Automaty w lokalu w R. Sąd uchylił wyrok uniewinniający prezesa i właścicielkę lokalu

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 23 kwietnia 2026 r. w sprawie II K 563/24

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w (...)

zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie sygn. akt II K 563/24 w całości na niekorzyść oskarżonego U. Z. oraz oskarżonej G. C. i zarzucił mu:

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę jego orzeczenia i mających w konsekwencji wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, iż oskarżony U. Z. nie popełnił przestępstwa skarbowego, gdyż brak jest pewnych dowodów winy tego oskarżonego, podczas gdy okoliczności sprawy oraz prawidłowa i całościowa wykładnia materiału dowodowego, a w szczególności okoliczności pełnienia funkcji prezesa (...) (...) z siedzibą ul. (...), (...); K., NIP: (...) jako osoba odpowiedzialna za koordynację działalności ww. spółki, jej sprawy finansowe oraz gospodarcze, w tym urządzaniu nielegalnych gier hazardowych w lokalu bez nazwy przy (...) w R. zawartej przez właściciela lokalu G. C. z przedstawicielem (...) (...) reprezentowaną przez C. K. z przeznaczeniem na wstawianie i użytkowanie w ww. lokalu automatów do gier E. (...) nr(...), K. nr (...) (...), (...), tj. w miejscu do tego nie przeznaczonym oraz bez wymaganego zezwolenia, koncesji na prowadzenie kasyna gier, z naruszeniem zasady monopolu państwa, wbrew przepisom ustawy określonym w art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 23a ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. (Dz.U. z 2020 r. poz. 2320), w celu zarobkowym przy wykorzystaniu ww. automatów do gier, prowadzą do wniosku, iż oskarżony popełnił świadomie zarzucany mu czyn zabroniony

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę jego orzeczenia i mających w konsekwencji wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, iż oskarżona G. C. nie popełniła przestępstwa skarbowego, gdyż brak jest pewnych dowodów winy tej oskarżonej, podczas gdy okoliczności sprawy oraz prawidłowa i całościowa wykładnia materiału dowodowego, a w szczególności okoliczności podpisania umowy najmu lokalu bez nazwy przy ul. (...) w R. zawartej^ przez właściciela lokalu G. C. z przedstawicielem (...)

(...) (...) z siedzibą ul. (...), (...)-(...), NIP: (...) reprezentowaną przez C. K. z-przeznaczeniem na wstawianie i użytkowanie w ww. lokalu automatów do gier E. (...) nr (...), K. nr (...) (...), (...), tj. w miejscu do tego nie przeznaczonym oraz bez wymaganego zezwolenia, koncesji na prowadzenie kasyna gier, z naruszeniem zasady monopolu państwa, wbrew przepisom ustawy określonym w art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 23a ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. (Dz.U. z 2020 r. poz. 2320), w celu zarobkowym przy wykorzystaniu ww. automatów do gier, prowadzą do wniosku, iż oskarżona popełniła świadomie zarzucany jej czyn zabroniony.

Zasadny

Apelacja oskarżyciela publicznego w pełni zasługiwała na podzielenie.

Na wstępie podkreślić należy, że należy zauważyć, że zarzuty stawiane oskarżonym dotyczą zachowań podjętych w dniu 19.10.2021 r., a zatem już po wejściu w życie ustawy z dn. 12.06.2015r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, zmieniającej tę ustawę poczynając od dnia 3.09.2015 r. W konsekwencji od tej ostatniej daty nie mogło budzić żadnych wątpliwości, że urządzający takie gry mógł je prowadzić jedynie w formie określonej spółki, po uzyskaniu koncesji na kasyno. Tym samym oskarżony aby móc legalnie prowadzić działalność w obszarze gier hazardowych winien postępować zgodnie z powyższą regulacja.

Tymczasem podmiot Firma (...) (...) prowadzona przez U. Z. nigdy nie posiadała żadnych zezwoleń na prowadzenie gier na automatach oraz nie poczyniła żadnych starań aby zalegalizować swoją działalność. Co więcej, jak wynika z informacji Ministra Finansów z dnia 20 lutego 2026 r. ani (...) (...). – ani U. Z., pomimo wielokrotnych kontroli na punktach oferujących gry na automatach do gier, nigdy nie wystąpili tak z wnioskiem o rozstrzygnięcie o charakterze gier, jak i nie złożyli wniosku o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gier, ani wniosku o wydanie decyzji rozstrzygającej a jedynie posługiwali się prywatnymi opiniami.

Wreszcie nie może budzić wątpliwości, że automaty służyły celom komercyjnym, albowiem warunkiem ich uruchomienia i możliwości skorzystania było zakredytowanie przez grającego gotówką w wysokości zależnej od ilości punktów przeznaczonych na rozgrywanie udostępnionych gier. Przedmiotowe automaty posiadają akceptory banknotów, dodatkowo po użyciu klucza serwisowego na ekranie pojawiała się ikona „stacyjka kredyt", umożliwiająca wypłatę kredytów, wskazania historii gier i innych ustawień i co istotne gry udostępniane były publicznie, w lokalu ogólnie dostępnym, którego wejście było uznaniowo reglamentowane przez osoby obsługujące lokal np. E. C. czy C. I..

Ponadto trafnie oskarżyciel publiczny zauważył, że oskarżony U. Z. nie jest osobą przypadkową, a przedsiębiorcą wynajmującym lokale na terenie kilku województw na terenie Polski w celu zarobkowym; oskarżony czynnie brał udział w organizowaniu gier, przy czym jako prezes zarządu spółki nie tylko posiadał wiedzę o charakterze prowadzonej działalności, lecz również uczestniczył w jej kształtowaniu i rozwijaniu, a skala prowadzonej działalności wyklucza możliwość uznania, że miał on rzekomo jakiekolwiek usprawiedliwione wątpliwości co do jej legalności.

Zauważyć w tym miejscu należy, że wymieniony w swoich wyjaśnieniach miedzy innymi wskazał, że osobiście wprowadził oprogramowanie na maszynach oraz podkreślił, iż „dwa monitory były właściwie zbędne, gdyż miało to na celu jedynie uatrakcyjnić wizualnie automaty do tych znajdujących, się w kasynach, jednocześnie zachęcić do korzystania z nich klientów. Potwierdził też, że gracz nie widział wszystkich kombinacji dostępnych układów, tylko sześć następujących po sobie.

W ocenie Sądu Okręgowego wyniki przeszukania lokalu bez nazwy przy ul. (...) w R. i ujawnienie urządzeń: (...) nr (...), (...) nr (...) oraz (...) nr (...) oraz przebieg eksperymentu i wnioski z tego płynące pozwalały na ustalenie, że gry oferowane na automatach (...) nr (...), (...) nr (...) oraz (...) nr (...) są grami zawierającymi element losowości i pozostają poza sferą oddziaływania grającego i niezależne są od jego zdolności psychomotorycznych a same automaty przystosowane są do wypłaty wygranych pieniężnych. Zatem Sąd Okręgowy nie podziela wskazywanych przez oskarżonego oraz faktycznie podzielonych przez sąd I instancji wątpliwości w zakresie sposobu przeprowadzenia eksperymentu.

W zakresie spostrzeżeń wynikających z przebiegu rozprawy przed Sądem I instancji co do tego, że obraz z nagrania video nie obejmował przez cały czas trwania nagrania dwóch monitorów, w ślad za argumentacją zawartą w apelacji zauważyć należy, że „sposób kadrowania nagrania nie pozbawia eksperymentu procesowego waloru dowodowego. Objęcie zapisem wideo panelu sterowania urządzenia, w tym przycisków funkcyjnych, umożliwia jednoznaczne ustalenie, jakie czynności były podejmowane przez funkcjonariusza w toku rozgrywek. Z nagrania wyraźnie wynika, z których opcji korzystano, a które pozostawały nieaktywne, co pozwala odtworzyć sekwencję działań oraz sposób obsługi automatu. Okoliczność, że kamera nie obejmuje w każdym momencie całej powierzchni zarówno górnego jak i dolnego monitora, nie ma znaczenia rozstrzygającego dla oceny prawidłowości przeprowadzonej czynności. Mechanizm przeglądu dostępnych układów oraz wybór konkretnej planszy/układu są widoczne poprzez sposób operowania przyciskami sterującymi, zaś rezultat każdej gry znajduje odzwierciedlenie na dolnym ekranie, gdzie prezentowany jest wynik rozgrywki, tj. wybranej planszy na górnym monitorze. Tym samym możliwe jest prześledzenie zarówno procesu wyboru układu, jak i jego skutków, bez potrzeby stałej ekspozycji całego obrazu monitora górnego”.

Podzielić także należało stanowisko zawarte w apelacji co do rzekomej „konieczności przeglądania dostępnych układów”. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Rejonowy u podstaw rozstrzygnięcia skutkującego uniewinnieniem oskarżonego miał właśnie na uwadze owa „konieczność” albowiem gracz stosując się do instrukcji miał pełen wpływ na wynik pojedynczej rozgrywki zaś w trakcie eksperymentu procesowego funkcjonariusz w pewnym momencie przestał przeglądać układy i przez chwilę, atakował kilkukrotnie układ oznaczony nr 1, co zdaniem Sądu I instancji było losowością z jego wyboru, a nie może przesądzać o losowości całego oprogramowania.

Tymczasem słusznie oskarżyciel publiczny zauważył, że „po wyborze gry, osoba korzystająca z urządzenia od początku ma narzucone konkretne układy. Mimo, że może je przejrzeć i wybrać jeden z nich - to żadne przymioty gracza, nie mają wpływu na wynik końcowy. Gracz wie tylko tyle, że albo na sześciu planszach ma wygraną albo przegraną, dodatkowo możliwości podejrzenia układów nie wpływa na dalszy przebieg gry, gdyż kolejne pojawiające się układy są już inne - niezależne od poprzednich. Sam fakt możliwości rezygnacji z gry przez gracza po przejrzeniu dostępnych układów nie pozbawia jej elementu losowości Tak samo rezygnacja w trakcie. Gracz może zobaczyć - a tym samym przewidzieć i wybrać, tylko narzucony przez oprogramowanie fragment sekwencji, tj. te układy które może przejrzeć - sześć następujących po sobie. Kolejna partia sześciu plansz, która ujawnia się dopiero po użyciu przycisku (...) (...)" jest nieznana dla gracza, a wynik finalny który będzie mógł osiągnąć, jest dla niego nieprzewidywalny”. W pełni zaakceptować zatem należało stwierdzenie zawarte w apelacji , iż „częściowa przewidywalność to nie jest brak losowości, a sama losowość może być ukryta w mechanizmie zmiany sekwencji - tak jak ma to miejsce w niniejszym przypadku” oraz odwołanie się do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt I KZP 4/21, w którym miedzy innymi stwierdzono, że „stan „nieprzewidywalności nie jest przy tym eliminowany wskutek możliwości uprzedniego sprawdzenia wyniku gry za pomocą dostępnej funkcji oprogramowania a znajomość sekwencji kolejnych układów może co najwyżej wpłynąć na długofalową strategię gracza przy obstawianiu kolejnych gier lub decyzję o rozegraniu kolejnej gry. Gracz nie ma wpływu na wynik żadnej z gier, może co najwyżej zdecydować się grać dalej lub zakończyć grę. Możliwość podjęcia takiej decyzji nie jest jednak istotą pojedynczej gry, ani nie dowodzi żadnego udziału gracza i jego wpływu na przebieg gry".

Ponadto nie sposób zgodzić się z stanowiskiem Sądu I instancji jak na k. 1985 co do tego, że umieszczenie w lokalu instrukcji obsługi miałoby rzekomo wpływać na ocenę charakteru gry. Trafnie bowiem apelujący zauważył, że pełni ona wyłącznie funkcję informacyjną i nie nakłada na gracza żadnego obowiązku stosowania opisanych w niej zasad czy strategii. Co więcej, sam fakt jej udostępnienia nie oznacza, że gracz zapoznał się z jej treścią, ani że ją zrozumiał oraz że będzie postępował zgodnie z zawartymi w niej wskazówkami albowiem także założeni prowadziłoby do nieuprawnionego wniosku, że ocena charakteru gry zależałaby nie od właściwości urządzenia czy oprogramowania, lecz od indywidualnego zachowania konkretnego użytkownika. Tymczasem same urządzenia dopuszczały uczestnictwo w grze niezależnie od przestrzegania instrukcji, a w konsekwencji ocena ich charakteru (losowość) uwzględnia rzeczywisty sposób ich wykorzystania a zatem sama obecność instrukcji obsługi nie może stanowić argumentu przemawiającego za brakiem elementu losowości albowiem możliwość uzyskiwania wyników gry bez stosowania się do jej treści wskazuje, że rezultat pozostaje co najmniej częściowo zależny od przypadku a ponadto nawet jeżeli gracz będzie postępował zgodnie z instrukcją, to takie zachowanie nie eliminuje całkowicie elementu losowości, gdyż ten występuje w mechanizmie zmiany sekwencji, a gra oferuje wynik niezależny od postępowania gracza, z góry ustalony przez operatora/ algorytm oprogramowania. „Graczowi pozostaje jedynie decyzja czy godzi się na zaproponowany wyniki czy rezygnuje z gry - wynik narzucony przez system oprogramowania”.

Prawidłowo również w apelacji skarżący zakwestionował stanowisko Sądu I instancji co do tego, że „postępowanie dowodowe nie dostarczyło nie budzących wątpliwości podstaw do ustalenia sprawstwa i winy obojga oskarżonych”, a to z uwagi na opinie biegłych powołanych w toku niniejszego postępowania; wprawdzie biegli bezsprzecznie wskazywali na losowy charakter gier znajdujący się na urządzeniach, to ich wnioski opierały się głównie na przeprowadzonym eksperymencie procesowym, a sami specjaliści nie mieli możliwości osobistego przeprowadzenia gier, z uwagi na brak możliwości włączenia oprogramowania. Podzielając w tym zakresie argumentację oskarżyciela publicznego jak na k. 1994 odw. -1985 zaakcentować należy, że każdy z biegłych oparł się na jedynym dostępnym w czasie badania automatów materiale, pozwalającym na odtworzenie gier tj. na eksperymencie procesowym a ponadto sam brak analizy kodu źródłowego nie oznacza automatycznie, braku możliwości dokonania tej oceny albowiem biegli dysponowali zapisami eksperymentów procesowych, dokumentującymi faktyczny przebieg gry na zabezpieczonych urządzeniach a materiał ten pozwalał na dokonanie oceny rzeczywistego sposobu działania automatów oraz zachowania mechanizmu gry w warunkach ich normalnego użytkowania.

W konsekwencji brak było podstaw dla dokonania ustaleń w sprawie odwołanie się do opinii wydanej przez biegłego U. Instytut (...) w Z. w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Szczytnie II K 322/23. Co istotne, wskazany biegły nie przeprowadzał bezpośrednich badań zabezpieczonych w sprawie urządzeń, a jedynie badał podobne urządzenia a ta opinia opierała się przede wszystkim na rozważaniach teoretycznych dotyczących funkcjonowania oprogramowania i nie wynikała z obserwacji rzeczywistego przebiegu gry na urządzeniach będących przedmiotem postępowania a następstwem powyższego, wbrew stanowisku Sądu Rejonowego, jest nieuwzględnienie przez Sąd Okręgowy wniosków płynących z opinii sporządzonej bez bezpośredniego badania urządzeń zaś podzielenie zgodnych opinii biegłych sądowych opartych na przeprowadzonych badaniach.

Co do oskarżonej G. C., to zasadnie skarżący zauważył, że każda kolejna kontrola przeprowadzona przez (...) Urząd Celno-Skarbowy, o których właścicielka lokalu była informowana, powinna już sama przez się skłonić do zweryfikowania najemców. Tymczasem wymieniona „nie wykorzystała szansy na rozwiązanie umowy najmu lokalu” i w momencie kolejnej kontroli funkcjonariuszy (...) Urzędu Celno-Skarbowego, tj. 19.10.2021 r. nadal współpracowała i współpracuje ze spółką oskarżonego. Oskarżona w istocie wiedziała o celu działalności (...) (...)., niejednokrotnie przychodziła do niego spisać liczniki lub odebrać zapłatę za czynsz, co potwierdzał też zapis monitoringu.

Powyższe dowodzi, że G. C. swoim zachowaniem ułatwiła popełnienie U. Z. czynu zabronionego określonego w art. 107§1 kks albowiem organizowania bez wymaganego zezwolenia i w miejscu do tego nie przeznaczonym, gier na automatach, naruszając tym samym przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji..

Zasadny

Wobec podanych wcześniej okoliczności wniosek o uchylenie wyroku okazał się zasadny albowiem sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonych, którzy zostali uniewinnieni w pierwszej instancji.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 23 kwietnia 2026 r., sygn. akt II K 563/24

uchylono i sprawę do ponownego rozpoznania przekazano.

Art. 454 § 1 k.p.k.

Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania okazał się zasadny.

Wobec wskazanych wcześniej okoliczności Sąd Okręgowy podzielił zarzuty oskarżyciela publicznego w zakresie zachowania oskarżonych przedstawionego w akcie oskarżenia .

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Ponowne postępowanie winno być przeprowadzone przy odpowiednim ustosunkowaniu się do poczynionych uwag i zapatrywań co winno prowadzić do określenia kwestii ich odpowiedzialności w zakresie stawianych zarzutów.

Koszty procesu

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w R.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 23 kwietnia 2026 r. w sprawie II K 563/24

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie