie ma możliwości ustalenia kiedy i w jaki sposób narzędzia zaginęły a brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że to oskarżony wyniósł je poza zakład pracy lub rozporządził nimi jak właściciel na terenie zakładu pracy, to na gruncie art. 5 § 2 kpk nie sposób podzielić zawartego w apelacji zarzutu.

Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przed Sądem I instancji.

Niezasadny

Podniesiony w apelacji zarzut nie okazał się zasadny a co za tym idzie również zawarty w niej, korelujący z zarzutem wniosek nie jest zasadny.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy w całości.

Wyrok Sądu I instancji jest wolny w tym zakresie od uchybień, opisanych w apelacji i nie zawiera on również uchybień, o jakich mowa w art. 439 kpk .

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Podstawą prawną orzeczenia o kosztach sądowych jest art. 632 pkt 2 kpk

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Wnioski

Uchylenie