Uszkodzony słup oświetleniowy w nocy. Sąd uchylił uniewinnienie za kradzież kabli

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 15 października 2025 roku, sygn. akt II K 1067/24

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

Fakty uznane za nieudowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wskazać fakt.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez ocenę zebranego materiału dowodowego, dokonaną z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez uznanie, iż w sprawie występują niedające się usunąć wątpliwości z art. 5 § 2 k.p.k. uniemożliwiające uznanie winy oskarżonego w zakresie czynu z art. 278 § 1 k.k. podczas gdy funkcjonariusze policji po powzięciu zgłoszenia o kradzieży, podjęli się patrolu okolicy ul. (...) w Z., gdzie o ok. 3:30 w nocy ujawnili oskarżonego przy uszkodzonym słupie oświetleniowym, który bezpośrednio na widok organów ścigania podjął się ucieczki wraz z nieustalonym sprawcą, co spowodowało konieczność podjęcia pościgu za nimi, a następnie w toku dokonanych oględzin stwierdzono szereg uszkodzeń infrastruktury oświetleniowej właśnie w miejscu gdzie ujawniono oskarżonego, co podważa możliwość uznania, iż J. U. mógłby być w tym miejscu i czasie w innych celach, a dodatkowo, iż jego zachowanie na widok organów ścigania determinowałoby tego typu ucieczkę,

2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, poprzez pominięcie istotnego dla sprawy faktu/okoliczności wynikającej z uznanego przez Sąd za niekwestionowany i wiarygodnego dowodu z zeznań świadka w osobie funkcjonariusza policji tj. asp. G. M., która w toku przesłuchania przed Sądem wskazała, iż przed przyjazdem na miejsce wymieniona rrozmawiałą ze zgłaszającym, który widział jak oskarżony z n/n mężczyzną przecinają i kradną kable, która to okoliczność została przez Sąd pominięta, a ma ona istotne znaczenie dla przypisania oskarżonemu sprawstwa kradzieży infrastruktury oświetleniowej.

3. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, poprzez pominięcie istotnego dla sprawy faktu/okoliczności wynikającej z uznanego przez Sąd za niekwestionowany i wiarygodnego dowodu z zeznań świadka w osobie funkcjonariusza policji tj. asp. G. M., która w toku przesłuchania przed Sądem wskazała, iż przed przyjazdem na miejsce wymieniona rozmawiała ze zgłaszającym, który podał, iż przed przyjazdem organów ścigania, oskarżony wraz z n/n sprawcą drugi już raz podjechał na miejsce kradzieży, która to okoliczność została przez Sąd pominięta, a ma ona istotne znaczenie dla uzasadnienia faktu, iż oskarżony nie posiadał przy sobie ani w pojeździe skradzionych łupów.

Zasadny

Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację prokuratora, uznał ją za zasadną w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu z art. 278 § 1 k.k., co skutkowało uchyleniem wyroku w zaskarżonej części i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Na wstępie wskazać należy, iż kontrola instancyjna wykazała, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, w szczególności art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. Naruszenie to polegało na dokonaniu oceny materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, w sposób sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a także na oparciu rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym.

Sąd Rejonowy, uniewinniając J. U. od popełnienia czynu z art. 278 § 1 k.k., powołał się na zasadę in dubio pro reo wyrażoną w art. 5 § 2 k.p.k., uznając, iż w sprawie występują niedające się usunąć wątpliwości. Stanowisko to nie zasługuje jednak na aprobatę. Zasada ta ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy po wyczerpaniu wszelkich dostępnych możliwości dowodowych nadal pozostają wątpliwości, których nie da się usunąć. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy wątpliwości wskazane przez Sąd I instancji miały charakter usuwalny, a ich istnienie wynikało przede wszystkim z niepełnego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonych dowodów.

W szczególności Sąd Rejonowy pominął istotne okoliczności wynikające z zeznań funkcjonariusza Policji – asp. G. M., które sam uznał za wiarygodne i konsekwentne. Świadek wskazała, że jeszcze przed przyjazdem na miejsce zdarzenia uzyskała od zgłaszającego informację, że widział on oskarżonego wraz z nieustalonym mężczyzną, jak przecinają i kradną elementy infrastruktury oświetleniowej, a także że sprawcy pojawili się na miejscu po raz kolejny. Okoliczności te mają kluczowe znaczenie dla ustalenia sprawstwa oskarżonego, a mimo to nie zostały w należyty sposób uwzględnione przy rekonstrukcji stanu faktycznego. Sąd I instancji nie tylko nie odniósł się do nich w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, ale nie podjął również próby bezpośredniej weryfikacji tych informacji poprzez przesłuchanie zgłaszającego, choć potrzeba taka wynikała wprost z treści zeznań wskazanego świadka. Zaniechanie to stanowi naruszenie zasady prawdy materialnej oraz obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Nie sposób również pominąć pozostałych okoliczności ujawnionych w toku postępowania, które Sąd Rejonowy ocenił w sposób nieuprawniony. Funkcjonariusze Policji, działając w związku ze zgłoszeniem kradzieży, udali się na miejsce zdarzenia i około godziny 3:30 ujawnili oskarżonego w pobliżu uszkodzonego słupa oświetleniowego. Na widok organów ścigania oskarżony podjął ucieczkę wraz z innym niezidentyfikowanym mężczyzną, co wymusiło podjęcie pościgu. Następnie w toku oględzin ujawniono szereg uszkodzeń infrastruktury oświetleniowej właśnie w miejscu, gdzie znajdował się wcześniej J. U..

Zestawienie tych okoliczności prowadzi do wniosku, że wersja zdarzeń przyjęta przez Sąd I instancji, jakoby obecność oskarżonego w tym miejscu i czasie mogła mieć charakter przypadkowy i niezwiązany z przestępstwem, pozostaje w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania. Również zachowanie oskarżonego polegające na natychmiastowej ucieczce na widok funkcjonariuszy stanowi istotną poszlakę, której znaczenie zostało przez Sąd Rejonowy bezzasadnie zminimalizowane.

W konsekwencji należało uznać, że w sprawie nie zachodziła sytuacja uzasadniająca zastosowanie art. 5 § 2 k.p.k., albowiem wskazywane przez Sąd I instancji wątpliwości mogły i powinny zostać usunięte przez przeprowadzenie pełnego i wszechstronnego postępowania dowodowego oraz prawidłową ocenę zgromadzonych dowodów.

Z tych względów zaskarżony wyrok w części dotyczącej czynu z art. 278 § 1 k.k. nie mógł się ostać. Konieczne jest ponowne rozpoznanie sprawy w tym zakresie, z uwzględnieniem wskazań Sądu Okręgowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd rejonowy powinien w szczególności uzupełnić postępowanie dowodowe poprzez identyfikacje i przesłuchanie zgłaszającego, a następnie dokonać wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego, bez przedwczesnego odwoływania się do zasady in dubio pro reo.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.

-uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt I sentencji orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

-w pozostałym zakresie utrzymanie wyroku w mocy.

Zasadny

Z uwagi na zasadność omówionych wyżej zarzutów apelacji skorelowane z nimi wnioski były również zasadne.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

1

Przedmiot utrzymania w mocy

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Konieczność umorzenia postępowania

4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

5. Z uwagi na zasadność zarzutów apelacyjnych konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Art. 454 § 1 k.p.k.

Powody uchylenia wskazanej części zaskarżonego orzeczenia zostały omówione przy okazji odniesienia się do zarzutów podniesionych w apelacji prokuratora i zbędnym powielaniem byłoby powtarzanie ich w tym miejscu. Podkreślić należy to, że zgodnie z przepisem art. 454 § 1 k.p.k., sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji. Dlatego też, w myśl art. 437 § 2 k.p.k., niezbędne było uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy ponownie przeprowadzi analizę materiału dowodowego przy uwzględnieniu uwag wskazanych w punkcie 3.1., a następnie dokona rzetelnych ustaleń faktycznych, opartych na całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ocenionego zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 k.p.k. mając przy tym na względzie przytoczoną w sekcji 3.1. argumentację.

Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Koszty procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 15 października 2025 roku, sygn. akt II K 1067/24 w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie