Prezes fundacji odpowie za usiłowanie udaremnienia egzekucji, kara 9 miesięcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 27 marca 2024 r. sygn. akt V K 453/15

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

V. B.

Na rzecz wierzyciela C. C. (1) w dniu 18.04.2017 r. została wyegzekwowana w drodze egzekucji komorniczej kwota 418 815,47 zł z tytułu sprzedaży w drodze licytacji nieruchomości Fundacji (...) (...) (...) (...) w N. (1). Wierzycielowi wypłacono kwotę 419.059,58 zł. Aktualna zaległość w sprawie to kwota główna 20 000 zł oraz odsetki, które do dnia 8.06.2026 r . wynosiły 588. 407,53 zł.

J.w.

W dniu 5.07.2021 r. postępowanie egzekucyjne w sprawie Km 4945/10 zostało umorzone wobec bezskuteczności dalszej egzekucji.

J.w.

Oskarżony był wielokrotnie karany

J.w.

Dane o dochodach oskarżonego z 2024 r.

Zaświadczenie komornika o dokonanych wpłatach , projekt podziału nieruchomości, karta rozliczeniowa.

Dowody z dokumentów wystawionych przez właściwy podmiot w ramach jego kompetencji. Z tego powodu są one wiarygodne. Wskazane dokumenty świadczą o tym, że zwolnienie przez komornika sądowego kwot pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym Fundacji (...) (...) (...) (...) w N. (1) nie doprowadziło do udaremnienia egzekucji, chociaż w zamiarze oskarżonego miało doprowadzić do tego skutku. Wierzyciel C. C. (1) częściowo zaspokoił się z innego majątku dłużnika doprowadzając do licytacji komorniczej nieruchomości położonej w N. (1).

Postanowienie komornika o umorzeniu postępowania egzekucyjnego

Dowód z dokumentu wystawionego przez właściwy podmiot w ramach jego kompetencji. Z tego powodu wiarygodny.

Karta karna

j.w.

E-puap

j.w.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Apelacja oskarżonego zarzuca:

błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że :

-oskarżony działał sam podczas gdy działał wspólnie i w porozumieniu z C. C. (2), który przygotowywał listy płac i pisał pisma do komornika o uwolnienie środków a I. A. (2), osobiście jeździł do komornika z pismami i on osobiście wypłacał w tamtym okresie wynagrodzenie tj. od marca 2013 roku do września 2013 roku;

- błędne ustalenie, że oskarżony był w ośrodku w N. (1) od września, podczas gdy nie było go w tym ośrodku;

- wszystkie wynagrodzenia od marca do września 2013 r. wypłacał I. A. (1) i jest jego podpis na listach wynagrodzeń,

- powinni odpowiadać karnie wspólnie w porozumieniu trzy osoby tj. osoba, która przygotowała listy; osoba, która wypłacała pieniądze i oskarżony, który podpisywał listy jako prezes;

- nie zgadza się z wyrokiem ponieważ to C. C. (2) pisał pismo i oskarżony ratował środki przed X. C. - nierzetelnym wykonawcą budowalnym, który podłożył do podpisu umowę lichwiarską- dziennie 150 zł odsetek;

- oskarżony został ukarany przez media i nierzetelne wiadomości po to aby go zniszczyć, oskarżony nie dopłacił za zniszczony materiał budowlany;

- nie jest prawdą, że oskarżony zamierzał wyprowadzić pieniądze spod zajęcia komornika ponieważ X. C. wpisał się do hipoteki i doprowadził do licytacji; X. C. nie tylko otrzymał kwotę 20.000,00 zł a ponad pół miliona otrzymał od komornika po zajęciu w sprawie Km (...)10 i komornik umorzył to postępowanie;

- nie może oskarżony odpowiadać za wypłaty pracowników 60 tyś zł bo to nie on w tamtym okresie wypłacał pieniądze; osobiście przekazał pieniądze I. A. (1) na wynagrodzenia; w tym czasie przebywał na terenie N. (2) - we wrześniu powrócił, gdyż Urząd Wojewódzki i podopieczni ośrodka pomocy skarżyli się, że głodują a pracownicy nie otrzymali pełnych wynagrodzeń; oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu a tymczasem sam za nie odpowiada;

- kwotę 60 tyś zł otrzymał C. C. (1) od komornika oraz kwotę 100% więcej, sprawa karna to jest złośliwość ze strony oskarżyciela posiłkowego;

- oskarżony nie osiągnął korzyści majątkowych ponieważ majątek Fundacji to majątek uzyskany w spadku po jego rodzicach, który przekazał na utworzenie Fundacji i ratował każdą złotówkę przed takimi osobami jak X. C.; pieniądze były przeznaczone dla bezdomnych oraz na wynagrodzenia dla pracowników Fundacji;

- zarzuty powinny dotyczyć także jego współpracowników i obejmować działanie wspólnie i w porozumieniu, tak jak w śledztwie w 2015 r.

- od marca do września nie był kierownikiem w miejscowości N. (3) i nie pełnił tej funkcji; tę funkcję pełniły powołane do tego osoby;

Częściowo zasadny

Zarzut jest częściowo zasadny, jednak nie w zakresie, który prowadziłby do uniewinnienia oskarżonego lub uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Materiał dowodowy uzupełniony przez Sąd odwoławczy w postaci dokumentów z postępowania egzekucyjnego w sprawie Km 4945/10 prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Wołominie (...)

(...) potwierdza zarzut oskarżonego, iż oskarżyciel posiłkowy - wierzyciel C. C. (1) uzyskał częściowe zaspokojenie swojej wierzytelności wynikającej z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 16.06.2010 r. sygn. I C 223/08, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie sygn. IV Ca 1594/10 (k- 73, 74).

W wyniku sprzedaży na licytacji komorniczej nieruchomości Fundacji (...) (...) (...) (...) w N. (1) oskarżyciel posiłkowy C. C. (1) otrzymał kwotę 419.059,58 zł. (k- 1249/ 6) Okoliczność ta miała wpływ na zmianę kwalifikacji prawnej czynu na łagodniejszą poprzez przyjęcie, że w ramach postawionego oskarżonemu zarzutu usiłował on doprowadzić do udaremnienia egzekucji komorniczej swojego wierzyciela zamiast dokonania, która to kwalifikacja została przyjęta przez Sąd I instancji. Przestępstwo z art. 300 § 2 k.k. ma charakter skutkowy zaś działania oskarżonego jako Prezesa Fundacji, polegające na przedstawieniu komornikowi list płac pracowników tej Fundacji za miesiące marzec i kwiecień 2013 r. poświadczających nieprawdę, co do osób tam zatrudnionych i ich wynagrodzenia, nie odniosło skutku w postaci udaremnienia egzekucji. Pomimo zezwolenia na wypłatę środków pieniężnych wydanego przez komornika w trybie art. 890 § 2 k.p.c. egzekucja była w dalszym ciągu kontynuowana w stosunku do innego składnika majątku oskarżonego jako dłużnika zaś oskarżyciel posiłkowy uzyskał częściową spłatę wierzytelności. Udaremnienie zaspokojenia swojego wierzyciela polega na uczynieniu całkowicie niemożliwym uzyskanie zwrotu wierzytelności zaś w niniejszej sprawie, chociaż osiągnięcie takiego skutku stanowiło cel działania oskarżonego, to jednak czyn ten nie wyszedł poza fazę usiłowania gdyż egzekucja była kontynuowania wobec innego składnika majątku oskarżonego a wierzyciel uzyskał częściowe zaspokojenie swojej wierzytelności. Sąd odwoławczy zmienił więc kwalifikację prawną czynu na łagodniejszą poprzez przyjęcie usiłowania w miejsce dokonania przestępstwa i złagodził wymiar kary.

W pozostałym zakresie zarzuty nie są zasadne. Ustalenia faktyczne dotyczące zamiaru działania oskarżonego - w celu udaremnienia zaspokojenia swojego wierzyciela - oparte są nie tylko na zeznaniach świadków, współpracowników oskarżonego, ale także na treści wyjaśnień złożonych przez oskarżonego. Oskarżony podkreślał, że przedstawienie komornikowi list płac pracowników Fundacji za miesiące marzec i kwiecień 2013 r. odbyło się za jego wiedzą i zgodą. Chodziło mu o to, aby zajętych przez komornika pieniędzy na koncie bankowym Fundacji nie otrzymał nierzetelny, jego zdaniem, wykonawca robót budowlanych – oskarżyciel posiłkowy, pomimo prawomocnego wyroku sądowego zasądzającego należność. Oskarżony twierdził, że przedstawione komornikowi listy płac były prawidłowe. Uwzględniały wszystkie zatrudnione osoby i ich faktyczne wynagrodzenie. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na zweryfikowanie wyjaśnień oskarżonego jako niezgodnych z prawdą. Listy płac zostały przez niego podpisane, co wynika także z treści tych dokumentów oraz zeznań świadka I. A. (1). Oskarżony wyjaśnił, że robił wszystko aby podwyższyć pracownikom Fundacji wynagrodzenie tak aby oskarżyciel posiłkowy nie otrzymał żadnych pieniędzy. Po zwolnieniu kwot przez komornika oskarżony pobrał pieniądze z banku i nimi dysponował. Przekazał je świadkowi I. A. (1), który wypłacał je pracownikom. Pieniądze zostały też przeznaczone na funkcjonowanie Fundacji. (k- 967/5 ). Z wyjaśnień oskarżonego wynika więc, że znał treść tych list. Oznacza to, że musiał zdawać sobie sprawę, że potwierdzają one nieprawdę bowiem na obie listy zostali wpisani jako pracownicy Fundacji (...), podczas gdy byli oni pensjonariuszami Fundacji. (k-18,158) Przebywali w siedzibie Fundacji w N. (1). Oskarżony znał te osoby i zdawał sobie sprawę, że żadna z nich, ze względu na stan zdrowia, nie może wykonywać pracy. Świadek Z. W. miał kłopoty z poruszaniem się i chodzi o kulach. Nie mógł więc wykonywać pracy pracownika gospodarczego. Natomiast V. L. (1) była osobą niedowidzącą. Nie mogła więc wykonywać pracy polegającej na sprzątaniu. (k- 991/5 zeznania świadka R. S.). Świadkowie podpisali umowy, nie będąc zapoznanymi z ich treścią, nie zdając sobie sprawy czego one dotyczą. Zeznali, że nie świadczyli pracy w 2013 r. i nie otrzymali z tego tytułu wynagrodzenia. (k-289/ 2, k-297/2 ) Zebrane w sprawie dowody podważają więc wyjaśnienia oskarżonego o tym, że listy płac zostały prawidłowo sporządzone w celu przedstawienia ich komornikowi. Oskarżony, jako prezes Fundacji, uprawniony do wystawienia dokumentu w postaci listy płac, poświadczył w nim nieprawdę gdyż na listy płac za miesiące marzec i kwiecień 2013 r. zostali wpisani Z. W. i V. L. (1) a osoby te faktycznie nie wykonywały pracy w Fundacji a nawet nie mogły jej świadczyć ze względu na stan zdrowia. Okoliczności te znane były oskarżonemu gdyż świadkowie Z. W. i V. L. (2) od dłuższego czasu przebywali w domu w N. (1) jako pensjonariusze Fundacji. Przedstawiając listy płac komornikowi oskarżony wprowadził go w błąd doprowadzając do niekorzystnego dla wierzycieli rozporządzenia cudzym mieniem czyli należącym do Fundacji poprzez zwolnienie kwot pieniężnych z zajęcia w trybie art. 890 § 2 k.p.c. Zarzut , iż wyrok nie uwzględnia tego, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu ze swoimi pracownikami - C. C. (2), który sporządzał listy płac, pisząc je na komputerze i I. A. (1), który także podpisywał listy płac i przywoził je do komornika - nie ma wpływu na zakres odpowiedzialności V. B., gdyż sporządzenie list płac i przedstawienie ich komornikowi obyło się na polecenie oskarżonego. Oskarżony podpisał listy płac i wnioski do komornika a także dysponował uzyskanymi pieniędzmi z konta bankowego, które przeznaczył także na funkcjonowanie Fundacji. Ponadto podjął decyzję o podwyższeniu wynagrodzeń pracownikom po to aby pieniądze z zajętego konta bankowego Fundacji nie zostały wypłacone pokrzywdzonemu. Podwyższonej pensji nie wypłacił pracownikom Ł. D. (k- 292/2); R. S. (k- 991/5) i W. A. (k- 992/5).

Należy wskazać, że winę i karę sąd ustala indywidualnie w zależności od materiału dowodowego oraz właściwości i warunków osobistych oskarżonego. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony jako prezes Fundacji miał decydujący udział w zdarzeniu, co wynika także ze złożonych przez niego wyjaśnień, w których wskazał cel i motywy swojego działania. Oskarżony zmierzał do odzyskania zajętych przez komornika pieniędzy Fundacji , co uzasadnia działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Korzyścią majątkową jest bowiem korzyść uzyskana dla siebie lub innej osoby. Oskarżony na skutek podjętych działań uzyskał środki pieniężne, które przeznaczył na funkcjonowanie Fundacji. Z tych powodów wskazane zarzuty są niezasadne.

-o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

Niezasadny

Wniosek nie jest zasadny.

Materiał dowody zebrany w toku postępowania karnego, w tym uzupełniony przez Sąd odwoławczy jest kompletny i nie wymaga uzupełnienia. Oceniony zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że popełnił czyn polegający na usiłowaniu udaremnienia zaspokojenia wierzyciela, poprzez wprowadzenie komornika sądowego w błąd i doprowadzenie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej do niekorzystnego dla wierzyciela rozporządzenia mieniem Fundacji.

Zarzut apelacji obrońcy

-mająca wpływ na treść orzeczenia obraza przepisów postępowania tj.

-art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego V. B., wyrażonych podczas przewodu sądowego i uznanie, iż nieprzyznanie się do winy jest niewiarygodne i stanowi przyjętą przez oskarżonego linię obrony zamierzającą do uniknięcia odpowiedzialnością karnej, ponadto stoi w sprzeczności z materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami świadków – pracowników lub wolontariuszy, z których wynika w jakich okresach, na jakich zasadach i za jakie kwoty pracowali w Fundacji, podczas gdy wyjaśnienia te były logiczne i spójne, zaś mając na uwadze doświadczenie zawodowe wiadomym jest, iż do sytuacji opisanych przez oskarżanego, z udziałem ówczesnego dyrektora, mogło dojść;

- art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań I. A. (2), w których obciążył on oskarżonego twierdząc, iż złożony przez niego podpis miał na celu wyłącznie poświadczenie podpisu V. B. nie zaś treści dokumentu, podczas gdy oczywistym jest, że świadek chcąc uniknąć odpowiedzialności karnej złożył zeznania, które w całości obciążały wyłącznie oskarżonego V. B.;

- co skutkowało mającym wpływ na treść zaskarżonego wyroku błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego wyroku, poprzez przyjęcie, że oskarżony działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w okresie od lutego do końca kwietnia 2013 roku w I., powiatu (...), województwa (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu udaremnienia wykonania orzeczenia Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 16.06.2010 r. dotyczącego zapłaty na rzecz wierzyciela C. C. (1) kwoty 20 000 zł będąc Prezesem Zarządu Fundacji (...) (...) (...) (...), która to Fundacja była dłużnikiem w postępowaniu egzekucyjnym o sygnaturze KM 4945 /10 gdzie wierzycielem był C. C. (1), doprowadził Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Wołominie C. W. do niekorzystnego rozporządzenia cudzym mieniem znajdującym się na uprzednio zajętym rachunku bankowym Banku (...) S.A. należącym do dłużnika, w ten sposób, że wprowadził ww. komornika w błąd i przedłożył komornikowi do sprawy o sygnaturze KM 4945/10 dwa dokumenty w postaci listy plac w ww. Fundacji za miesiące marzec 2013 roku i kwiecień 2014 roku; (powinno być 2013 ) w których to listach płac poświadczył nieprawdę co do okoliczności dotyczących osób zatrudnionych w Fundacji (...) (...) (...)

(...) Z.

(...)

(...) oraz ich wynagrodzenia w tych miesiącach podczas gdy oskarżony V. B. w inkryminowanym okresie pełniąc funkcję prezesa zarządu nie zajmował się sprawami administracyjnymi prowadzonej przez siebie Fundacji w szczególności dotyczących kadr oraz płac albowiem w tym okresie w Fundacji zatrudniona była osoba odpowiedzialna za tego typu sprawy, zaś V. B. mając pełne zaufanie do swoich pracowników podpisywał przedłożone przez nich dokumenty ufając, iż są rzetelne i sporządzone zgodnie z rzeczywistym stanem;

Niezasadny

Zarzut nie jest zasadny.

Sąd I instancji prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania świadka I. A. (1). Zeznania świadka o udziale oskarżonego w przestępczym zdarzeniu znajdują częściowe potwierdzenie w wyjaśnieniach złożonych przez oskarżonego. Pomimo, że oskarżony nie przyznał się do winy, to jego wyjaśnienia wskazują na świadome i celowe działanie. Opisując cel i motywację podjętych działań oskarżony twierdził, że przedstawienie komornikowi listy płac pracowników Fundacji za marzec i kwiecień 2013 r. miało na celu ochronę pieniędzy Fundacji aby nierzetelny jego zdaniem, wykonawca robót budowlanych tych pieniędzy nie otrzymał, pomimo wydania prawomocnego wyroku. Robił wszystko aby podwyższyć pracownikom pensję. (k-965/5) Te wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadka I. A. (1) bowiem świadek powiedział, że to oskarżony uzyskał wiedzę o tym, że pieniądze na pobory dla pracowników Fundacji nie mogą zostać zajęte przez komornika na koncie bankowym. Wykorzystując tę wiedzę oskarżony wystawiał fikcyjne listy płac gdzie były zawyżone kwoty wynagrodzenia np. kierowca miał wyższą pensję od dyrektora. Kwoty były jak najwyższe, po to aby je ściągnąć z konta Fundacji. Oskarżonemu chodziło o to, żeby zatrudnić na zawyżone etaty a potem ta osoba była na zwolnieniu lekarskim. Następnie pobierano zasiłek za tę osobę z ZUS. Listy płac trafiły do banku. (k- 1035/5) Powyższe zeznania znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadka X. C., którego podejrzenie co do rzetelności wzbudziły listy płac za marzec 2013 i kwiecień 2013 r. w związku z umieszczeniem na nich danych personalnych osób, które są pensjonariuszami Fundacji a nie pracownikami. Zeznania X. C. znajdują potwierdzenie w zeznaniach Z. W.. Świadek zeznał, że porusza się o kuli i w 2013 r. nie pracował na umowę o pracę w Fundacji chociaż podpisał dokument. Podobnie zeznała V. L. (1), która jest osobą niedowidząca i nie była zatrudniona w Fundacji w 2013 r. Oskarżony znał te osoby, musiał więc wiedzieć o tym, że świadkowie Z. W. i V. L. (1) nie mogli ze względu na stan zdrowia świadczyć pracy na rzecz Fundacji w marcu i kwietniu 2013 r. Podpisując listy płac i wydając polecenie o przekazaniu ich komornikowi w celu zwolnienia zajętych kwot z rachunku bankowego Fundacji celowo wprowadził komornika w błąd. Ponadto pomimo wpisania wyższych kwot wynagrodzenia do listy płac nie wszyscy pracownicy Fundacji otrzymali pensje w tej wysokości , o czym świadczą zeznania świadków Ł. D., R. S. i W. A.. Zeznania świadka I. A. (1) o tym, że podwyższenie pensji pracownikom Fundacji przez oskarżonego miało na celu tylko i wyłącznie otrzymanie większej kwoty zwolnionej od zajęcia komorniczego i nie wiązało się z realną wypłatą wyższych wynagrodzeń znajdują więc potwierdzenie w zeznaniach wskazanych świadków. Oskarżony wyjaśnił, że to on dysponował kwotą zwróconą przez komornika zaś uzyskane tą drogą pieniądze zostały przeznaczone na pensje oraz na funkcjonowanie Fundacji. Należy zakwestionować wyjaśnienia oskarżonego o tym, że działał w zaufaniu do swoich współpracowników, którzy przygotowali listy płac i otrzymali pieniądze na wypłatę wynagrodzeń. Oskarżony podpisał listy płac i znał ich treść. Znał także Z. W. i V. L. (1). Wiedział więc, że ze względu na stan zdrowia nie mogą świadczyć pracy. Oskarżony dysponował pieniędzmi zwolnionym z zajęcia komorniczego a więc to on decydował na co zostaną przeznaczone. Z tych powodów należy uznać, że zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy został oceniony przez Sąd I instancji zgodnie z treścią art. 7 k.p.k.

1. o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego V. B.;

2. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazie sprawy do ponownego rozpoznania;

3. zasądzenie kosztów obrony z urzędu;

Częściowo zasadny

Zasadny jest jedynie wniosek obrońcy o zasądzenie wynagrodzenia za obronę z urzędu. Pozostałe wnioski nie są zasadne.

Zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy oceniony zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że w ramach postawionego oskarżonemu zarzutu popełnił on przestępstwo usiłowania doprowadzenia do udaremnienia zaspokojenia swojego wierzyciela poprzez wprowadzenie komornika w błąd i doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia cudzym mieniem na szkodę swojego wierzyciela przy czym działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. Zmiana opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej na art. 286 § 1 kk w zb. z art. 271 § 1 kk w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 300 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 4 § 1 kk.

Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok poprzez zmianę opisu i kwalifikacji prawnej czynu w ramach postawionego oskarżonemu zarzutu z dokonania na usiłowanie popełnienia przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. Zmiana wyroku uwzględnia ustalenia faktyczne oparte na treści dokumentów zebranych na etapie postępowania odwoławczego, z których wynika, że wierzyciel – oskarżyciel posiłkowy, skierował egzekucję także do innego składnika majątku oskarżonego – nieruchomości położonej w N. (1). Z tytułu sprzedaży na licytacji tej nieruchomości uzyskał częściowe zaspokojenie swojej wierzytelności. Tym samym działania oskarżonego jako prezesa Fundacji w postaci przedstawienia poświadczających nieprawdę list płac pracowników tej Fundacji, co do zatrudnionych w niej osób oraz wysokości ich wynagrodzenia, nie doprowadziły do udaremnienia zaspokojenia jego wierzyciela C. C. (1). Pokrzywdzony zaspokoił swoje roszczenie z innego majątku oskarżonego. Jednak z wyjaśnień oskarżonego wynika, że celem jego działania było udaremnienie zaspokojenia wierzyciela. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia należy powołać się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2023 r. III KK 201/23 stwierdzający, że: „ W przypadku, gdy sprawca zawiera czynność prawną z zamiarem udaremnienia lub uszczuplenia w ten sposób zaspokojenia swojego wierzyciela, to chociażby skutek taki faktycznie nie nastąpił, dopuszcza się on - co oczywiste - karalnego usiłowania przestępstwa z art. 300 k.k. Nadto, gdyby nawet taki sprawca nie uświadamiał sobie, że jego zachowanie nie może doprowadzić do udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia swojego wierzyciela, to takie jego zachowanie jest również karalne (usiłowanie nieudolne).” Z tych powodów Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w zakresie opisu czynu i kwalifikacji prawnej. Przyjęcie łagodniejszej kwalifikacji prawnej czynu skutkowało złagodzeniem kary wobec oskarżonego.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Opis czynu , kwalifikacja prawna i kara.

Powody zmiany zostały omówione w części 4 uzasadnienia wyroku.

Koszty procesu

III;

IV;

V;

Zwolnienie oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k.

O zwrocie wydatków oskarżycielowi posiłkowemu z tytułu zastępstwa procesowego w drugiej instancji sąd orzekł na podstawie art. 636 §1 k.p.k. art. 627 k.p.k. Wysokość opłaty została ustalona na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie

O kosztach obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym sąd orzekł na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 § 20 i § 4 ust. 3 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

SSO Anna Zawadka SSO Ludmiła Tułaczko SSA (del) Anna Kalbarczyk

Załącznik nr 1

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wina

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Załącznik nr 2

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wina

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana