Rezonans z 2025 roku po odmowie ZUS. Sąd przyznał ubezpieczonej częściową rentę wstecz

Decyzją z dnia 4 sierpnia 2023r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. odmówił J. K. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2023r., poz. 1251 ze zm.), uzasadniając swoje stanowisko orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 21 lipca 2023r., która nie uznała ubezpieczonej za osobę niezdolną do pracy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła ubezpieczona, domagając się jej zmiany i przyznania żądanego świadczenia, bowiem spełnia wszystkie warunki niezbędne do jego przyznania, w tym stan jej zdrowia powoduje niezdolność do podjęcia pracy.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił i zważył co następuje:

Zgodnie z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy przytoczonej na wstępie – renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki :

1) jest niezdolny do pracy,

2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3) niezdolność do pracy powstała w okresach wskazanych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Przy czym w myśl art. 12 wspomnianej wyżej ustawy – niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie stanu zdrowia ubezpieczonego i jego wpływu na zdolność do pracy, w szczególności ustalenie, czy stan zdrowia ubezpieczonego powoduje jego całkowitą lub częściową niezdolność do pracy.

W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłych sądowych, lekarzy następujących specjalizacji:

- specjalisty medycyny pracy,

- neurologa,

- ortopedy,

- internisty,

- chirurga naczyniowego,

którzy rozpoznali u ubezpieczonej poniższe schorzenia:

- chorobę zwyrodnieniową stawów i kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią lędźwiową,

- przewlekły zespół bólowy lędźwiowo – krzyżowy objawowy z okresami zaostrzeń,

- zespół bólowy barku prawego przeciążeniowy,

- początkowe zmiany zwyrodnieniowe obu stawów kolanowych,

- nadciśnienie tętnicze kontrolowane,

- przewlekłe zapalenie błony śluzowej żoładka bez cech metaplazji i bez infekcji H. pylori,

- żylaki obu kończyn dolnych.

Zdaniem biegłych sądowych – neurologa i specjalisty medycyny pracy, ubezpieczona jest osobą częściowo niezdolną do pracy od daty ukończenia świadczenia rehabilitacyjnego, tj. od 10.06.2023r. na okres 3 lat, tj. do 09.06.2026r. W wydanej opinii biegli oparli się na badaniu MRI kręgosłupa lędźwiowego wykonanym w dniu 12.09.2025r., które potwierdziło wielopoziomową dyskopatię lędźwiową z objawami tyłozmyku na kilku poziomach. Jak wskazali biegli sądowi, ubezpieczona od wielu lat jest leczona z powodu choroby zwyrodnieniowej stawów i kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią lędźwiową. Schorzenie przebiega z okresami częstych zaostrzeń zespołu bólowego lędźwiowo – krzyżowego. Stopień zaawansowania schorzenia potwierdzony wskazanym wyżej wynikiem badań MRI powoduje, iż w przypadku ubezpieczonej przeciwwskazana jest praca fizyczna z dźwiganiem, w wymuszonej pozycji ciała, w zimnym mikroklimacie, co powoduje, że ubezpieczone jest niezdolna do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami ( zarówno w zawodzie wyuczonym, jak i wykonywanym ).

-

dowód – opinia biegłych sądowych ( k. 110 - 111 akt ).

Zastrzeżenia do powyższej opinii zgłosił organ rentowy wskazując, że podczas wydawania orzeczenia przez lekarza orzecznika i komisję lekarską, zmiany opisane w badaniu MRI kręgosłupa nie byłe rozpoznawane. Okoliczności te, w ocenie Sądu nie zmieniają faktu, że wspomniane zmiany istnieją i zapewne powstawały na przestrzeni lat. Badanie MRI pozwoliło na dokonanie przez biegłych sądowych pełnej i prawidłowej oceny stanu zdrowia – przy czym zostało ono wykonane po badaniu przez lekarza ortopedę, internistę i chirurga naczyń. Biegli neurolog i specjalista medycyny pracy w wydanej opinii nie wskazali, aby do dokonania oceny stanu zdrowia ubezpieczonej była konieczna kolejna opinia ortopedy.

W tej sytuacji Sąd nie uwzględnił powyższych zastrzeżeń, albowiem nie wnosiły one niczego merytorycznego do sprawy a powodowałyby jedynie przedłużenie sprawy.

Jednocześnie Sąd pozytywnie ocenił opinię biegłych sądowych – neurologa i specjalisty medycyny pracy. Sporządzona ona została przez specjalistów z zakresu schorzeń, które dolegają ubezpieczonej, a oparta została na przeprowadzonych badaniach i dokumentacji medycznej. Wydana opinia nie tylko były spójna, logiczna, ale także przekonująca. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe było wystarczające do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie wymagało prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Odnośnie pozostałych opinii – internisty i chirurga naczyń, Sąd ocenił je pozytywnie, przy czym opinie te wskazywały na brak u ubezpieczonej powodów do uznania jej za osobę niezdolną do pracy w zakresie schorzeń w ramach specjalizacji biegłych wydających opinie. Natomiast odnosząc się do opinii biegłego – ortopedy, nie można pominąć faktu, że wydający opinię biegły nie dysponował wynikami badań MRI z 12.09.2025r., które miały duże znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wskazując na zaawansowanie występujących u ubezpieczonej schorzeń.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zwłaszcza opinie biegłych sądowych uznał, że odwołanie ubezpieczonej zasługuje na uwzględnienie i zgodnie z art. 477

14 § 2 k.p.c. w pkt 1 wyroku zmienił zaskarżoną decyzję, jak w sentencji.

Orzeczono też w pkt 2 wyroku o braku odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, albowiem nie dysponował on wynikami badań MRI, które pozwoliło w sposób oparty na obiektywnym i szczegółowym badaniu, ocenić stopień zaawansowania występujących u ubezpieczonej schorzeń oraz ich wpływ na zdolność do pracy.

Sędzia Karolina Chudzinska