Kary łączne za oszustwa i kradzieże wobec B. J. utrzymane w mocy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt II K 342/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

------------------

--------------------------------------------------

----------------

---------

Fakty uznane za nieudowodnione

------------------

--------------------------------------------------

--------------

---------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

------------------------------

--------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Rażąca niewspółmierność wymierzonych skazanemu kar łącznych pozbawienia wolności i ograniczenia wolności,

w stosunku do popełnionych przez skazanego czynów,

w szczególności nie uwzględnienie przez Sąd okoliczności łagodzących w postaci wieku skazanego w chwili popełnienia czynów zabronionych objętych wyrokiem łącznym, faktu, iż większość przestępstw skazany popełnił w krótkich odstępach czasowych, w większości przeciwko temu samemu dobru prawnemu - mieniu ( art.286 § 1 k.k., art. 278 § 1 k.k. ) oraz przeciwko wymiarowi sprawiedliwości ( art. 244 k.k.), a nadto nie uwzględnienie wszystkich pozytywnych elementów opinii Dyrektora Zakładu Karnego w Z. o skazanym m.in. tych, z których wynika, że skazany nie jest uczestnikiem podkultury przestępczej, był wielokrotnie nagradzany, deklaruje krytyczny stosunek względem popełnionych przestępstw i niesłuszne wymierzenie skazanemu rażąco surowej kary łącznej 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, kary łącznej 9 miesięcy pozbawienia wolności, kary łącznej 2 lat ograniczenia wolności polegającej obowiązku wykonywania nieodpłatnie kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin

w stosunku miesięcznym.

Niezasadny

Wniosek apelacji skazanego jest niezasadny.

Mając na uwadze zakres oraz kierunek wniesionego środka odwoławczego, Sąd Okręgowy stwierdza, iż ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy w zakresie podstaw orzeczenia kary łącznej, a w konsekwencji wydania wyroku łącznego, które nie zostały zakwestionowane przez skarżącego, zostały poczynione prawidłowo i w oparciu o całokształt zgromadzonego oraz ujawnionego w sprawie materiału dowodowego. Sąd I instancji wskazał dowody stanowiące podstawę tych ustaleń oraz należycie uzasadnił ich ocenę. W tej sytuacji Sąd Okręgowy nie jest zobowiązany do ponownej, szczegółowej analizy materiału dowodowego i może ograniczyć się do odwołania do argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Jest to dopuszczalne, albowiem uzasadnienie to w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 424 § 1 k.p.k., a sam skarżący nie podważa ustaleń ani ocen dotyczących podstaw orzeczenia kary łącznej (por. Wyrok SN z 13.12.2007 r., V KK 177/07, LEX nr 354289.).

Zarzut zawarty w apelacji skazanego B. J. dotyczący rażącej niewspółmierności kar łącznych pozbawienia wolności i ograniczenia wolności jest niezasadny. O rażącej niewspółmierności można mówić jedynie wówczas, gdy zachodzi wyraźna, zasadnicza i oczywista dysproporcja pomiędzy karą orzeczoną a karą sprawiedliwą. Zarzut ten, jako odnoszący się do sfery ocen, może być skutecznie podniesiony wyłącznie wtedy, gdy wymierzona kara, choć formalnie mieści się

w granicach ustawowego zagrożenia, nie odzwierciedla w sposób prawidłowy ani okoliczności popełnienia czynu, ani cech i właściwości osobistych sprawcy (por. Wyrok SN z 21.01.2003 r., SNO 57/02, LEX nr 470261, Wyrok SN z 11.04.1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, nr 7-8, poz. 60.). Zarzut zawarty w apelacji został sformułowany wyłącznie co do rozstrzygnięcia dotyczącego kary łącznej, orzeczonej w punktach II., III. i IV. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. W rezultacie kontrola instancyjna Sądu Odwoławczego ogranicza się wyłącznie do oceny tej części rozstrzygnięcia, która została zakwestionowana w apelacji. Nie obejmuje ona pozostałych ustaleń ani rozstrzygnięć Sądu I instancji, które nie były przedmiotem zarzutów odwoławczych.

Obrońca skazanego w apelacji zarzuca, iż orzeczone wobec B. J. kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy (pkt III. wyroku), kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 9 miesięcy (pkt IV. wyroku) oraz kara łączna ograniczenia wolności w wymiarze 2 lat (pkt II. wyroku) są rażąco niewspółmierne w stosunku co do popełnionych przez skazanego czynów, krótkich odstępów pomiędzy ich popełnieniem oraz co do wieku skazanego. Argumentacja zawarta w apelacji skazanego przemawiająca za rażącą niewspółmiernością wymierzonych kar jest chybiona. Sąd Rejonowy wziął pod uwagę istotne okoliczności, w tym wielość popełnionych czynów, ich charakter oraz społeczną szkodliwość każdego z nich. Z uwagi na łączny ciężar przestępstw oraz zasadę proporcjonalności kary, Sąd uznał za zasadne wymierzenie kary łącznej w sposób, który odzwierciedla zarówno wpływ okoliczności łagodzących, jak i znaczenie czynników obciążających.

Należy podkreślić, że w odniesieniu do kary łącznej orzeczonej w pkt III. części dyspozytywnej wyroku, Sąd Rejonowy dysponował możliwością wymierzenia kary

w przedziale od 9 miesięcy do 3 lat i 9 miesięcy. W przypadku kary łącznej wskazanej w pkt IV. wyroku, dopuszczalny wymiar kary mieścił się między 7 miesiącami

a 1 rokiem i 3 miesiącami. Natomiast dla kar połączonych w pkt II. wyroku, granice wymiaru kary wynosiły od 1 roku i 1 miesiąca do 2 lat. Orzeczone kary łączne nie wykraczają znacznie poza dolne granice wymiaru kar, z tego względu nie można ich uznać za rażąco surowe.

W ocenie Sądu Odwoławczego sposób zachowania skazanego w czasie wykonywania kary nie stanowi okoliczności mającej istotny wpływ na ustalenie wymiaru kary łącznej. Poprawne zachowanie skazanego w jednostce penitencjarnej powinno być traktowane jako standard i nie może być nadmiernie eksponowane przy wymiarze kary łącznej. Jest to bowiem obowiązek osób pozbawionych wolności, którego realizacja znajduje odzwierciedlenie w systemie nagród regulaminowych przewidzianych w przepisach kodeksu karnego wykonawczego (por. Postanowienie SN z 22.12.2020 r., II KK 67/20, LEX nr 3095759.).

Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ocenił całokształt okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie kary łącznej. W szczególności Sąd dokonał właściwego wyważenia dyrektyw wymiaru kary, uwzględniając zarówno stopień winy

i społecznej szkodliwości popełnionych czynów, jak i cele zapobiegawcze oraz wychowawcze kary w stosunku do skazanego.

Sąd I instancji trafnie uargumentował zasadność zastosowania zasady asperacji, wskazując na charakter i różnorodność popełnionych przestępstw. W realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do zastosowania zasady pełnej absorpcji, albowiem nie oddawałaby ona w sposób należyty naganności zachowania skazanego, natomiast zasada kumulacji prowadziłaby do nadmiernej represyjności orzeczenia.

W konsekwencji prawidłowo ukształtowano karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy, kolejną karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 9 miesięcy, jak również karę łączną w postaci ograniczenia wolności na okres 2 lat. Wymierzone sankcje pozostają w rozsądnej proporcji do stopnia zawinienia skazanego oraz uwzględniają dotychczasową reakcję karną państwa. Należy podkreślić, iż orzeczenie to nie pogorszyło sytuacji prawnej skazanego, a jednocześnie spełnia cele kary określone w art. 85a k.k., w szczególności w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz zapobiegania powrotowi do przestępstwa. Kara w takim wymiarze ma charakter sprawiedliwy, adekwatny i wystarczający do osiągnięcia zakładanych celów prewencji indywidualnej i generalnej.

Mając powyższe na uwadze, zaskarżony wyrok należało uznać za prawidłowy,

a wniesiony środek odwoławczy za niezasadny.

Zmiana zaskarżonego wyroku łącznego poprzez wymierzenie skazanemu kar łącznych jak najniższych- najkorzystniejszych dla skazanego na zasadzie asperacji, w stopniu jak najbardziej zbliżonym do zasady absorpcji tj. kary 9 miesięcy pozbawienia wolności, kary 7 miesięcy pozbawienia wolności, kary 1 roku i 1 miesiąca ograniczenia wolności

Niezasadny

Mając na względzie argumentację przytoczoną w poprzedniej części uzasadnienia wniosek zawarty w apelacji oskarżonego okazał się niezasadny.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Całość zaskarżonego wyroku.

Sąd Odwoławczy w uzasadnieniu przedstawił i omówił wszystkie argumenty, które przemawiały za nieuwzględnieniem apelacji oraz utrzymaniem zaskarżonego wyroku w mocy. Jednocześnie nie ujawniono żadnych okoliczności uzasadniających podjęcie działań z urzędu. W konsekwencji, wobec bezzasadności zarzutów apelacyjnych, zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w całości.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

---------------

-----------------------

---------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

II. Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. H. R. kwotę 240 złotych oraz dalsze 55,20 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

III. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Okręgowy mając na uwadze sytuację materialną skazanego odbywającego karę pozbawienia wolności zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1.

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana