Przekroczenie prędkości z 2023 roku przedawnione. Sąd uchylił wyrok i umorzył sprawę

X. M. został obwiniony o to, że:

I. w dniu 4 lipca 2023r. w Z. na ul. (...), ok. godz. 11.33, pow. (...), woj. (...), kierując samochodem marki A. (...) nr rej. (...) nie dostosował się do ograniczenia prędkości 50 km/h określonego ustawą, jadąc z prędkością 75 km/h, tj. o czyn z art. 92a k.w.

II. w dniu 19 sierpnia 2023r. w Z. na ul. (...), pow. (...), woj. (...) w godz. 11:40 – 14:20 nie zastosował się do znaku B-36, tj. naruszył zakaz zatrzymywania i postoju pojazdem A. (...) nr rej. (...), tj. o czyn z art. 92§1 k.w.

Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2026r. sygn. akt II W 459/23 Sąd Rejonowy w Lwówku Śl.:

I. obwinionego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku przy przyjęciu, że obwiniony jechał z prędkością 73 km/h, tj. wykroczenia z art. 92a§1 k.w., oraz uznał go za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 92§1 k.w. i za to na podstawie art. 92a§1 k.w. w zw. z art. 9§2 k.w. wymierzył mu łącznie karę grzywny w wysokości 500zł.,

II. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. N. kwotę 797,04zł. tytułem nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu, w tym kwotę 149,04zł. podatku od towarów i usług,

III. na podstawie art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 121§1 k.p.w. zwolnił obwinionego w części od ponoszenia kosztów postepowania w zakresie kosztów opinii biegłego lekarza psychiatry wynoszących 685,08zł., obciążając nimi Skarb Państwa,

IV. na podstawie art. 119§1 w zw. z art. 121§1 k.p.w. w zw. z art. 626§1 k.p.k. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120zł. tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków, kwotę 1675,12zł. tytułem kosztów opinii z zakresu weryfikacji pomiarów prędkości oraz 50zł. opłaty wymierzonej na podstawie art. 21 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych.

Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca obwinionego. Zarzucił w niej:

1. Obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, polegającej na bezkrytycznym przyjęciu za w pełni wiarygodne opinii biegłego oraz zeznań funkcjonariuszy policji, przy jednoczesnym odmówieniu wiary wyjaśnieniom obwinionego pomimo braku przekonujących argumentów uzasadniających taką ocenę.

2. Obrazę art. 5§2 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść obwinionego istniejących i niewyjaśnionych wątpliwości dotyczących prawidłowości pomiaru prędkości, warunków wykonania pomiaru oraz możliwości wpływu geometrii drogi na uzyskany wynik.

3. Obrazę art. 410 k.p.k. poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodach przemawiających za przypisaniem winy, z pominięciem dowodów i okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego.

4. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na błędnym uznaniu, że materiał dowodowy pozwalał na pewne i niewątpliwe przypisanie obwinionemu popełnienia obu zarzucanych wykroczeń, podczas gdy zgromadzone dowody nie dawały podstaw do stanowczych ustaleń.

5. Obrazę prawa materialnego, tj. art. 92a§1 k.w. i art. 92§1 k.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w następstwie błędnych ustaleń faktycznych oraz wadliwej oceny materiału dowodowego.

Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od popełnienia obu zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Lwówku Śl. do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Nie wnikając w kwestię zasadności zarzutów zawartych w wywiedzionej apelacji stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie wystąpiła ujemna przesłanka procesowa.

Art. 45§ 1 k.w. stanowi, iż karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu. W niniejszej sprawie przedstawiono obwinionemu zarzut popełnienia dwóch wykroczeń z art. 92a§1 k.w. w dniu 4 lipca 2023r., zaś wykroczenia z art. 92§1 k.w. w dniu 19 sierpnia 2023r. W dniu 9 października 2023r. skierowano do sądu wniosek o ukaranie X. M. za oba zarzucane mu wykroczenia.

Mając na uwadze treść przepisu art. 45§1 k.w. stwierdzić należy, że termin przedawnienia karalności wykroczeń zarzucanych X. M. ustał z upływem dwóch lat od zakończenia podstawowego okresu, a zatem odpowiednio w dniach: 4 lipca 2026r. za czyn polegający na przekroczeniu prędkości i 19 sierpnia 2026r. za czyn polegający na naruszeniu zakazu parkowania. Przepis art. 5§ 1 pkt 4 k.p.w. stanowi, iż nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie orzekania.

Mając powyższe na uwadze zatem zaskarżony wyrok należało uchylić a postępowanie w sprawie umorzyć. Zgodnie z treścią przepisu 119§2 pkt 1 k.p.w. kosztami postepowania w sprawie należało obciążyć Skarb Państwa.

Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r, prawo o adwokaturze sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. L. Ś. kwotę 840zł. i dalsze 193,20 zł. podatku od towarów i usług, gdyż ustanowiony przez niego substytut uczestniczył jako obrońca z urzędu w postępowaniu odwoławczym a koszty tej obrony nie zostały opłacone.