Sąd zmienił decyzję ZUS i przyznał magazynierowi odszkodowanie za wypadek przy pracy

Decyzją z dnia 7 października 2025 roku znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w V. odmówił E. D. prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 23 grudnia 2024 roku, albowiem komisja lekarska ZUS nie stwierdziła naruszenia sprawności organizmu ubezpieczonego.

(decyzja z dnia 7.10.2025r.– a.r.)

Od powyższej decyzji E. D. wniósł o jej zmianę. W uzasadnieniu wskazał, że doznał skutków wypadku przy pracy.

(odwołanie – k. 1)

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, powielając argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

(odpowiedź na odwołanie – k. 2-2v)

Sąd ustalił, co następuje:

Odwołujący jest zatrudniony od 1 czerwca 2006 roku w (...) S.A. na podstawie umowy o pracę na stanowisku magazyniera.

W dniu 23 grudnia 2024 roku rozpoczął prace o godzinie 17. Około godziny 18.00 przygotowywał zlecenie i udał się do drukarki etykiety. Gdy przechodził obok palety z towarem, inny pracownik przejechał wózkiem paletowym. Gdy przechodził obok planety, zahaczył o paletę, a paleta się przesunęła i uderzyła odwołującego w lewą nogę. Ten stracił równowagę i upadł na prawy bok. Poczuł silny ból w okolicy kostki lewej. Chwilę leżał na podłodze, koledzy następnie pomogli mu wstać i usiadł na pustych paletach. Przerwał prace, kierownik zalecił mu wizytę u lekarza. Odwołujący udał się do Szpitala w J., gdzie wykonano badanie RTG i stwierdzono stłuczenie podudzia lewego i otarcie naskórka. Zalecono zimne okłady i oszczędzanie kończyny. Otrzymał zwolnienie lekarskie od 23 grudnia 2024 roku do 1 stycznia 2025 roku. Po ponownym badaniu RTG stwierdzono skręcenie i naderwanie stawu skokowego lewego i unieruchomienie ortezą.

Zdarzenie z dnia 23 grudnia 2024 roku zostało uznane za wypadek przy pracy przez pracodawcę oraz przez organ rentowy.

(protokół nr (...). – a.r.; notatka w sprawie ustalenia uprawnień do świadczeń wypadkowych – a.r.)

Odwołujący przebywał na zwolnieniu lekarskim do 20 czerwca 2025 roku. Gojenie rany i martwicy w obrębie tkanek miękkich trwało do maja 2025 roku. Po zakończeniu leczenia odwołujący cierpi na osłabnie czucia okolicy blizny pourazowej. Porusza się prawidłowo wydolnie, ma pełne zakresy ruchomości stawów kończyn dolnych. Po urazie u odwołującego pozostała pourazowa powierzchnia blizna po stronie przyśrodkowej lewego podudzia o wymiarach 12x6cm około 6-8cm powyżej stawu skokowego lewego. Odwołujący doznał uszczerbku na zdrowiu w następstwie wypadku przy pracy w wysokości 3%.

(opinia biegłego ortopedy S. S. – k. 83-83v)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach organu rentowego, a także opinii biegłego z zakresu ortopedii. Opinia biegłego ortopedy wydana przez S. S. jest kompletna, zawiera szczegółowe uzasadnienie oraz została przeprowadzona m.in., bo zbadaniu odwołującego. Nie zachodziła konieczność uzupełniania postępowania dowodowego o opinię uzupełniającą, a także nie zachodziła konieczność powołania innego biegłego celem wydania przez niego opinii. Wobec tego wniosek organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ortopedy podlegał pominięciu. Sąd w tym zakresie wskazuje, że biegły dokonuje oceny stanu zdrowia nie tylko na podstawie dokumentacji medycznej, ale równie na podstawie badania fizycznego. To w badaniu odwołującego stwierdzono istnienie blizny, która powoduje, że ma w jej obrębie osłabienie czucia. Niewątpliwie jest to naruszenie sprawności organizmu, ponieważ zdrowa tkanka miękka w tym zakresie jest wrażliwa na czucie. Nie jest to wbrew temu co twierdzi organ rentowy powierzchniowe zranienie podudzia bez skutków funkcjonalnych, albowiem osłabienie czucia w obrębie blizny jest upośledzeniem funkcji organizmu po zakończonym leczeniu. Skoro biegły ortopeda przeanalizował stan zdrowia odwołującego i go uzasadnił, brak jest podstaw do zasięgania opinii kolejnego biegłego ortopedy, ponieważ spasowałoby to przedłużenie postępowania i nie ujawniło nowych okoliczności wpływających na ocenę uszczerbku na zdrowiu odwołującego.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie podlegało uwzględnieniu, wobec stwierdzania stałego uszczerbku na zdrowiu w następstwie wypadku przy pracy.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy. Za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie. Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową dokonuje się po zakończeniu leczenia i rehabilitacji.

Zasady oraz wysokość ustalonego uszczerbku na zdrowiu ze względu na konkretne schorzenia i następstwa reguluje Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania. Do tego rozporządzenia dołączona jest tabela – „Załącznik Ocena Procentowa Stałego Lub Długotrwałego Uszczerbku Na Zdrowiu”, na podstawie którego ustalane są określone procenty uszczerbku na zdrowiu.

ZUS w tej sprawie nie kwestionował tego, że zdarzenie z dnia 23 grudnia 2024 roku było wypadkiem przy pracy, nie kwestionował przyczyny zewnętrznej ani mechanizmu powstania urazów.

Konsekwencją wypadku przy pracy było uszkodzenie tkanek miękkich podudzia lewego które po okresie gojenia trwającym 5 miesięcy spowodowało powstanie blizny o powierzchni kilkudziesięciu centymetrów kwadratowych powyżej stawu skokowego i osłabienie czucia w jej obrębie.

W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczególnych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (Dz.U. z 2013 r., poz. 954 ze zm.) stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu ustala się w procentach według oceny procentowej, która jest określona w załączniku do rozporządzenia. Natomiast zgodnie z § 8 ust. 3 tego rozporządzenia Jeżeli w ocenie procentowej brak jest odpowiedniej pozycji dla danego przypadku, lekarz orzecznik ocenia ten przypadek według pozycji najbardziej zbliżonej. Można ustalić stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w procencie niższym lub wyższym od przewidywanego w danej pozycji, w zależności od różnicy występującej między ocenianym stanem przedmiotowym a stanem przewidzianym w odpowiedniej pozycji oceny procentowej. Zgodnie z załącznikiem do tego rozporządzenia pkt 160 w zakresie Uszkodzenia tkanek miękkich podudzia, uszkodzenia ścięgna U. i innych ścięgien - zależnie od rozległości uszkodzenia, zaburzeń czynnościowych i zniekształceń stopy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wynosi od 5 od 20%. Zgodnie z tym co wskazał biegły, a co Sąd podziela nieadekwatnym byłoby ustalenie 5% uszczerbku na zdrowiu, ale w z powodu mniejszego uszczerbku spowodowanego osłabieniem czucia w obrębie blizny, adekwatne jest stwierdzenie 3% uszczerbku na zdrowiu.

Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku przyznaje odwołującemu prawo do jednorazowego odszkodowania w wysokości 3% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu.

Z: (...)