Kara łączna 3 lat pozbawienia wolności bliższa absorpcji niż kumulacji. Sąd utrzymał wyrok

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 8 października 2025 r.

sygn. akt II K 818/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

------------------

--------------------------------------------------

----------------

---------

Fakty uznane za nieudowodnione

------------------

--------------------------------------------------

--------------

---------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

------------------------------

--------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż kara łączna w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności jest karą, która to spełnia swoje cele, a ustaloną przy zastosowaniu zasady asperacji, jest w pełni uzasadniona a nie rażąco surowa, sytuacji gdy postawa skazanego, zachowanie, czas jaki minął od popełnienia czynów, czynią zasadnym zastosowania zasady asperacji zmierzającej w kierunku absorbcji.

Niezasadny

Podniesiony w apelacji obrońcy skazanego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest niezasadny.

Uwzględniając zakres oraz kierunek wniesionego środka odwoławczego, Sąd Okręgowy uznał, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy w przedmiocie podstaw wymierzenia kary łącznej są prawidłowe i znajdują oparcie

w całokształcie zgromadzonego oraz ujawnionego materiału dowodowego. Sąd

I instancji wskazał dowody stanowiące fundament tych ustaleń oraz w sposób należyty uzasadnił ich ocenę. W tej sytuacji Sąd Okręgowy nie ma obowiązku ponownego, szczegółowego analizowania materiału dowodowego i może poprzestać na odwołaniu się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Takie działanie jest dopuszczalne, gdyż uzasadnienie to spełnia wymogi określone

w art. 424 § 1 k.p.k., a skarżący nie podważa ani ustaleń faktycznych, ani ocen odnoszących się do podstaw i warunków orzeczenia kary łącznej (por. Wyrok SN z 13.12.2007 r., V KK 177/07, LEX nr 354289.).

Podniesiony zarzut należy traktować jako dotyczący ewentualnej rażącej niewspółmierności kary, nie zaś błędu w ustaleniach faktycznych. Skarżąca nie kwestionuje bowiem konkretnych faktów przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ani prawidłowości ich ustalenia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, lecz podważa ocenę Sądu co do adekwatności wymiaru kary łącznej. Argumentacja zawarta w apelacji odwołująca się do postawy skazanego, jego zachowania po popełnieniu czynów oraz upływu czasu od ich popełnienia, a w konsekwencji wskazująca na zasadność zastosowania zasady asperacji w kierunku zbliżonym do absorpcji, odnosi się w istocie do oceny stopnia dolegliwości kary oraz sposobu wykorzystania dyrektyw jej wymiaru. Tego rodzaju zastrzeżenia mieszczą się w płaszczyźnie kontroli współmierności kary, a nie w zakresie weryfikacji poprawności ustaleń faktycznych.

O rażącej niewspółmierności można mówić jedynie wówczas, gdy zachodzi wyraźna, zasadnicza i oczywista dysproporcja pomiędzy karą orzeczoną a karą sprawiedliwą. Zarzut ten, jako odnoszący się do sfery ocen, może być skutecznie podniesiony wyłącznie wtedy, gdy wymierzona kara, choć formalnie mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie odzwierciedla w sposób prawidłowy ani okoliczności popełnienia czynu, ani cech i właściwości osobistych sprawcy (por. Wyrok SN

z 21.01.2003 r., SNO 57/02, LEX nr 470261, Wyrok SN z 11.04.1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, nr 7-8, poz. 60.).

Zarzut zawarty w apelacji został sformułowany wyłącznie co do rozstrzygnięcia dotyczącego kary łącznej, orzeczonej w punkcie I. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. W rezultacie kontrola instancyjna Sądu Odwoławczego ogranicza się wyłącznie do oceny tej części rozstrzygnięcia, która została zakwestionowana w apelacji. Nie obejmuje ona pozostałych ustaleń ani rozstrzygnięć Sądu I instancji, które nie były przedmiotem zarzutów odwoławczych ( np. umorzenia postępowania w pkt IV części dyspozytywnej na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., czy też wymiaru łącznego środka karnego z pkt III części dyspozytywnej ). Wskazać więc jedynie ogólnie należy, że Sąd Okręgowy rozstrzygnięcia te uznaje za prawidłowe.

Należy podkreślić, że w odniesieniu do orzeczonej kary łącznej Sąd Rejonowy dysponował możliwością wymierzenia kary w przedziale od 2 lat i 3 miesięcy do 5 lat

i 8 miesięcy. Orzeczona kara łączna 3 lat pozbawienia wolności znacznie bliższa zasadzie pełnej absorpcji niż pełnej kumulacji, pozostaje karą adekwatną do dotychczasowego zachowania się skazanego, uwzględnia okoliczności podmiotowe i przedmiotowe sprawy, nie można uznać jej za rażąco surową.

Zdaniem Sądu Odwoławczego postawa skazanego w trakcie odbywania kary nie stanowi okoliczności o decydującym znaczeniu dla określenia wymiaru kary łącznej. Prawidłowe funkcjonowanie w warunkach jednostki penitencjarnej należy uznać za zachowanie oczekiwane i typowe, wobec czego nie powinno ono być nadmiernie akcentowane przy ustalaniu kary łącznej. Jest to bowiem obowiązek osób pozbawionych wolności, którego realizacja znajduje odzwierciedlenie w systemie nagród regulaminowych przewidzianych w przepisach kodeksu karnego wykonawczego (por. Postanowienie SN z 22.12.2020 r., II KK 67/20, LEX nr 3095759.). Niemniej jednak Sąd Rejonowy podczas wyrokowania wziął pod uwagę również prawidłową postawę skazanego. Analiza pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do konstatacji, że Sąd Rejonowy w sposób należyty rozważył wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia o karze łącznej. W szczególności prawidłowo zastosował dyrektywy wymiaru kary, dokonując ich wyważenia z uwzględnieniem zarówno stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów, jak i prewencyjnych oraz wychowawczych celów oddziaływania kary wobec skazanego.

W konsekwencji Sąd Rejonowy prawidłowo ukształtował karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat. Pozostaje ona współmierna do dotychczasowej postawy skazanego z punktu widzenia naruszeń prawa. Warto zaznaczyć, że wydane rozstrzygnięcie nie doprowadziło do pogorszenia jego sytuacji prawnej, a jednocześnie realizuje cele kary wskazane w art. 85a k.k., zwłaszcza w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz przeciwdziałania ponownemu popełnieniu przestępstw. Wymierzona kara ma charakter sprawiedliwy i adekwatny, a jej rozmiar jest wystarczający do osiągnięcia zarówno celów prewencji indywidualnej, jak i ogólnej.

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wydanie wyroku łącznego przy zastosowaniu zasady asperacji zmierzającej do absorbcji.

Niezasadny

Mając na względzie argumentację przytoczoną w poprzedniej części uzasadnienia wniosek zawarty w apelacji obrońcy skazanego okazał się niezasadny. W istocie orzeczona przez Sąd Rejonowy na zasadzie asperacji kara łączna jest zbliżona do zasady pełnej absorpcji.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec skazanego Ż. R..

Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Bezwzględna przyczyna odwoławcza

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zasada

ne peius

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

II. Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ż. Ż. kwotę 240 złotych oraz dalsze 55,20 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

III. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Okręgowy mając na uwadze sytuację materialną skazanego odbywającego karę pozbawienia wolności zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wymiar kary łącznej.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana