Sąd Okręgowy utrzymał wyrok za jazdę motorowerem mimo zakazu prowadzenia pojazdów

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 25 września 2025 r. o sygn. akt II K 825/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

I. Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosków dowodowych obrony z motywacją, iż „nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy” oraz „w sposób oczywisty zmierzają do przedłużenia postępowania”, podczas gdy:

- wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań W. X. i K. M.zmierzał do wykazania, że oskarżony konsultował z nimi możliwość poruszania się motorowerem oraz zmienił swoją postawę w tym zakresie, co ma bezpośrednie znaczenie dla ustaleń strony podmiotowej, oceny motywacji i zamiaru oraz wiarygodności wyjaśnień oskarżonego;

- wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu – zaświadczenia mechanika z Ż.– zmierzał do weryfikacji zeznań świadka E. T. oraz ustalenia stanu technicznego motoroweru (potrzeba naprawy po okresie nieużywania wskutek prawdopodobnego zanieczyszczenia gaźnika), zgodnie z jego zeznaniami: „Zawiozłem ten motorower do mechanika z Ż., nie pamiętam jego nazwiska, ale matka nazywa się J. (...). On był sprawny, ale z uwagi na to, iż stał nieużywany, coś tam się zadziało, chyba zanieczyszczenie gaźnika, dlatego była potrzebna naprawa” (protokół rozprawy z dnia 16.09.2025 r., s. 4).

Niezasadny

II. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasady obiektywizmu oraz dokonanie dowolnej (a nie swobodnej) oceny dowodów i rozstrzygnięcie sprawy z pominięciem całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy – w szczególności poprzez:

a) selektywne potraktowania wyjaśnień oskarżonego wyłącznie w części dla niego niekorzystnej przy pominięciu konsekwentnych elementów dotyczących konsultacji (także z funkcjonariuszką Policji), przekonania do co dopuszczalności jazdy motorowerem do 50cm

3, zaprzestania jazdy po pouczeniu i późniejszej próby sprzedaży pojazdu;

b) pominięcie lub deprecjację fragmentów zeznań E. T. potwierdzających (i) konsultację prawną, (ii) zakup i rejestrację pojazdu „w przekonaniu o legalności”, (iii) nieużywanie i naprawę motoroweru po postoju;

c) nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, w tym oddalenie wniosków dowodowych obrony dotyczących świadków „konsultacyjnych” oraz dokumentów od mechanika, które były bezpośrednio relewantne dla strony podmiotowej i koncepcji błędu z art. 28 § 1 k.k.;

co w efekcie doprowadziło do wniosku sprzecznego z treścią ujawnionego materiału i miało wpływ na treść orzeczenia.

Niezasadny

III. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 4 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k. polegająca na sporządzeniu uzasadnienia, które: nie zawiera wszechstronnej analizy dlaczego odmówiono wiary konkretnym, wskazanym elementom wyjaśnień oskarżonego, m. in. konsultacje, przekonanie co do 50cm

3, zaprzestanie jazdy, sprzedaż pojazdu) i korespondującym z nimi zeznaniom świadka; nie wyjaśnia, z jakich przyczyn uznano istotne dowody obrony za „niemające znaczenia” lub „przewlekające”, mimo ich bezpośredniej relewancji dla strony podmiotowej, nie odnosi się w sposób należyty do konstrukcji usprawiedliwionego błędu oraz do indywidualizacji reakcji karnej, co uniemożliwia kontrolę odwoławczą.

Niezasadny

IV. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 5 § 2 k.p.k., gdyż mimo istnienia nierozwianych wątpliwości co do świadomości oskarżonego w zakresie obowiązywania zakazu wobec motoroweru do 50cm

3 oraz co do zamiaru jego naruszenia, rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Wątpliwości te wynikały z ujawnionego materiału: konsultacji (policyjnej i pośrednio prawnej), zakupu i rejestracji pojazdu w przekonaniu o legalności, epizodu nieużywania i naprawy motoroweru po postoju oraz zmiany zachowania.

Niezasadny

V. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę orzeczenia, w szczególności:

– błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego, który jednoznacznie wskazywał, że ustalał z policjantką, czy może poruszać się motorowerem;

– pominięcia i deprecjacji zeznań E. T., który zeznał (str. 3 protokołu rozprawy głównej z dnia 16.09.2025 r.): „Oskarżony przedstawił mi dokumenty w postaci orzeczenia sądu, ale zależało mi na ustaleniu, czy może prowadzić czy nie, przekazałem je radcy prawnemu T. C.; to było w tamtym roku, ale nie pamiętam dokładnie kiedy. On mi powiedział, że oskarżony może prowadzić pojazd do 50cm

3, przekazałem to oskarżonemu, na podstawie tej informacji zakupił motorower (…). Pojechałem z nim zarejestrować ten pojazd, ponieważ byliśmy przekonani, że on może się nim poruszać (…). Ja radcy prawnemu nie przekazałem wszystkich dokumentów, gdyż oskarżony mi wszystkiego nie przekazał.”

– uznaniu, że „relacja oskarżonego w tym zakresie jest niespójna, wewnętrznie sprzeczna i nielogiczna (…), poza tym nieprawdopodobnym jest, aby adwokacji, a więc profesjonaliści, mogli zapewnić oskarżonego o tym, że orzeczony wobec niego zakaz nie odnosi się do motoroweru o pojemności do 50cm

3.” Taka konstatacja pozostaje w sprzeczności z ujawnionym materiałem dowodowym, który wskazuje na realne źródła błędnego przekonania oskarżonego;

– pominięcie istotnych okoliczności osobistych i motywacyjnych oskarżonego, tj. oskarżony przyznał się do zarzucanych mu czynów, jednak zrezygnował z dobrodziejstw wynikających z art. 335 k.p.k. i 387 k.p.k., aby wyjaśnić, dlaczego żył w błędnym przekonaniu, jak zmieniło się jego zachowanie oraz dlaczego nie chce wracać do zakładu karnego. Tymczasem Sąd w uzasadnieniu (s. 7) ujął tę postawę jako „zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej dzięki przyjętej linii obrony”, co zawęża i zniekształca sens wyjaśnień, ignorując ich znaczenie dowodowe i postawę proprocesową oskarżonego – Sąd nie rozważył możliwości, że oskarżony działał w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu.

Niezasadny

VI. Rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary 7 miesięcy bezwzględnej kary pozbawienia wolności, jak i środka karnego jest rażąco surowe przy rodzaju i wadze naruszenia, przyznaniu się i wyjaśnień motywacji, stabilizacji życiowej i pozytywnej opinii w pracy oraz środowisku.

Niezasadny

Ad. I

Zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k., nie był zasadny. Dowody, o których przeprowadzenie wnioskował obrońca oskarżonego, mające w założeniu potwierdzić prezentowaną przez oskarżonego linię obrony, jak słusznie przyjął Sąd I instancji, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i w sposób oczywisty zmierzały do przedłużenia postępowania. Jak słusznie bowiem stwierdził Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego orzeczenia, H. H. ze względu na swój wiek i wynikające z niego doświadczenie życiowe, a także uprzednią karalność i – jak sam przyznał – znajomość treści wydanych w stosunku do jego osoby wyroków skazujących, musiał mieć świadomość, iż nałożony na niego zakaz prowadzenia pojazdów odnosi się do wszelkich pojazdów mechanicznych.

Nawet jeżeli W. X. i K. M. w swoich zeznaniach potwierdziłyby, iż oskarżony konsultował z nimi możliwość poruszania się motorowerem do 50cm

(

3), to i tak nie podważa to prawidłowości ustaleń Sądu I instancji dotyczących sprawstwa i winy oskarżonego.

Podobnie odnieść się należy do dowodu z dokumentu, tj. zaświadczenia mechanika z Ż., które miało stanowić potwierdzenie zeznań E. T. oraz ustalenia stanu technicznego motoroweru. Okoliczności te nie rzutują bowiem na ustalenia faktyczne dotyczące wypełnienia przez H. H. znamion czynów z art. 244 k.k. popełnionych jako ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k., w warunkach recydywy zwykłej ani też nie podważają prawidłowości ustaleń leżących u podstaw wydanego orzeczenia.

Ad. II

Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie dokonał całościowej i swobodnej – nie zaś dowolnej – oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego.

Przypomnieć należy, iż okolicznością wyłączającą winę w oparciu o art. 28 § 1 k.k. jest pozostawanie przez sprawcę w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego, przy czym usprawiedliwiony błąd to taki, którego sprawca nie mógł uniknąć. Kryteria usprawiedliwienia mają przede wszystkim charakter obiektywny, co oznacza, że przy ich rozpoznawaniu i ustaleniu należy posłużyć się kryterium normatywnym miarodajnego (wzorowego) obywatela, a następnie uwzględniając również kryterium subiektywne, charakterystyczne dla problematyki błędu, należy ocenić, czy miałby on możliwość uniknięcia błędu w postaci nieświadomości bezprawności czynu (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2020 r., IV KK 143/20, LEX nr 3275719). Odnosząc powyższe kryteria do okoliczności badanej sprawy stwierdzić należy, iż podnoszony przez H. H. rzekomy brak świadomości, iż orzeczony wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów odnosi się do wszelkich pojazdów mechanicznych, nie może być uznany za usprawiedliwiony błąd co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego. Już sama treść części dyspozytywnych wydanych w stosunku do osoby oskarżonego orzeczeń nie pozostawiała wątpliwości co do zakresu orzeczonego wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Z punktu widzenia zasad logiki i doświadczenia życiowego nie wystaje się zatem prawdopodobnym, aby osoby takie jak funkcjonariuszka policji czy adwokaci mieli zapewniać oskarżonego, iż poruszanie się przez niego motorowerem o pojemności silnika do 50cm

3 nie stanowiło orzeczonego wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W tych okolicznościach Sąd Rejonowy słusznie uznał treść tych wyjaśnień za przyjętą przez oskarżonego linię obrony zmierzającą do uniknięcia lub chociażby złagodzenia grożącej mu odpowiedzialności karnej. Ponadto H. H. jest osobą wielokrotnie karaną za czyny przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i jak sam twierdził, znał treść wydanych w stosunku do jego osoby orzeczeń.

Ad. III.

Wbrew stanowisku skarżącego, pisemne uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego było pełne i wyczerpujące, czyniąc zadość wymogom art. 4 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k. Wbrew zarzutom apelacji, Sąd I instancji brał pod uwagę okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, czemu dał wyraz w części uzasadnienia odnoszącej się do rozstrzygnięcia o karze. Ocena wiarygodności wyjaśnień oskarżonego była szczegółowa i zawierała wyczerpujące wyjaśnienie, dlaczego relacja oskarżonego na temat braku świadomości, iż poruszając się motorowerem pojemności do 50cm

3 nie stosował się orzeczonego wobec niego zakazu, była niespójna, wewnętrznie sprzeczna i nielogiczna. Nawet jeżeli oskarżony w rozmowach z osobami ze swojego otoczenia rozmawiał o tym, iż do prowadzenia motoroweru o pojemności do 50cm

3 przez osoby pełnoletnie nie jest wymagane posiadanie prawa jazdy, to stwierdzenie to nie może być utożsamiane z usprawiedliwionym przekonaniem, iż poruszanie się takim pojazdem nie stanowi naruszenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Tym bardziej zatem trudno uwierzyć, iż osoby, które z racji wykonywanego zawodu dysponują wiedzą prawniczą na poziomie wyższym od przeciętnego obywatela miałyby utrzymywać oskarżonego w przekonaniu, iż poruszanie się takim motorowerem nie będzie pociągało dla oskarżonego odpowiedzialności karnej z art. 244 k.k.

Ad. IV.

Dla skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia zasady

in dubio pro reo konieczne jest wykazanie, iż organ procesowy, do którego adresowany jest art. 5 § 2 k.p.k., powziął nie dające się usunąć wątpliwości, których nie rozstrzygnął na korzyść oskarżonego (por. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 października 2025 r., III KK 483/25, LEX nr 3953056). Tymczasem w badanej sprawie Sąd I instancji takich wątpliwości nie powziął, wręcz przeciwnie – stan faktyczny nie budził wątpliwości, tym bardziej, że oskarżony przyznał się popełnienia czynów objętych zaskarżonym wyrokiem. Podkreślić przy tym należy, iż brak nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego dotyczącym okoliczności mających – zgodnie z przyjętą linią obrony – wyłączyć jego winę, nie jest równoznaczne z rozstrzygnięciem nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, zatem zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. uznać należało za bezzasadny.

Ad. V.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych był związany zarzutem naruszenia przepisów postępowania mającym wpływ na treść orzeczenia, w tym art. 7 k.p.k., do którego Sąd Odwoławczy odniósł się we wcześniejszej części uzasadnienia. Wystarczające zatem będzie stwierdzenie, iż Sąd Odwoławczy podziela ocenę wyjaśnień oskarżonego jako niewiarygodnych i stanowiących nieudolną próbę uniknięcia odpowiedzialności za czyny objęte zaskarżonym wyrokiem. Ponadto, nawet jeżeli H. H. pozostawał w błędnym – choć nieusprawiedliwionym – przekonaniu, iż nałożony na niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych nie obejmuje motoroweru o pojemności do 50cm

3 i dowiedział się o tym dopiero podczas zatrzymania w dniu 4 lipca 2024 r., to z pewnością taką wiedzę posiadał już 21 sierpnia 2024 r., kiedy to ponownie, pomimo orzeczonego zakazu, poruszał się motorowerem. Dla ustaleń faktycznych dotyczących odpowiedzialności oskarżonego nie mają przy tym znaczenia zeznania E. T. dotyczące naprawy pojazdu czy zamiaru jego sprzedania, podobnie jak treść opinii sąsiadów na temat H. H., które świadczą o sposobie funkcjonowania oskarżonego w lokalnej społeczności, lecz nie umniejszają jego winy w zakresie przypisanych mu czynów. Zarzuty apelacji sprowadzają się do nieuzasadnionej polemiki z prawidłowymi ustaleniami i ocenami Sądu I instancji leżącymi u podstaw zaskarżonego orzeczenia.

Ad. VI.

Wbrew stanowisku obrońcy, kary wymierzonej H. H. nie sposób uznać za niewspółmiernie i rażąco surową. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem utrwalonym w doktrynie i judykaturze, pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyrażającą oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Istotnymi wyznacznikami tego, czy dana kara jest sprawiedliwa, jest to, czy została orzeczona w granicach przewidzianych przez ustawę, a jej dolegliwość nie przekracza stopnia winy. Ponadto winna ona uwzględniać stopień społecznej szkodliwości czynu oraz brać pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (por. m. in. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 lipca 2025 r., LEX nr 3908953).

W realiach przedmiotowej sprawy kara 7 miesięcy pozbawienia wolności została wymierzona oskarżonemu za ciąg przestępstw z art. 244 k.k. popełniony w warunkach recydywy zwykłej, co także rzutuje na wymiar orzeczonej kary. Sąd Rejonowy, kierując się dyrektywami zawartymi w art. 53 k.k. słusznie wziął pod uwagę okoliczności łagodzące takie jak przyznanie się przez oskarżonego do winy oraz jego starania o prowadzenie ustabilizowanego trybu życia, pozytywną opinię u pracodawcy i w środowisku lokalnym. Z kolei jako okoliczności obciążające należało uwzględnić uprzednią, wielokrotną karalność H. H. – w tym za czyny z art. 244 k.k. oraz znaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów. Wymierzona oskarżonemu kara 7 miesięcy pozbawienia wolności jest zbliżona do dolnej granicy ustawowego zagrożenia za występek z art. 244 k.k. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego orzeczenia w sposób wyczerpujący odniósł się do okoliczności mających wpływ na wymiar oraz rodzaj orzeczonej kary, wyjaśniając, dlaczego orzeczenie kary o charakterze wolnościowym uznał w tym przypadku niewystarczające z punktu widzenia prewencji indywidualnej. Sąd Odwoławczy w pełni aprobuje to stanowisko, nie ma zatem konieczności ponownego przytaczania argumentacji zawartej w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Orzeczony obligatoryjnie w oparciu o art. 42 § 1a pkt 2 k.k. środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat jest adekwatny do wagi popełnionych przez oskarżonego czynów. Z kolei wysokość świadczenia pieniężnego na rzecz (...) (...) oraz (...) (...), które również orzeka się obligatoryjnie wobec sprawców czynów z art. 244 k.k. i którego wysokości może wynosić od 5.000 do 60000, nieznacznie przekracza dolny wymiar określony w art. 43a § 2 k.k. i tym samym należycie uwzględnia sytuację majątkową oskarżonego.

Przypomnieć także należy, iż immanentną cechą kary jest jej dolegliwość, a samo subiektywne przekonanie oskarżonego o nadmiernej surowości wymierzonej mu kary nie jest wystarczające dla skutecznego podniesienia zarzutu z art. 438 pkt 4 k.p.k.

Obrońca skazanego wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie:

1. zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od obu czynów z art. 244 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. na podstawie art. 28 § 1 k.k.

2. z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia zmiany wyroku poprzez uniewinnienie:

a) wymierzenie oskarżonemu kary o charakterze nieizolacyjnym;

bądź z najdalej posuniętej ostrożności procesowej

b) wymierzenie kary pozbawienia wolności w jak najmniejszym wymiarze, obniżenie świadczenia pieniężnego oraz zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Niezasadny

Ustalenia dotyczące sprawstwa i winy leżące u postaw zaskarżonego orzeczenia były prawidłowe, nie było zatem podstaw do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia przypisanych mu czynów ani też do zmiany orzeczenia w zakresie wymierzonej kary i środków karnych. Sąd Odwoławczy nie stwierdził także okoliczności uzasadniających uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I Instancji.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego H. H..

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, jak i nie znajdując uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k., które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu i powodowałyby konieczność ingerencji w treść orzeczenia, zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Sąd Odwoławczy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., mając na względzie trudną sytuację materialną oskarżonego, zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Ustalenia faktyczne dotyczące winy oskarżonego leżące u podstaw zaskarżonego orzeczenia, wymiar orzeczonej kary i środka karnego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana