Cofnięty wniosek prokuratury nie przeszkodził w warunkowym umorzeniu sprawy kierowcy

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 21 października 2025r.

w sprawie sygn. akt II K 182/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 439 k.p.k.

Wnioski

Uchylenie

1

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

-------------

-------------------------------------

-----------

-----

Fakty uznane za nieudowodnione

-------

---------------

-----------------------------------------------

------------------

----

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

------------------------

--------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

--------------

---------------------

----------------------------------------------

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Apelacja adw. M. W. – obrońcy oskarżonego C. T. (1): obraza przepisów postępowania: art. 341§2 k.p.k., art. 17§1 pkt. 9 k.p.k., art. 14§1 i 2 k.p.k. polegająca na błędnym dalszym procedowaniu Sądu Rejonowego (błędnym braku umorzenia postępowania) w sytuacji cofnięcia przez oskarżyciela publicznego wniosku o warunkowe umorzenie postępowania (wniesionego w trybie art. 336 k.p.k. zamiast aktu oskarżenia) pismem prokuratora z dnia 16 czerwca 20225r., tj. cofnięcia przez oskarżyciela publicznego skargi w rozumieniu art. 14§1 i 2 k.p.k. i błędnym skierowaniu sprawy na rozprawę w myśl normu z art. 341§2 k.p.k., pomimo braku ku temu podstaw, o których mowa w tym przepisie, podczas gdy cofnięcie wniosku o warunkowe umorzenie postępowania, wniesionego w trybie art. 336 k.p.k., jest w okolicznościach niniejszej sprawy równoznaczne z cofnięciem skargi oskarżyciela publicznego w myśl art. 14§2 k.p.k., a z uwagi na okres i sytuację procesową, w której nastąpiło (tj. przed otwarciem przewodu sądowego, brak innych uprawnionych podmiotów do wniesienia skargi) było ono skuteczne, a ponowne wniesienie skargi przeciwko tej samej osobie o ten sam czyn jest niedopuszczalne (art. 14§2 k.p.k.), co skutkowało procedowaniem przez Sąd Rejonowy w warunkach cofniętej skargi publicznej, a tym samym w warunkach braku skargi uprawnionego oskarżyciela, z naruszeniem art. 17§1 pkt. 9 k.p.k., co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, o której mowa w art. 439§1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 17§1 pkt. 9 k.p.k.

Niezasadny

Apelacja adw. M. W. – obrońcy oskarżonego C. T. (1) nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem, wbrew jego zapatrywaniu, w sprawie niniejszej nie zmaterializowała się tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza statuowana w art. 439 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 17§1 pkt. 9 k.p.k. Środek odwoławczy wywarł jednak ten skutek, że zaskarżone orzeczenie zreformowano przez warunkowe umorzenie postępowania karnego w sposób, który zostanie opisany w dalszej części uzasadnienia.

W pierwszej kolejności należy tylko hasłowo wskazać, że adw. M. W. nie zakwestionował ani procedowania Sądu

meriti na kanwie gromadzenia i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, ani też poczynionych ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu Odwoławczego procedowanie Sądu I instancji było prawidłowe, a przeto również poczynione w sprawie ustalenia faktyczne zasługują na aprobatę. Sąd ten w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia w sposób dokładny i wyczerpujący wskazał, jakim dowodom przydał walor wiarygodności, a jakim tego waloru odmówił i dlaczego ustalił sprawstwo oraz zawinienia C. T. (1) w odniesieniu do czynu zabronionego stanowiącego przedmiot osądu w niniejszym procesie.

Dość stwierdzić, że C. T. (1) konsekwentnie przyznawał się do popełnienia zarzuconego mu występku, a przy tym zarówno w toku dochodzenia, jak i na rozprawie głównej złożył dość szczegółowe wyjaśnienia, w których w sposób zasadniczo korespondujący ze sobą oraz z innymi zgromadzonym w sprawie dowodami opisał swoją przestępczą aktywność stanowiącą przedmiot osądu w niniejszej sprawie. Wskazał przecież, że w noc poprzedzającą zajście, tj. z 11 na 12 grudnia 2025r. pił do późna, a mianowicie do około godz. 2:00 wódkę w ilości co najmniej 0,5l. Dodał, że gdy w trakcie kierowania samochodem około godz. 15:00 dnia 12 grudnia 2025r. w N. został zatrzymany do rutynowej kontroli drogowej, to stwierdzono w wydychanym przez niego tę substancję psychoaktywną.

Zeznania przeprowadzających tę kontrolę drogową funkcjonariuszy policji w osobach Ł. T. i M. K. potwierdzają wiarygodność tych depozycji C. T. (1). Świadkowie ci podali wszakże, iż w dniu 12 grudnia 2025r. przeprowadzili w N. wobec oskarżonego kontrolę drogową i po poddaniu go badaniom na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu stwierdzili, że znajduje się on w stanie nietrzeźwości. Zastrzegli jednocześnie, że oskarżony nie chciał poddać się tym badaniom, a gdy już zdecydował się do nich przystąpić, to odchylał głowę od ustnika, aby zniekształcić ich wyniki.

Okoliczności zrelacjonowane przez tych świadków potwierdziła również podróżująca z oskarżonym jako pasażerka jego żona C. T. (2), przy czym zastrzegła, że nie dostrzegła, aby jej mąż znajdował się w tym czasie pod wpływem alkoholu.

Z protokołu badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu wynika natomiast, że oskarżony został przez policjanta M. K. o godz. 15:08 oraz 15:11 przebadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikami odpowiednio 0,46mg/l i 0,50mg/l. To zaś oznacza, że celnie Sąd

a quo ustalił, iż każde z tych badań wykazało występowanie tej substancji w organizmie oskarżonego w stężeniu istotnie wyższym niż 0,25mg/l, a przekroczenie którego, zgodnie z art. 115§16 pkt. 2 k.k., wyznacza stan nietrzeźwości.

Ogół tych okoliczności dowodzi zatem niezbicie tego, że sprawstwo C. T. (1) nie budzi najmniejszych wątpliwości. Identycznie przedstawia się kwestia jego zawinienia, jako że opisane już zachowanie oskarżonego w trakcie jego badań na stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu, dobitnie świadczy o tym, że uświadamiał sobie, że znajduje się w stanie nietrzeźwości. Gdyby bowiem nie był świadomy tego, że dopuścił się przestępstwa z art. 178a§1 k.k., to nie miałby powodu, aby kontestować zasadność prowadzenia wobec niego badań na stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu czy podejmować działania zmierzające do wypaczenia ich wyników.

Po tych uwagach odnieść należy się do zarzutu wysłowionego w apelacji adw. M. W., a wskazującego nietrafnie, jakoby

ad casu zmaterializowała się negatywna przesłanka procesowa w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela skutkująca wystąpieniem w postępowaniu odwoławczym tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej statuowanej w art. 439 pkt. 9 k.p.k. Z dwóch zasadniczych powodów tego rodzaju supozycję skarżącego należy odrzucić.

Po pierwsze bowiem, w treści pisma procesowego datowanego na 16 czerwca 2025r. prokurator złożyła wprawdzie oświadczenie woli, zgodnie z którym „(…) Prokuratura Rejonowa w L. cofa wniosek o warunkowe umorzenie postępowania wobec C. T. (1) (…)”. Niemniej w dalszej jego części uzasadniła konieczność podjęcia tej akcji procesowej „(…) z uwagi na dokonaną przez Prokuraturę Okręgową w J. (...) odmienną ocenę przesłanek określonych w art. 66§1 k.k., pozwalających na wystąpienie z takim wnioskiem”. Autorka tego pisma nie sprecyzowała jednocześnie, odmienność oceny jakiego rodzaju doprowadziła do sformułowania tego oświadczenia. Nie wynika wszakże z zacytowanego uzasadnienia tegoż oświadczenia czy analizowane postąpienie procesowe oskarżycielki oparte na przesłankach wysłowionych w art. 66§1 k.k. było wynikiem uznania, że wobec braku sprawstwa lub zawinienia wówczas podejrzanego, ewentualnie stwierdzenia, że społeczna szkodliwość mu zarzuconego w ogóle nie występuje, względnie jest znikoma, kontynuowanie postępowania karnego uznała za niecelowe. W oparciu o analizę tego zapisu nie można też jednoznacznie przesądzić, że prokurator zdecydowała się przedsięwziąć tę akcję, dlatego że przyjęła ostatecznie, iż zawinienie C. T. (1) oraz społeczna szkodliwość zarzuconego mu czynu plasują się na pułapie wyższym niż opisany w art. 66§1 k.k., względnie że okoliczności popełnienia tego występku budzą wątpliwości lub że postawa oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia nie uzasadniają przypuszczenia, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

Sąd Rejonowy intuicyjnie zatem założył i założenie to okazało się trafne, o czym w dalszej części wywodu, że skoro brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że C. T. (1) nie zrealizował przedmiotowych znamion zarzuconego mu, względnie że nie można mu przypisać za nie zawinienia, ewentualnie że czyn ten nie zawiera w sobie w ogóle materialnego substratu w postaci społecznej szkodliwości albo że charakteryzuje się ona tzw. znikomością, to u podstaw inicjatywy prokurator objętej pismem datowanym na 16 czerwca 2025r. legły krańcowo odmienne okoliczności. To zaś oznacza, że Sąd ten bezbłędnie przyjął, że owa inicjatywa oskarżycielki wynikła z tego, że po zainicjowaniu postępowania jurysdykcyjnego wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania, doszła ona do przekonania, że stopień zawinienia oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości zarzuconego zachowania plasują się na poziomie wyższym niż ten statuowany w art. 66§1 k.k. Co prawda, oskarżycielka niefortunnie wniosek ten sformułowała posługując się terminologią zaczerpniętą z art. 14§2 k.p.k. Niemniej jednak w piśmie datowanym na 3 lutego 2026r. wskazała, że doszedłszy do przekonania, iż „(…) stopień społecznej szkodliwości czynu C. T. (1) oraz stopień jego winy należałoby ocenić jako znaczny”, pismem z dnia 16 czerwca 2025r. wnioskowała w istocie o nieuwzględnienie skargi zasadniczej i skierowanie sprawy do rozpoznania na zasadach ogólnych.

Podsumowując zatem ten fragment rozważań godzi się wskazać, że Sąd Rejonowy wobec niejednoznaczności oświadczenia wysłowionego w piśmie z dnia 16 czerwca 2025r., powinien był zwrócić się do prokurator o jego sprecyzowanie przez wskazanie czy zmierza do umorzenia postępowania karnego, czy też wnioskuje o nieuwzlędnienie wniosku o warunkowe umorzenie postępowania i w konsekwencji opowiada się za rozpoznaniem sprawy na zasadach ogólnych. Nie trzeba przecież przekonywać, że skoro stosownie do brzmienia art. 118§1 i 2 k.p.k. znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia, zaś niewłaściwe oznaczenie czynności procesowej, a zwłaszcza środka zaskarżenia, nie pozbawia czynności znaczenia prawnego, to z uwagi na to, że uzasadnienie analizowanego oświadczenia prokurator nie pozwalało na stanowcze wyinterpretowanie jego faktycznego znaczenia, Sąd

meriti zobowiązany był podjąć kroki zmierzające do jego uściślenia. Jakkolwiek Sąd ten z taką inicjatywą nie wystąpił, to Sąd Odwoławczy uzyskał opisane już stanowisko prokurator, w którym wskazała, że w dniu 16 czerwca 2025r. wnioskowała o rozpoznanie sprawy na zasadach ogólnych.

Godzi się podkreślić, że nie tylko Sąd Rejonowy w taki właśnie sposób odczytał owy datowany na 16 czerwca 2025r. wniosek prokurator. Tożsamą jego interpretację przeprowadził sam apelujący, skoro w toku głosów stron na rozprawie pierwszoinstacyjnej substytuujący go obrońca wniósł o warunkowe umorzenie niniejszego procesu.

Hipotetycznie jednakże zakładając, że stanowisko adw. M. W. co do tego, że wniosek prokurator z dnia 16 czerwca 2025r. nie podlegał precyzowaniu i stanowił oświadczenie woli, które powinno było doprowadzić do umorzenia niniejszego postępowania, to jednak i w tego rodzaju sytuacji procesowej tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza

ad casu nie zaktualizowała się.

Nie wdając się w szczegółową analizę zagadnienia związanego z odwoływalnością oświadczeń woli autorów skarg zasadniczych w przedmiocie rezygnacji ze ścigania i nawiązując się do trafnych stanowisk Sądu Najwyższego wyrażonych w uchwałach z dnia 24 stycznia 2013r., I KZP 20/12, OSNKW 2013/3/19 i z dnia 26 września 2002r. (7 sędziów), I KZP 13/02, OSNKW 2002/11-12/88, wskazać należy, że zdecydowanie w judykaturze i doktrynie prawa karnego procesowego przeważa pogląd, że te czynności stron, które same w sobie są fakultatywne, mogą być odwołane do czasu wydania przez uprawniony organ rozstrzygnięcia w kwestii wskazanej w danym oświadczeniu woli, chyba że ustawa wyłącza lub ogranicza możliwość takiego odwołania albo wystąpiły okoliczności uniemożliwiające już odwołanie czynności. Zważywszy na to, że pierwszy z przywołanych judykatów został wydany na kanwie art. 496§2 k.p.k., a mającego zbliżoną do art. 14§2 k.p.k. po jego zmianie z dniem 1 lipca 2015r. normatywną wymowę, godzi się zaznaczyć, że powszechnie w judykaturze i doktrynie prawa karnego procesowego przyjmuje się, że oświadczenie prokuratora w przedmiocie cofnięcia skargi zasadniczej na podstawie art. 14§2 k.p.k., a więc także wniosku o warunkowe umorzenie postępowania, może być odwołane. Część komentatorów przyjmuje, że odwołanie tego rodzaju oświadczenia może nastąpić nie później niż do czasu wydania przez Sąd prowadzący postępowanie karne postanowienia o jego umorzeniu – M. Szerer, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 września 1959r., VI KO 33/59, PiP 1960, z. 11, s. 901 – 904. Inni natomiast utrzymują, że może ono mieć miejsce nawet później, byleby nastąpiło przed uprawomocnieniem się orzeczenia o umorzeniu - I. Nowikowski, Odwołalność czynności procesowych stron w polskim procesie karnym, Lublin 2001, s. 119, 122; D. Gil, Postępowanie w sprawach z oskarżenia prywatnego w polskim prawie karnym, Warszawa 2011, s. 254; D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, teza 21 do art. 14; J. Zagrodnik (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, WKP 2024, teza 11 do art. 14; S. Steinborn (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz do wybranych przepisów, LEX/el. 2016, teza 15 do art. 14; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2023r., I ZZ 3/22, LEX nr 3559615. Skoro jednak w sprawie niniejszej tego rodzaju orzeczenie o umorzeniu postępowania karnego na podstawie art. 14§2 k.p.k. w zw. z art. 17§1 pkt. 9 k.p.k. nie zapadło, toteż owe doktrynalne spory nie rzutuowały w żaden sposób na dopuszczalność kontynuowania postępowania po wpłynięciu do Sądu

meriti pisma prokurator z dnia 16 czerwca 2025r.

Te uwagi prowadzą do wniosku, że gdyby nawet wniosek prokurator potraktować jako wywołujący stan wynikający z zaistnienia ujemnej przesłanki prowadzenia postępowania karnego, to z pewnością dalsze jej postąpienia procesowe dają jednoznaczną podstawę do przyjęcia, że wycofała się z dalszego popierania oświadczenia woli w przedmiocie cofnięcia skargi zasadniczej, a więc odwołała je. Dość stwierdzić, że prokurator nie oponowała, gdy Sąd I instancji na posiedzeniu przeprowadzonym w dniu 13 sierpnia 2025r. orzekł o nieuwzględnieniu wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec podejrzanego z powodu „(…) cofnięcia wniosku (…)” i działając w oparciu o art. 341§2 k.p.k. wyznaczył rozprawę główną na dzień 21 października 2025r.

Co więcej, prokurator wykonała zarządzenie przewodniczącego składu orzekającego i w dniu 28 sierpnia 2025r. dołączyła listę osób, których wezwania na rozprawę żąda, jak i wykaz innych dowodów, których przeprowadzenia na rozprawie się domaga, co, zgodnie z treścią art. 341§2 zd. 2 k.p.k. doprowadziło do tego, że wniosek o warunkowe umorzenie postępowania zastąpił akt oskarżenia.

Godzi się też podnieść, że prokurator nie zdecydowała się zaskarżenie wyroku Sądu Rejonowego, którym wszakże C. T. (1) skazano za popełnienie przestępstwa z art. 178a§1 k.k.

Najdobitniejszym jednak wyrazem tego, że prokurator w analizowanej hipotetycznie figurze procesowej skutecznie odwołała oświadczenie, które adw. M. W.traktuje jako cofnięcie skargi zasadniczej w rozumieniu art. 14§2 k.p.k., jest jej stanowisko wyrażone w omówionym już piśmie procesowym z dnia 3 lutego 2026r. Gdy bowiem założy się nawet, że oświadczenie datowane na 16 czerwca 2025r. powinno było doprowadzić do umorzenia niniejszego procesu, to stanowisko prokurator w piśmie z dnia 3 lutego 2026r. sformułowane, które wszakże zostało wysłowione zanim to postępowanie umorzono, zdecydowanie wyrażało jej dążenie do kontynuowania postępowania i skazania oskarżonego za zarzucony mu występek.

Utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku byłoby jednak rażąco niesprawiedliwe, przeto stosownie do brzmienia art. 440 k.p.k., orzeczenie to podlegało niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego C. T. (1). Sąd

meriti poczynił bowiem wadliwie ustalenia faktyczne, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia przyjmując, że stopień zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego były znaczne, a jednocześnie nie uwzględnił jego warunków osobistych. W konsekwencji nieprawidłowo odstąpił od zastosowania

ad casu warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego.

Zaznaczenia wymaga, że warunkowe umorzenie postępowania sąd może zastosować względem sprawcy przestępstwa zagrożonego karą do 5 lat pozbawienia wolności, tylko po kumulatywnym spełnieniu przesłanek określonych w art. 66§1 i 2 k.k. Jako że przestępstwo z art. 178a§1 k.k., o którego popełnienie oskarżony został C. T. (1), zagrożone zostało karą pozbawienia wolności do lat 3, toteż w stosunku do oskarżonego nie wystąpiła na tej płaszczyźnie przeszkoda do zastosowania analizowanej instytucji prawa karnego materialnego. Odwołując się natomiast do przesłanek wymienionych w art. 66§1 k.k. i nawiązując do okoliczności niniejszej sprawy, należało podkreślić, że Sąd Rejonowy błędnie ustalił, że nie zachodziły przesłanki do warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego. Co prawda trafnie Sąd ten dostrzegł, że wyjaśnienia oskarżonego co do okoliczności spożywania alkoholu nie były całkowicie konsekwentne, a i jego zapatrywanie, że był przekonany, iż w krytycznym momencie alkohol nie będzie występował w wydychanym powietrzu, nie wytrzymują krytyki z jego postawą w trakcie badań, kiedy to nie chciał im się poddać, a także podejmował starania, aby ich wyniki nie były miarodajne.

Należało bowiem zwrócić uwagę na szereg okoliczności, które zadecydowały o tym, że zawinienie i społeczna szkodliwość przypisanego C. T. (1) przestępstwa nie były znaczne. Wszak badania oskarżonego na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wskazały, że w jego organizmie znajdował się alkohol w stężeniach wynoszących 0,48 mg/dm

3 i 0,50 mg/dm

3, a więc na pułapach wprawdzie istotnie wyższych od tego oddzielającego stan po użyciu alkoholu od stanu nietrzeźwości, jednak nie tak wysokich, jak te, które nierzadko występują w praktyce orzeczniczej.

Nie można też tracić z pola widzenia, że chociaż C. T. (1) znajdował się w krytycznym czasie w stanie nietrzeźwości, to jednak został zatrzymany do tzw. rutynowej kontroli drogowej. To zaś oznacza, że interweniujący wobec niego policjanci nie dostrzegli, aby spożyty alkohol negatywnie oddziaływał na jego zachowanie na drodze. Innymi zatem słowy, oskarżony kierując w stanie nietrzeźwości samochodem, nie stworzył zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Podnieść trzeba też, że C. T. (1) poza inkryminowaną aktywnością stanowiącą przedmiot osądu prawidłowo funkcjonuje społecznie. Jest on bowiem mężem i ojcem dwojga dzieci, które jeszcze się uczą czy to na poziomie szkoły średniej czy uczelni wyższej. Nie można też tracić z pola widzenia tego, że jest on aktywny zawodowo, jako że najpierw świadczył przez około 20 lat pracę na stanowisku magazyniera, zaś od 2018r. jest pracownikiem Powiatowego (...) w N.. Aktualny pracodawca zaangażowanie zawodowe oskarżonego ocenił bardzo wysoko, jako że w opinii o nim z dnia 30 stycznia 2025r. wskazał, iż jest on pracownikiem godnym zaufania, punktualnym i obecnym na miejscu pracy, stara się przestrzegać norm i zasad obowiązujących w zakładzie pracy, a powierzone mu obowiązki pracownicze wykonuje sumiennie i z należytym zaangażowaniem. Z tego powodu pracodawca uznał go za na tyle cennego pracownika, że oświadczył, iż zamierza kontynuować z nim współpracę pomimo tego, że nie może świadczyć pracy jako kierowca oraz operator specjalistycznego sprzętu samochodu ciężarowego.

Podnieść też trzeba, że C. T. (1) pomimo tego, że rocznie pokonywał jako kierowca około 30.000km, to jednak za wyjątkiem sytuacji stanowiącej przedmiot osądu, nie naruszał przepisów reglamentujących ruch drogowy.

Dostrzeżenia wymaga też to, że C. T. (1) konsekwentnie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyrażał głęboką skruchę w związku z popełnionym przestępstwem, wskazując m.in. że popełnione przezeń przestępstwo to najgorsza rzecz jaka mu się w życiu przytrafiła. Z tego powodu ową skruchę potraktować należy jako rzeczywistą, nie zaś wyłącznie deklaratywną.

Zdaniem Sądu Okręgowego w przedstawionych uwarunkowaniach należało ustalić, że stopnień winy C. T. (1) i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu nie były znaczne. W argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie pojawiły się żadne przyczyny, które przesądzałyby o tym, iż stopień zawinienia i społecznej szkodliwości były wyższe, czyli znaczne, jak przyjął to Sąd Rejonowy. Sąd ten w analizowanym zakresie skoncentrował się na postawie oskarżonego podjętej już po popełnieniu przypisanego mu przestępstwa, a ta materia, stosownie do brzmienia art. 53§2 k.k., stanowi tylko jeden z wielu elementów mających znaczenie w procesie tzw. sądowego wymiaru kary.

Podsumowując zatem te rozważania podkreślić należy, że C. T. (1) z pewnością nie jest osobą zdemoralizowaną. Przeciwnie, oskarżonego ocenić należy jako osobę dojrzałą i dysponującą odpowiednim doświadczeniem życiowym, jako że w dacie orzekania przed Sądem Okręgowym nie był karany nie tylko za przestępstwo umyślne, ale nawet za przestępstwo znamionujące się winą nieumyślną. Jego postawa wskazuje ponadto, że żałuje swojego czynu. Co więcej, odczuł już negatywne konsekwencje popełnionego przestępstwa, gdyż z uwagi na zatrzymanie prawa jazdy jego zatrudnienie było zagrożone. Biorąc pod uwagę, że oskarżony dotychczas prawidłowo funkcjonował jako kierowca pojazdów mechanicznych, można racjonalnie założyć, że czyn mu przypisany, chociaż naganny, ma charakter incydentalny w jego życiu i wynikał z jednorazowego, nieodpowiedzialnego zachowania. Z tych względów Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do zastosowania warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego i w efekcie uzasadniały one przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa.

Rozstrzygając o warunkowym umorzeniu postępowania wobec C. T. (1), Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że postawiona wobec niego pozytywna prognoza kryminologiczna zostanie skutecznie zweryfikowana w okresie 3 – letniej probacji. Jeżeli zatem oskarżony w tym czasie będzie naruszał porządek prawny, ewentualnie będzie się uchylał od zapłaty świadczenia pieniężnego, to możliwe będzie podjęcie postępowania karnego wobec niego. Zasadne było też orzeczenie względem oskarżonego środków karnych w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku oraz świadczenia pieniężnego w wysokości 10.000zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Środki te, co należy podkreślić, fakultatywne, mają uzmysłowić oskarżonemu bezprawność jego czynu, a także zapobiec popełnianiu przez niego kolejnych przestępstw oraz umocnić w nim poszanowanie prawa i zasad współżycia społecznego.

Apelacja oskarżonego: uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego i umorzenie postępowania karnego prowadzonego przeciwko C. T. (1).

Niezasadny

Z opisanych już powodów Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w sprawie niniejszej materializacji sygnalizowanej przez adw. M. W. bezwzględnej przyczyny odwoławczej statuowanej w art. 439 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 17§1 pkt. 9 k.p.k. Brak zatem podstaw przemawiających za postulowanym przez skarżącego uchyleniem zaskarżonego wyroku i umorzeniem postępowania karnego.

Jak już wspomniano, Sąd Odwoławczy w pełni zaaprobował poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, które skutkowały przypisaniem C. T. (1) sprawstwa i winy w zakresie zarzuconego mu czynu. Prawidłowość tych ustaleń nie była kwestionowana w wywiedzionym środku odwoławczym, a tym samym nie było żadnych podstaw ku temu, aby ingerować w zaskarżone orzeczenie na gruncie tych zagadnień.

Wobec natomiast stwierdzenia przez Sąd Okręgowy, że kumulatywnie zostały spełnione względem C. T. (1) wszystkie przesłanki warunkowego umorzenia postępowania karnego, toteż zaskarżony wyrok zreformowano w opisany wyżej sposób.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w odniesieniu do sprawstwa i zawinienia C. T. (1).

Sąd Okręgowy w pełni zaaprobował stanowisko Sądu I instancji co do konieczności przypisania C. T. (3) sprawstwa i winy w zakresie zarzuconego mu czynu. Jako że omówiono już okoliczności, które takie postąpienie uzasadniały, toteż nie zachodzi konieczność ponownego ich analizowania.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i warunkowo umorzył postępowanie karne wobec C. T. (1).

Przyczyny reformacji zaskarżonego wyroku poddano już analizie.

---------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Koszty Procesu

II. Sąd Odwoławczy działając na postawie art. 636§1 k.p.k. zasądził od C. T. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w łącznej kwocie 120zł, w tym wymierzył mu 100zł opłaty za obie instancje. Nie znalazł bowiem Sąd Odwoławczy dostatecznych podstaw do zwolnienia oskarżonego od obowiązku uiszczenia kosztów postępowania drugoinstancyjnego, a to dlatego, że koszty te nie przekraczały jego możliwości majątkowych. Dość stwierdzić, że sytuacja mieszkaniowa i majątkowa oskarżonego jest stabilna. W dalszym ciągu wykonuje on zatrudnienie, a budżet domowy jego rodziny wspierany jest także przez dochody z pracy zarobkowej wykonywanej przez jego żonę.

6

PODPIS

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 439 k.p.k.

Wnioski

Uchylenie