Zadośćuczynienie 15 tys. zł płatne od razu, apelacje oskarżycieli w reszcie oddalone

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 16 października 2025 r. w sprawie II K 565/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Oskarżyciel posiłkowy W. H.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W części

Co do kary

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1

I prokurator zaskarżył powyższe orzeczenie w całości na niekorzyść oskarżonego F. E. i zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na dokonaniu przez sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych, a mianowicie nieprawidłowym ustaleniu, że stopień winy F. E. oraz społecznej szkodliwości zarzuconego mu czynu nie były znaczne, a także, iż w odniesieniu do oskarżonego zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna uzasadniająca umorzenie postępowania, w sytuacji gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania oraz okoliczności faktycznych rozpatrywanego zdarzenia wynikało, iż społeczna szkodliwość czynu zarzuconego oskarżonemu, jak i jego wina były znaczne, a ponadto jego postawa po popełnieniu przestępstwa, a także jego właściwości i warunki osobiste, nie uzasadniają przypuszczenia, że będzie przestrzegał porządku prawnego, czego konsekwencją było naruszenie art. 66 § 1 k.k. polegające na wydaniu niesłusznego rozstrzygnięcia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego przeciwko F. E.;

II pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił niewszechstronną ocenę materiału dowodowego, jak również ocenę materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a także czynienie ustaleń o faktach wymagających wiadomości specjalnych bez dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, skutkiem czego doszło do błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mających wpływ na treść orzeczenia, a skutkujących bezzasadnym uznaniem, że:

a) uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego nie miał charakteru trwałego i ciężkiego, w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na wnioski przeciwne, a z całą pewnością przedwczesnym było czynienie o tej kwestii przez Sąd ustaleń faktycznych bez dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej zaś skutkiem powyższego mogła być inna ocena stanu faktycznego, co wykluczało możliwość warunkowego umorzenia postępowania ze względu na treść art. 66§2 k.k.;

b) w sprawie zachodzą okoliczności faktyczne pozwalające na ustalenie, że zachodzą przesłanki z art. 66§1 k.k. uzasadniające warunkowe umorzenie postępowania, w sytuacji gdy sprawca popełnił czyn o znacznej społecznej szkodliwości, zaś postawa sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, a także dotychczasowy sposób życia w żadnym razie nie uzasadniają przypuszczenia, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności, że nie popełni przestępstwa, które to odmienne ustalenia faktycznego powinny były doprowadzić Sąd do przekonania o braku podstaw do warunkowego umorzenia postępowania;

c) ustalona przez Sąd kwota 15 000,00 zł tytułem zadośćuczynienia i to płatna w terminie 8 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku jest adekwatna do rozmiaru doznanej przez pokrzywdzonego krzywdy doznanej przez pokrzywdzonego w nocy z 5 października 2024 na 6 października 2024r. polegającego na obrażeniach ciała w postaci złamania przedniej i tylno - bocznej ściany zatoki szczękowej lewej, złamania bocznej ściany oczodołu lewego, obrzęku tkanek miękkich głowy w okolicy skroniowej lewej, podoczodołowej, dołu podskroniowego i zażuchwowego oraz szyi, obrzęku tkanek miękkich szczęki oraz łuku jarzmowego po stronie lewej poprzez uderzenie pięścią w twarz, które to okoliczności powinny były skłonić Sąd do przyznania zadośćuczynienia we wnioskowanej kwocie 40 000 zł.

Niezasadny

Apelacje co do zasady nie zasługują na podzielenie .

Na wstępie podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie, przy zachowaniu reguł art. 7 k.p.k., stan faktyczny pozwalał na uznanie sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu w wyroku czynu. Zaznaczyć zatem należy, iż Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie okoliczności stanu faktycznego, jak również winy oskarżonego. Tym samym analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego uznaniem winy oskarżonego a ustalenia faktyczne w zakresie przyjętego zachowania oskarżonego nie wykraczały poza ramy swobodnej oceny dowodów albowiem poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz sędziowskim przekonaniem.

Ponadto na tle dokonanej przez Sąd meriti prawidłowej oceny dowodów i opartych na niej ustaleń faktycznych, stwierdzić należy, że również rozstrzygnięcie o warunkowym umorzenia postępowania jest prawidłowe. Także w ocenie Sądu Okręgowego wskazany w wyroku okres próby jest wystarczający dla osiągniecia celów wskazanych w art.53 kk i tym samym nie ma potrzeby orzekania wobec oskarżonego kary.

Wobec zarzutów oskarżycieli zauważyć należy, że Sąd I instancji zasadnie wskazał w na niekaralność oskarżonego urodzonego w (...) roku a przede wszystkim na incydentalny charakter zadanego pokrzywdzonemu ciosu. Nie bez znaczenia są okoliczności zdarzenia i wcześniejsze zdenerwowanie F. E., który spostrzegł u swojego ojca zakrwawioną rękę a także chęć opuszczenia przez niego imprezy i proszenie o nie podchodzenie do siebie. Ponadto oskarżony po zdarzeniu interesował się stanem zdrowia pokrzywdzonego i go przeprosił, a także wyrażał chęć porozumienia się z nim, do czego ostatecznie nie doszło z uwagi na wysokość finansowych roszczeń postulowanych przez W. H..

W konsekwencji prawidłowo Sąd Rejonowy uznał, iż w odniesieniu do oskarżonego zachodzi pozytywna prognoza uzasadniająca warunkowe umorzenie postępowanie i powyższego samo przez się nie wykluczają doznane przez pokrzywdzonego obrażenia oraz cierpienia z tym związane.

Ponadto właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa; świadomość ewentualnego podjęcia postępowania karnego winna działać na oskarżonego mobilizująco i dyscyplinująco, co spowoduje, że nie powróci on do przestępstwa, zaś samo prowadzenie przeciwko niemu postępowania karnego i postawienie w stan oskarżenia w niniejszej sprawie było znaczną dolegliwością, która sprawi, że w przyszłości będzie ważyć możliwość podejmowania określonych niezgodnych z prawem zachowań.

Zgodzić się także należało z zasądzoną na rzecz pokrzywdzonego kwotą 15 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, przy czym odmiennie niż przyjął to Sąd I instancji winna być ona płatna „natychmiast” po uprawomocnieniu się wyroku a nie w terminie 8 miesięcy od jego uprawomocnienia się.

Tym samym w ocenie Sadu Okręgowego brak było obecnie podstaw aby w ramach postępowania karnego orzekać ją w kwotach postulowanych przez oskarżycieli, przy czym powyższe w żadnym stopniu nie zamyka pokrzywdzonemu drogi do dochodzenia od oskarżonego wyższych kwot w związku ze zdarzeniem z dna 5 października 2024 r.

W ocenie Sądu Okręgowego wobec treści zeznań pokrzywdzonego z rozprawy – k. 132 odw.-133 oraz braku postulatu przed Sądem I instancji w zakresie dodatkowych wniosków dowodowych – k. 135 odw. nie podzielono zawartego w apelacji zarzutu pełnomocnika co do rzekomej konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej celem ustalenia czy uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego nie miał charakteru trwałego i ciężkiego, uznając, że nie ma ku temu żadnych podstaw.

I Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wydanie wobec oskarżonego wyroku skazującego oraz:

1) na podstawie art. 34 § la pkt 1 k.k. i art. 34 § 1 k.k. wymierzenie mu kary 1 rob i 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym,

2) zasądzenie od oskarżonego na podstawie art. 46 § 1 k.k. na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 20 000 zł;

II Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o:

1/ uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem kontynuowania postępowania w trybie zwyczajnym;

2/ zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na rzecz W. H. kwoty 40 000,00 zł zadośćuczynienia za doznaną krzywdę płatną w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku.

Niezasadny

Wobec wskazanych okoliczności generalnie nie uznano zasadności wniosków apelacji oskarżycieli.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 16 października 2025 r., sygn. akt II K 565/25

zmieniono w ten sposób, że w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji wyeliminowano sformułowania „płatne w terminie 8 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku” i w pozostałej części utrzymano go w mocy.

Sąd Okręgowy uznał, że „natychmiastowa” płatność zadośćuczynienia jest uzasadniona stopniem cierpienia i krzywdy pokrzywdzonego oraz uwzględnia możliwości majątkowe oskarżonego

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze albowiem przemawiają za tym względy słuszności.

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 16 października 2025 r. w sprawie II K 565/25

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

W części

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego W. H.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 16 października 2025 r. w sprawie II K 565/25

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

W części

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana