Jazda pod prąd po centrum D. Sąd zamienił ograniczenie wolności na grzywnę

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim z dnia 3 października 2025 r. w sprawie II K 52/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej I. L.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obrońca oskarżonego wyrokowi zarzuciła:

- błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że czyn przypisany oskarżonej charakteryzował się znacznym stopniem winy i społecznej szkodliwości, co skutkowało ustaleniem przez Sąd, iż w stosunku do oskarżonej nie zachodzą przesłanki do warunkowego umorzenia postępowania, podczas gdy właściwa analiza elementów podmiotowych i przedmiotowych czynu, a zwłaszcza sposób i okoliczności popełnienia czynu, prowadzi do wniosku, że zachodziły podstawy do warunkowego umorzenia postępowania względem oskarżonej,

- rażącą niewspółmierność kary polegającą na orzeczeniu kary ograniczenia wolności, podczas gdy adekwatną w obecnej sytuacji życiowej będzie kara grzywny.

Częściowo zasadny

Apelacja obrońcy oskarżonej częściowo zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k. i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach skarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego skazaniem I. L.. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację. Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzenia, oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Tym samym ustalenia faktyczne w zakresie ustalonego zachowania oskarżonej, która w dniu 2 października 2024 r. znajdując się pod wpływem środków odurzających prowadziła pojazd mechaniczny nie wykraczały poza ramy swobodnej oceny dowodów albowiem poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz sędziowskim przekonaniem. W tym stanie rzeczy podnieść należy, że Sąd orzekający, rozstrzygając o winie bądź niewinności oskarżonego, kieruje się własnym, wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje tak długo pod ochroną art. 7 k.p.k., dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie oskarżonego bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1974 r. w sprawie Rw 618/74, OSNKW 3-4/1975, poz. 47, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. w sprawie WRN 149/90, OSNKW 7-99/991, poz. 41, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996 r. w sprawie II KRN 199/95, OSN PiPr 10/1996, poz. 10), co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

W konsekwencji prawidłowo ustalono, że oskarżona swoim zachowaniem wypełniła znamiona przestępstwa z art. 178a§1 kk.

Także zdaniem Sądu Okręgowego zastosowanie wobec oskarżonej instytucji warunkowego umorzenia postępowania nie byłoby zasadne i współmierne do wagi popełnionego czynu. Wbrew stanowisku skarżącego uznać należało, iż szkodliwość społeczna czynu oskarżonego przekraczała stopień określony treścią art. 66§1kk. Jak bowiem wynika z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego „w dniu 2 października 2024 r. w godzinach popołudniowych około godz. 16:30 oskarżona kierując pojazdem marki M. o nr rej. (...) przemieszczała się przez ścisłe centrum D.. Wjechała na chodnik znajdujący się przy (...) (...), uderzyła w ławkę i śmietnik. Pomimo interwencji postronnych osób, oskarżona ponownie wsiadła do samochodu i początkowo nieudolnie próbowała stamtąd wyjechać. Była otępiała. Nie było od niej czuć woni alkoholu. Następnie (jak wynika z do akt nagrania – k. 56), I. L. wjechała z chodnika, po przejściu dla pieszych, pod prąd w kierunku (...) (...), a następnie przejeżdżając częściowo po wysepce oddzielającej pasy jezdni bezpośrednio pod prąd w lewą stronę, po czym zjechała z ronda pod prąd lewą stroną jezdni. Oskarżona w sposób nieprawidłowy zaparkowała pojazd pod blokiem mieszkalnym, bardzo blisko innego pojazdu („kilka centymetrów od stojącego tam innego samochodu” – zeznania T. E. k. 57v) i pozostawiając go na włączonych światłach udała się do domu.

W czasie zdarzenia było średnie natężenie ruchu, po chodnikach przechadzali się ludzie, po drodze jeździły inne pojazdy. W pobliżu znajduje się młodzieżowy dom kultury, z którego lada chwila miały wyjść dzieci.

Oskarżona została poddana badaniom krwi, które wykazały, że posiadała we krwi ponad 500 ng/ml substancji psychotropowej L., gdzie stężenie terapeutyczne wynosi 80-160 ng/ml, stan po użyciu jest mniejszy bądź równy 79,9 ng/ml, a stan pod wpływem tej substancji wynosi od 80 ng/ml” – k. 115 odw.

Z tych względów brak było podstaw do uwzględnienia postulatu zawartego w apelacji o warunkowe umorzenie postępowania.

Natomiast w ocenie Sądu Okręgowego wobec okoliczności wskazanych w apelacji oraz treści dokumentu jak na k. 185 ukształtowane zaskarżonym wyrokiem orzeczenie o karze ograniczenia wolności należało uznać należało za noszące cechy rażącej surowości i tym samym za zasadny uznano zarzut apelacji wywiedzionej na korzyść I. L..

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1) warunkowe umorzenie postępowania karnego na okres próby w wymiarze 2 lat oraz orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na rok, ewentualnie

2) o orzeczenie w miejsce kary ograniczenia wolności kary grzywny.

Częściowo zasadny

Wobec podanych wcześniej okoliczności nie uznano za zasadnego postulatu zawartego w apelacji obrońcy oskarżonej o warunkowe umorzenie postępowanie.

Natomiast wobec powołanych okoliczności uznano, że także kara grzywny spełni cele określone w art. 53 kk.

Według Sądu Okręgowego pozwoli ona na uświadomienie oskarżonej, że jej zachowanie nie było prawidłowe i zapobiegnie podobnym jego działaniom w przyszłości a zarazem umożliwi wykonywanie działalności gospodarczej.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim II Wydziału Karnego z dnia 3 października 2025 r., sygn. akt II K 52/25

w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji zmieniono w ten sposób, że w miejsce kary 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności na podstawie art.178a§1 kk przy zastosowaniu art. 37a§1 kk orzeczono wobec oskarżonej I. L. karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny ustalając wartość jednej stawki dziennej w kwocie 10 (dziesięciu) zł i w pozostałej części utrzymano go w mocy.

Wobec wskazanych wcześniej okoliczności uznano wyrok za prawidłowy co do zasady, przy czym jednocześnie złagodzono orzeczenie o karze.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt III wyroku

Zasadzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokat I. C. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) zł tytułem opłaty za pełnioną z urzędu obronę oskarżonej I. L. wykonywaną w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 193,20 (sto dziewięćdziesiąt trzy złote i dwadzieścia groszy) zł tytułem podatku od towarów i usług od tej opłaty.

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Zwolniono oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, że przemawiają za tym względy słuszności.

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej I. L.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim z dnia 3 października 2025 r. w sprawie II K 52/25

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana