Oskarżona jeździła mimo kilku zakazów. Sąd obniżył karę do 1 roku i 6 miesięcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 12 listopada 2025 r.

w sprawie o sygn. akt II K 171/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

------------------

--------------------------------------------------

----------------

---------

Fakty uznane za nieudowodnione

------------------

--------------------------------------------------

--------------

---------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

------------------------------

--------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Rażąca niewspółmierność kary i środków karnych polegająca na wymierzeniu oskarżonej kary przekraczającej stopień winy

i społecznej szkodliwości zarzucanego czynu poprzez przecenienie okoliczności obciążających i niedocenienie okoliczności łagodzących.

Częściowo zasadny

Podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonej zarzut rażącej niewspółmierność kary

i środków karnych w części był zasadny, że skutkowało zmianą zaskarżonego wyroku.

Składając wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Odwoławczego, obrońca wskazał, że dotyczy on „całego wyroku”. Uwzględniając zakres oraz kierunek wniesionej apelacji Sąd Okręgowy uznał, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy w zakresie sprawstwa i winy oskarżonej - które nie były przez nią i jej obrońcę kwestionowane - są prawidłowe prawidłowe i znajdują oparcie w całokształcie zgromadzonego oraz ujawnionego materiału dowodowego. Sąd I instancji wskazał dowody stanowiące fundament tych ustaleń oraz w sposób należyty uzasadnił ich ocenę. W tej sytuacji Sąd Okręgowy nie ma obowiązku ponownego, szczegółowego analizowania materiału dowodowego i poprzestaje na odwołaniu się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Jest to dopuszczalne, gdyż uzasadnienie to spełnia wymogi określone w art. 424 § 1 k.p.k. a skarżący nie podważa ustaleń faktycznych (por. Wyrok SN z 13.12.2007 r., V KK 177/07, LEX nr 354289.).

W przypadku przestępstwa stypizowanego w przepisie art. 244 k.k. oskarżony podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat, natomiast w przypadku oskarżonego, który dokonał czynu zabronionego w warunkach powrotu do przestępstwa Sąd może wymierzyć karę w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia do górnej granicy zagrożenia zwiększonego o połowę. W przedmiotowej sprawie oskarżona dopuściła się czynu wskazanego w art. 244 k.k. w warunkach powrotu do przestępstwa, a więc karę pozbawienia wolności można było wymierzyć w granicach od 4 miesięcy do 7 lat i 6 miesięcy. O ile obrońca oskarżonej słusznie wskazał, że kara orzeczona w pkt 1. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w wymiarze 2 lat była rażąco surowa, to zaproponowany przez niego wymiar kary za czyn przypisany w tym punkcie w żadnym razie nie spełniłby celów kary. Sąd Odwoławczy uwzględniając w części argumentację obrońcy oskarżonej obniżył wymierzoną karę pozbawienia wolności orzeczoną za czyn z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. do 1 roku i 6 miesięcy. Sąd Okręgowy wziął pod uwagę argumentację zawartą w apelacji, że w trakcie zdarzenia oskarżona nie naruszyła przepisów ruchu drogowego, jej zachowanie nie było przyczyną kontroli przez policję, nie stanowiła zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego. Z drugiej jednak strony nie może ujść uwadze, że Sąd Rejonowy trafnie wskazał na okoliczności obciążające, w tym fakt, iż stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny. Oskarżona była świadoma posiadania kilku zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonych w poprzednich sprawach a mimo to ponownie podjęła się prowadzenia pojazdu.

Odnosząc się do kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt 2. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku Sąd Odwoławczy uznał że apelacja nie była zasadna bowiem wymiar kary 5 miesięcy pozbawienia wolności nie razi surowością Argumentacja Sądu I instancji w tym zakresie jest logiczna i spójna, jak również odpowiada okolicznościom faktycznym niniejszej sprawy. Sąd ten w sposób prawidłowy przeanalizował zarówno stopień społecznej szkodliwości czynu, jak i stopień zawinienia oskarżonej, nie pomijając przy tym okoliczności łagodzących

i obciążających. W ocenie Sądu Odwoławczego wymierzona kara za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nie nosi cech rażącej surowości ani niewspółmierności. Przeciwnie, pozostaje ona w odpowiedniej proporcji do charakteru i wagi popełnionego czynu, a także uwzględnia właściwości i warunki osobiste sprawcy. Kara ta realizuje zarówno cele prewencji indywidualnej, zmierzając do zapobieżenia powrotowi oskarżonej do przestępstwa, jak i cele prewencji ogólnej. W konsekwencji brak było podstaw do ingerencji w rozstrzygnięcie Sądu I instancji w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe, należało stwierdzić, iż kara łączna orzeczona w pkt 3 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku straciła moc. Sąd Odwoławczy dokonał łączenia kar na nowo i orzekł karę łączną w wymiarze 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Po zmianie wysokości kary orzeczonej w pkt 1. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku łączenie kar mogło nastąpić w wymiarze od 1 roku i 7 miesięcy do 1 roku i 11 miesięcy. Orzeczona przez Sąd Okręgowy kara łączna 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności została ukształtowana na zasadzie asperacji, zbliżonej do zasady absorpcji. Tego rodzaju rozstrzygnięcie w zakresie kary łącznej jest adekwatne do stanu niniejszej sprawy, właściwie wyważone oraz pozostaje w zgodzie z dyrektywami jej wymiaru.

Sąd Odwoławczy dokonał również korekty rozstrzygnięcia zawartego w pkt 6 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku poprzez obniżenie wysokości orzeczonego świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej do kwoty 6.000 złotych. Świadczenie pieniężne orzeczone wobec oskarżonej w zaskarżonym wyroku było nadmiernie wysokie. Wprowadzona zmiana podyktowana została przede wszystkim aktualną sytuacją majątkową oskarżonej, która uzasadniała złagodzenie dolegliwości finansowej środka kompensacyjnego. Jednocześnie Sąd Odwoławczy miał na uwadze stopień winy oraz społeczną szkodliwość czynu, które przemawiały za utrzymaniem świadczenia na poziomie przekraczającym ustawowe minimum, tak aby spełniało ono zarówno funkcję kompensacyjną, jak i wychowawczą.

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez:

1. zmianę zaskarżonego wyroku i:



wymierzenie oskarżonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 4 miesięcy za czyn opisany w pkt I części wstępnej wyroku;



wymierzenia oskarżonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 miesiąca pozbawienia wolności za czyn opisany w pkt II części wstępnej wyroku;



wymierzenie oskarżonej kary łącznej w wymiarze

5 miesięcy pozbawienia wolności;



w związku z czynem opisanym w pkt I części wstępnej wyroku orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat;



orzeczenie środka karnego za czyn z pkt I części wstępnej wyroku w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5

Częściowo zasadny

Mając na względzie argumentację przytoczoną powyżej wniosek zawarty w apelacji okazał się zasadny jedynie w części w tym co do obniżenia wymiaru kary za czyn opisany w pkt I części wstępnej wyroku, jednakże nie do wysokości wnioskowanej przez obrońcę tj. 4 miesięcy, lecz do wysokości 1 roku i 6 miesięcy. Niezasadny był wniosek w zakresie obniżenia wysokości kary pozbawienia wolności za czyn opisany w pkt. II części wstępnej wyroku. Zachodziła potrzeba orzeczenia nowej kary łącznej, w sposób oczywisty jednak nie w wymiarze proponowanym we wniosku lecz w wymiarze 1 roku i 8 miesięcy. Zasadny był również wniosek o obniżenie wysokość świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej orzeczonego w pkt 6. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, do kwoty 6.000 zł.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w zakresie sprawstwa i winy oskarżonej, wymiaru kary za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a także rozstrzygnięć z pkt 4 – 5 i 7 – 10 zaskarżonego wyroku.

Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej zaskarżony wyrok w wyżej opisanej części należało utrzymać w mocy.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonej L. H. w ten sposób, że w punkcie 1. części dyspozytywnej obniżył wymierzoną karę pozbawienia wolności do 1 roku i 6 miesięcy, stwierdził, że kara łączna pozbawienia wolności z punktu 3. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku straciła moc i na postawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył wymierzone oskarżonej kary pozbawienia wolności

i wymierzył oskarżonej karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, ponadto obniżył wysokość świadczenia pieniężnego z punktu 6. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku do 6.000 złotych.

Mając na uwadze argumentację przedstawioną powyżej Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w wyżej wymienionej części.

Bezwzględna przyczyna odwoławcza

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zasada

ne peius

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

III. Na podstawie art. 22

3 § 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. U. O. kwotę 840 złotych tytułem nieopłaconej obrony oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze 193,20 złotych tytułem podatku od towarów i usług.

IV. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy, mając na uwadze sytuację materialną oskarżonej, zwolnił ją od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcie co do kary

i środków karnych.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana