Apelacja obrony nie zmieniła wyroku za rozbój, oskarżony zapłaci koszty

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 7 maja 2026r., sygn. akt II K 1155/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel prywatny

Obrońca oskarżonego W. A.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obrońca oskarżonego wyrokowi zarzucił:

1/ obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie:

- art. 2 § 2 kpk w zw. z art. 4 kpk oraz art. 7 kpk i art. 410 kpk polegającą na oparciu wyroku w zakresie winy oskarżonego jedynie na części materiału dowodowego, a to na zeznaniach pokrzywdzonego W. C. i jego partnera, który nie był świadkiem zdarzenia, z pominięciem dokładnej analizy istotnej części pozostałych dowodów, w tym w szczególności wyjaśnień oskarżonego W. A. oraz oskarżonego A. W. także, na jednostronnej, nacechowanej brakiem obiektywizmu ocenie materiału dowodowego w postaci zeznań pokrzywdzonego które były niespójne, co powoduje że zeznania te nie mogą stanowić pełnowartościowego materiału dowodowego, dającego realną podstawę uznania winy i skazania oskarżonego,

- dokonanie ustaleń faktycznych, poprzez wypełnianie rozumowania niekorzystnymi dla oskarżonego W. A. domniemaniami, a w konsekwencji, dokonanie nieprawidłowych ustaleń, które nie wypływają ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie;

- pominięciu tych wszystkich okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, które w sposób znaczący uwypukliły istniejące w przedmiotowej sprawie mankamenty, a tym samym mogły doprowadzić do odmiennych ustaleń faktycznych i w myśl zasady in dubio pro reo powinny skutkować zmianą kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu, bowiem w niniejszej sprawie brak jednoznacznych dowodów na to, że oskarżony użył przemocy wobec W. C. w celu dokonania kradzieży;

- nierozważenie całokształtu okoliczności mogących mieć znaczenie dla przyjęcia prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu, wyrażające się w błędnej ocenie wyjaśnień oskarżonego oraz w niezasadnym uznaniu za wiarygodne, spójne i wyczerpujące zeznań pokrzywdzonego, mimo że pokrzywdzony zataił przed organami ścigania oraz przed Sądem I instancji, że podczas zdarzenia był odurzony, co wpłynęło na jego zdolność postrzegania.

2/ błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mające wpływ na jego treść, będące następstwem obrazy w/w przepisów postępowania, a polegające na:

- uznaniu na podstawie nie potwierdzonych innymi dowodami zeznań pokrzywdzonego , że oskarżony W. A. dopuścił się przestępstwa z art. 280 § 1 kk w sytuacji, gdy prawidłowa analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, iż brak jest danych uzasadniających powyższy wniosek.

Niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na podzielenie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w środku odwoławczym, to przede wszystkim zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał trafnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia winy i kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu. Stąd też odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżąca faktycznie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie oskarżonych, a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację. Apelacja w istocie nie wskazuje na takie okoliczności, które wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i należy jedynie zaakcentować te elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżącego.

W zakresie zarzutów obrońcy oskarżonego dotyczących przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcia winy oskarżonego w oparciu o przede wszystkim analizę twierdzeń pokrzywdzonych w takim zakresie ich twierdzeń w jakim obciążali oni oskarżonego, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzeń opisanych w zaskarżonym wyroku oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28).

W konsekwencji Sąd Okręgowy nie podzielił zawartych w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., jak i wywodów przytoczonych na ich poparcie oraz nie dopatrzył się obrazy wskazanych przepisów procedury karnej, które to uchybienia mogłyby rzutować na treść wydanego wyroku zwłaszcza w zakresie uznania winy J. Z.. W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. W szczególności obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 kpk nie dowodzi to, że ustalenia w sprawie poczyniono głównie w oparciu o twierdzenia wskazanych wyżej świadków przy jednoczesnym odrzuceniu tych wyjaśnień oskarżonego, w których nie przyznał się on do popełnienia zarzuconego mu czynu. Fakt czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o dowody niekorzystne z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego nie może oznaczać, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Tym bardziej wskazać należy, że ustalenia faktyczne winny być dokonane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Tym samym wobec przyznania dowodom niekorzystnym z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonych takiej cechy, to chybione są zarzuty, że w postępowaniu doszło do złamania zasady obiektywizmu. Ocena dowodów pozostaje pod ochroną z art. 7 kpk gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana w uzasadnieniu wyroku. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Rejonowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób uwzględniający wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

Wobec zarzutów zawartych w apelacji także w ocenie Sądu Okręgowego te wyjaśnienia oskarżonego, w których wymieniony nie przyznał się do popełnienia przepisanego mu czynu nie zasługiwały na uwzględnienie albowiem jego relacja pozostawała przede wszystkim w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonego W. C. i treścią korespondencji prowadzonej po zdarzenia między pokrzywdzonym a A. W. oraz zdjęciami z monitoringu z dnia zdarzenia. Brak było zatem podstaw aby podzielić i te twierdzenia W. A., że pokrzywdzony rzekomo wręczył mu oraz współoskarżonemu A. W. dobrowolnie alkohol, który następnie wymienieni wynieśli w kartonie oraz gdy zaprzeczył aby żądał od pokrzywdzonego wydania pieniędzy i rzeczy a także groził mu pobiciem.

Z powyższych względów Sąd I instancji w pełni zasadnie nie uwzględnił również wyjaśnień A. W..

Sąd Rejonowy słusznie uznał iż powyższe wyjaśnienia oskarżonego W. A. i współoskarżonego A. W. były niespójne, nielogiczne i skierowane na uniknięcie odpowiedzialności za popełnione przez nich czyny. Dodatkowo wskazać należy, że wersje wymienionych różnią się także w zakresie tego jakie rzeczy jakie rzekomo pokrzywdzony dobrowolnie im przekazał. Mianowicie Oskarżony W. A. twierdził, że pokrzywdzony sprezentował im alkohol i przekazał śmieci w kartonie, natomiast A. W. wyjaśnił, że pokrzywdzony oddał im rzeczy umieszczone w kartonie należące do jego byłego chłopaka.

Tymczasem pokrzywdzony stanowczo i konsekwentnie zaprzeczył aby dobrowolnie przekazał oskarżonym jakiekolwiek przedmioty albowiem nie było ku temu żadnych podstaw a ponadto z samej treści wiadomości prowadzonych za pośrednictwem komunikatora (...) jednoznacznie wynika, iż W. C. domagał się zwrotu zabranych mu pieniędzy i rzeczy w postaci alkoholu oraz perfum. Co istotne, A. W. w tych wiadomościach wspominał o zabranym tablecie należącym do W. C., który odblokował i w którym miał rzekomo odnaleźć niedozwolone treści. Wreszcie w tych wiadomościach A. W. nakłaniał W. C. „by zapomniał o wszystkim co się dzisiaj wydarzyło” i tym samym próbował zmusić W. C. do milczenia o zdarzeniu, które miało miejsce w mieszkaniu; sprawcy wprawdzie nie zaprzeczyli, że wynieśli z mieszkania pokrzywdzonego karton co było widoczne na monitoringu, jednakże ich wyjaśnienia co do jego zawartości oraz okoliczności jego uzyskania nie mogły być uznane za wiarygodne.

Sąd I instancji trafnie za podstawę ustaleń faktycznych przyjął jasne i pełne zeznania W. C. oraz Z. J.; ten ostatni nie był naocznym świadkiem zdarzenia, a dowiedział się o nim z relacji W. C..

Dla porządku wskazać należy, ze pokrzywdzony W. C. rzetelnie i wiarygodnie zeznał, iż zaprosił do siebie znajomego z pracy tj. A. W., który przybył do mieszkania gdy nie było tam Z. J. wraz z nieznanymi mu wcześniej mężczyznami, w tym z oskarżonym W. A.. Następnie W. C. został uderzony w twarz przez W. A. i był przez niego wyzywany przez niego, po czym W. A. żądał od niego pieniędzy a także groził mu, że zrobi mu krzywdę jak mu ich nie da i sięgnął po nóż. Pokrzywdzony wskazał, że obawiał się spełnienia tych gróźb, dlatego wydał oskarżonemu żądaną przez niego kwotę 3000 zł z 10.000 zł które miał w domu przy czym pojawiło się żądanie wydania jeszcze większej sumy pieniędzy; przy opuszczaniu przez sprawców mieszkania poza gotówką zostały zabrane przedmioty w postaci tabletu, zegarka, maszynki do golenia, perfum, wody perfumowanej, pilota od telewizora i alkoholu należące do W. C. i jego partnera, które sprawcy włożyli do pustego kartonu, który wcześniej był pusty; W. C. zaprzeczył aby zezwalał na zabranie tych rzeczy i później pisząc do A. W. domagał się ich zwrotu a także oświadczył, iż został zmuszony przez sprawców do obietnicy, że nie ujawni okoliczności zdarzenia a z obawy nie poszedł od razu na policję .

W konsekwencji wbrew zarzutom zawartym w apelacji Sąd Rejonowy w pełni zasadnie dał wiarę zeznaniom W. C., w których opisał zachowanie W. A. albowiem jego relacja była logiczna i spójna, korespondowała z twierdzeniami Z. J. oraz znalazła potwierdzenie w nagraniach z monitoringu, protokole oględzin telefonu komórkowego oraz w korespondencji z aplikacji J., przy czym słusznie przyjęto, że największą wartość dowodową mają zeznania W. C. złożone jako pierwsze kilka dni po opisywanych zdarzeniach tak w zakresie ich przebiegu jak

i wartości mienia, które utracił. Składane były w dniu 5 09 2024r , a zatem w kilka dni po zdarzeniu , są szczegółowe, logiczne i spójne, pokrzywdzony podawał szczegółowo zachowanie poszczególnych osób” – k. 261. W zakresie wartości szkody to słusznie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że Z. J. składał swoje pierwsze zeznania około pół roku po zdarzeniu z sierpnia 2024 r., a kolejne na rozprawie ponad rok po zdarzeniu i nie posiadał bezpośredniej wiedzy o zdarzeniu, informacje o jego przebiegi zaczerpnął wyłącznie z relacji W. C. i powyższe mogło mieć wpływ na rozbieżności we wskazaniu przez niego wartości skradzionego mienia i gotówki.

Jednocześnie zauważyć należy, że korespondencja z komunikatora J. i zdjęcia z monitoringu nie były kwestionowane przez żadną ze stron a stanowią one bardzo istotne dopełnienie wiarygodnych osobowych źródeł dowodowych tworząc pełny obraz sytuacji; na zdjęciach z monitoringu widać oskarżonych, którzy idą do mieszkania pokrzywdzonego około godziny 3.50, nie mają w rękach kartonu, a po ponad godzinie o 5.18 z niego wychodzą już z kartonem wypełnionym rzeczami. Sami oskarżeni potwierdzili, że byli tego dnia w mieszkaniu W. C.; natomiast treść wiadomości J. potwierdza domaganie się przez pokrzywdzonego zwrotu zabranych mu pieniędzy i rzeczy w tym alkoholu, perfum , a także wskazuje groźby jakie kierował do pokrzywdzonego A. W. i tym samym w pełni uwiarygadnia przebieg zdarzenia z dnia 29 sierpnia 2024 r. opisany przez pokrzywdzonego W. C..

obrońcy oskarżonego o zmianę wyroku poprzez :

- uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu;

- ewentualnie orzeczenie w sposób odmienny co do istoty sprawy, poprzez zmianę opisu czynu i uznanie, że oskarżony W. A. w dniu 29 sierpnia 2024 r., w lokalu mieszkalnym przy (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia zegarka (...) o wartości 500 zł, tabletu marki Z. (...) o wartości 450 zł, jak też stanowiących własność Z. J. rzeczy ruchomych w postaci wody perfumowanej marki N. (...) o wartości 470 zł, perfum marki R. (...) 1 J. o wartości 450 zł, maszynki dc golenia o wartości 60 zł, whisky G. o pojemności 700 ml o wartości 100 zł, whisky

N. o pojemności 700 ml o wartości 260 zł, whisky N. o pojemności 700 ml o wartości 60 zł, whisky V. o pojemności 700 ml o wartości 60 zł, whisky W.’s o pojemności 700 ml o wartości 165 zł, czym spowodował szkodę w łącznej wysokości 2.575 zł na rzecz W. C. i Z. J., tj. o czyn z art. 278 § 1 kk;

- obniżenie kwoty stanowiącej obowiązek naprawienia szkody

Niezasadny

Z uwagi na powyżej wskazane okoliczności nie uznano za zasadnych zarzutów skarżącego.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt II K 1155/25

jako prawidłowy utrzymano go w mocy.

W sprawie nie stwierdzono zarzucanej obrazy prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych.

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Na podstawie art.624§1 kpk zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, że przemawiają za tym względy słuszności.

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego W. A.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 7 maja 2026r., sygn. akt II K 1155/25

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana