Oskarżona po kolizji z 0,83 mg/l alkoholu. Sąd utrzymał zakaz prowadzenia na 4 lata

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 października 2025 r.

sygn. akt II K 704/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

------------------

--------------------------------------------------

----------------

---------

Fakty uznane za nieudowodnione

------------------

--------------------------------------------------

--------------

---------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

------------------------------

--------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. Rażąca niewspółmierność kary (art. 438 pkt 4 k.p.k.).

2. Błąd w ustaleniach faktycznych – brak uwzględnienia istotnych okoliczności.

3. Naruszenie art. 53 k.k. – pominięcie okoliczności osobistych i rodzinnych.

4. Naruszenie art. 7 k.p.k. – dowolna ocena dowodów.

5. Pominięcie środka alternatywnego z art. 182a k.k.w.

Niezasadny

Podniesione w apelacji oskarżonej zarzuty okazały się niezasadne.

Zarzuty zawarte w apelacji odnoszą się wyłącznie do rozstrzygnięcia dotyczącego wymiaru kary oraz zastosowania i wysokości środków karnych. Skarżąca nie zaskarżyła więc całości wyroku, tak jak wskazuje w treści środka zaskarżenia.

W konsekwencji kontrola instancyjna Sądu Odwoławczego ogranicza się jedynie do oceny tej części orzeczenia, która została objęta zarzutami apelacyjnymi. Poza zakresem tej kontroli pozostają natomiast pozostałe ustalenia oraz rozstrzygnięcia Sądu I instancji, które nie zostały zakwestionowane w środku odwoławczym. Uwzględniając zakres oraz kierunek wniesionego środka odwoławczego Sąd Okręgowy uznał, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy w przedmiocie podstaw wymierzenia kary, które nie zostały zakwestionowane przez skarżącą, są prawidłowe i znajdują oparcie

w całokształcie zgromadzonego oraz ujawnionego materiału dowodowego. Sąd

I instancji wskazał dowody stanowiące fundament tych ustaleń oraz w sposób należyty uzasadnił ich ocenę. W tej sytuacji Sąd Okręgowy nie ma obowiązku ponownego, szczegółowego analizowania materiału dowodowego i może poprzestać na odwołaniu się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Takie działanie jest dopuszczalne, gdyż uzasadnienie to spełnia wymogi określone

w art. 424 § 1 k.p.k., a skarżąca nie podważa ustaleń faktycznych odnoszących się do podstaw orzeczenia kary (por. Wyrok SN z 13.12.2007 r., V KK 177/07, LEX nr 354289.).

O rażącej niewspółmierności można mówić jedynie wówczas, gdy zachodzi wyraźna, zasadnicza i oczywista dysproporcja pomiędzy karą orzeczoną a karą sprawiedliwą. Zarzut ten, jako odnoszący się do sfery ocen, może być skutecznie podniesiony wyłącznie wtedy, gdy wymierzona kara, choć formalnie mieści się

w granicach ustawowego zagrożenia, nie odzwierciedla w sposób prawidłowy ani okoliczności popełnienia czynu, ani cech i właściwości osobistych sprawcy (por. Wyrok SN z 21.01.2003 r., SNO 57/02, LEX nr 470261, Wyrok SN z 11.04.1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, nr 7-8, poz. 60.).

Sąd Odwoławczy uznaje, że orzeczony wymiar kary grzywny jest adekwatny do charakteru i wagi popełnionego czynu, jak również do osobowości oskarżonej oraz okoliczności sprawy. Słusznie Sad I instancji wskazał, iż ustalenie liczby stawek dziennych grzywny na poziomie 300 stanowi adekwatną reakcję karną, gdyż pozwala na realizację celów kary zarówno w wymiarze prewencji indywidualnej, oddziałującej bezpośrednio na sprawcę, jak i prewencji ogólnej, kształtującej świadomość prawną społeczeństwa. Natomiast przy wymiarze stawki dziennej grzywny Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę aktualne dochody sprawcy, jego sytuację osobistą i rodzinną, stan majątkowy oraz realne możliwości zarobkowe (por. Wyrok SA we Wrocławiu z 20.02.2015 r., II AKa 22/15, LEX nr 1661278.). Sąd Rejonowy przyjął najmniejszą możliwą wysokość stawki dziennej co wskazuje, iż pod uwagę wzięta została sytuacja osobista i majątkowa oskarżonej.

Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego oraz zarzutów apelacji oskarżonej, nie znaleziono podstaw do ingerencji w rozstrzygnięcie Sadu Rejonowego w zakresie wymiaru środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym orzeczonego na okres 4 lat. Sąd I instancji prawidłowo wziął pod uwagę społeczną szkodliwość czynu oskarżonej. Fakt, iż oskarżona prowadziła samochód osobowy pod wpływem alkoholu, gdzie stężenie w wydychanym powietrzu wynosiło 0,83 mg/L, powodując przy tym kolizję drogową oraz to, że oskarżona, gdyby nie wypadek, miała zamiar kontynuowania podróży w kierunku A. jednoznacznie wskazuje na wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Nadto mając na względzie treść przepisu art. 42 § 2 k.k. minimalnym wymiarem wskazanego wyżej środka karnego jest orzeczenie 3 lat zakazu. Sąd Odwoławczy uznał zatem, że wymiar tego środka karnego orzeczony w zaskarżonym wyroku jest adekwatny, mając na uwadze wszelkie okoliczności niniejszej sprawy.

Świadczenie pieniężne, o którym mowa w pkt III. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku jest środkiem karnym stosowanym obligatoryjne, gdy oskarżony dopuści się czynu określonego w przepisie art. 178a § 1 k.k. Jego wymiar jest również wskazany przez ustawodawcę i wynosi co najmniej 5.000 zł. Sąd Rejonowy słusznie orzekł ten środek wobec oskarżonej, do czego był zobligowany.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia możliwości zastosowania środka przewidzianego w art. 182a k.k.w. należy wskazać, że regulacja ta dotyczy etapu postępowania wykonawczego, a nie jurysdykcyjnego. Oznacza to, że ewentualne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie może zostać podjęte dopiero po uprawomocnieniu się wyroku przez właściwy Sąd w toku wykonywania orzeczenia.

Również wniosek o rozłożenie zasądzonego świadczenia pieniężnego na raty nie podlega rozpoznaniu na etapie postępowania jurysdykcyjnego, ani odwoławczego, lecz może zostać rozważony dopiero w toku postępowania wykonawczego. W konsekwencji na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do jego merytorycznego rozpoznania, co skutkuje uznaniem go za przedwczesny.

1. Zmiana wyroku w kierunku łagodniejszym, poprzez skrócenie zakazu do 1 roku lub, gdyby Sąd tego nie uwzględnił:

2. Zastosowanie blokady alkoholowej po 1 roku zakazu z możliwością odroczenia terminu montażu,

3. Umorzenie lub zmniejszenie świadczenia pieniężnego, ewentualnie rozłożenie go na raty

4. Zmianę świadczenia na prace społeczne użyteczne,

5. Uwzględnienie mojej sytuacji rodzinnej oraz zdrowotnej, które uniemożliwiają mi i moim bliskim normalne funkcjonowanie bez prawa jazdy.

Niezasadny

Mając na względzie argumentację przytoczoną w poprzedniej części uzasadnienia wnioski zawarte w apelacji oskarżonej okazały się niezasadne.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

5. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Całość zaskarżonego wyroku.

Sąd Odwoławczy w uzasadnieniu przedstawił i rozważył wszystkie argumenty, które przemawiały za nieuwzględnieniem apelacji oskarżonej. Jednocześnie nie ujawniono żadnych okoliczności uzasadniających podjęcie działań z urzędu.

W konsekwencji, wobec bezzasadności zarzutów apelacyjnych, zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w całości.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

---------------

-----------------------

---------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

II. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy, mając na uwadze sytuację materialną oskarżonej, zwolnił ją od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Co do wymiaru kary i środka karnego.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana