Kierowca betonomieszarki mimo braku podstawy prawnej w świadectwie dostał emeryturę pomostową

W dniu 24 czerwca 2025 r. J. P. (1) odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w M. z dnia 27 maja 2025 r. znak (...), którą organ rentowy odmówił mu prawa do emerytury pomostowej z powodu niewykazania 15 lat pracy w warunkach szczególnych, a jedynie 6 lat, 6 miesięcy i 28 dni.

Wraz z odwołaniem J. P. (1) przedłożył dodatkowe dokumenty dotyczące pracy na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3.5 tony i kierowcy autobusu powyżej 15 miejsc siedzących, w tym sprostowane świadectwa pracy i wniósł o zaliczenie wynikającego z nich okresu zatrudnienie do stażu pracy w warunkach szczególnych

(odwołanie – k. 3 a.s.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi wskazał, że uwzględnienie części informacji wynikających z dokumentów załączonych do odwołania przez J. P. (1) spowodowało wydanie kolejnej decyzji w przedmiocie emerytury pomostowej – z dnia 27 czerwca 2025 r., którą częściowo uwzględnione zostały sporne okresy zatrudnienia. W konsekwencji staż pracy w warunkach szczególnych Zakład ustalił na 10 lat, 2 miesiące i 19 dni – ostatecznie jednak, z powodu niewykazania 15 lat pracy w warunkach szczególnych, ponownie odmówił prawa do emerytury pomostowej wskazując, że do ww. stażu nie uwzględnił okresu pracy w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. od 1 marca 1995 r. do 31 maja 1998 r.

W tym stanie rzeczy Zakład wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 477

13 k.p.c., w zakresie w jakim roszczenie zostało zaspokojone przez decyzję z dnia 27 czerwca 2025r., znak: (...) oraz o oddalenie odwołania w pozostałej części, także w przypadku rozszerzenia odwołania na decyzję z dnia 27 czerwca 2025 r.

(odpowiedź (...) Oddział w M. na odwołanie – k. 16 – 16 verte a.s.).

J. P. (1) na rozprawie w dniu 18 maja 2026 r. wskazał, że rozszerza odwołanie na decyzję wydaną przez Zakład w dniu 27 czerwca 2025 r. i sprecyzował, że domaga się uwzględnienia jako pracy w warunkach szczególnych zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. oraz w (...)

(protokół rozprawy z dnia 18 maja 2026 r. – k. 81 – 83 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

J. P. (1) urodził się (...) Legitymuje się sumarycznym stażem pracy wynoszącym 42 lata 9 miesięcy i 3 dni

(bezsporne). Swoją aktywność zawodową definiuje jako pracę kierowcy samochodów ciężarowych, w tym jako kierowca autobusu, kierowca ciężarówki powyżej 3,5 tony, kierowca betoniarki. Posiada wszystkie kategorie prawa jazdy

(zeznania J. P. (1) – k. 82 a.s.).

Zatrudniony był:

⚫

w Państwowym (...) (...) w O. od 1 września 1980 r. do 23 lipca 1986 r. jako uczeń praktycznej nauki zawodu, a następnie jako mechanik ciągnikowy

(świadectwo pracy z dnia 23 lipca 1986 r. – akta ZUS).

⚫

w Przedsiębiorstwie (...) w M. od 26 sierpnia 1986 r. do 15 listopada 1986 r. jako kierowca samochodowy

(świadectwo pracy z dnia 14 listopada 1986 r. – akta ZUS),

⚫

w Przedsiębiorstwie (...) w M. od 20 lutego 1987 r. do 23 marca 1992 r. jako kierowca

w wymiarze pełnego etatu (świadectwo pracy z 31 marca 1992 r. – akta ZUS),

⚫

w (...) Zakładach (...) w M. od 11 września 1989 r. do 31 lipca 1992 r.

(świadectwo pracy z dnia 23 września 1992 r. – akta ZUS).

⚫

w Zakładzie (...) z siedzibą w M. od 2 maja 1992 r. do 6 marca 1995 r. jako kierowca w wymiarze pełnego etatu

(świadectwo pracy z dnia 6 marca 1995 r. – akta ZUS),

⚫

w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. z siedzibą w M. w wymiarze pełnego etatu w następujących okresach:



od 1 marca 1995 r. do 31 maja 1998 r. na stanowisku kierowcy – w świadectwie pracy z dnia 31 maja 1998 r. pracodawca wskazał, że J. P. (1) w ww. okresie wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnych charakterze jako kierowca betonowozu

(świadectwo pracy z dnia 31 maja 1998 r. – k. 74 a.s.).



od 1 czerwca 1998 r. do 31 marca 1999 r. na stanowisku kierowcy

(świadectwo pracy z dnia 31 marca 1999 r. – k. 72 a.s.).



od 1 kwietnia 1999 r. do 30 września 1999 r. na stanowisku kierowcy

(świadectwo pracy z dnia 30 września 1999 r. – k. 71 a.s.).

⚫

w Ł. B. w H. od 1 października 1999 r. do 17 stycznia 2001 r. jako kierowca w wymiarze pełnego etatu

(świadectwo pracy z dnia 17 stycznia 2001 r. – k. 7 akt ZUS).

⚫

w (...) Zakładzie (...) w H. jako kierowca w wymiarze pełnego etatu



od 1 marca 2001 r. do 31 grudnia 2001 r.,



od 1 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2003 r.,



od 1 stycznia 2004 r. do 30 listopada 2004 r.

(...) Zakład (...) w H. w świadectwach pracy z dnia 31 grudnia 2001ar., z dnia 31 grudnia 2003 r. i z dnia 30 listopada 2004 r. wskazał, że w ww. okresach zatrudnienia J. P. (1) wykonywał pracę w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze jako kierowca autobusu o liczbie miejsc siedzących powyżej 15 (wykaz A dział VIII, poz. 2 pkt 2 załącznika nr 1 Zarządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 1 lipca 1983 r.

(świadectwa pracy: z dnia 31 grudnia 2001 r. – k. 8 akt ZUS, z dnia 31 grudnia 2003 r. – k. 9 akt ZUS, z dnia 30 listopada 2004 r. – k. 10 akt ZUS).

⚫

w (...) w M. od 22 marca 2005 r. do 31 sierpnia 2006 r. w wymiarze pełnego wykonując pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jako kierowca samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony

(świadectwo pracy z dnia 1 września 2006 r. – k. 28 a.s. i k. 11 akt ZUS).

⚫

w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w H. od 1 września 2006 r. do 13 października 2006 r. wykonując pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jako kierowca samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony

(świadectwo pracy z 13 października 2006 r. – k. 12 akt ZUS).

⚫

w (...) Spółka (...) sp. z o.o. z siedzibą w B. od 1 listopada 2006 r. do 28 lutego 2007 r. jako kierowca-operator w pełnym wymiarze czasu pracy

(świadectwo pracy – k.27 a.s. i k. 13 akt ZUS).

⚫

w (...) (...) Przedsiębiorstwo (...) z siedzibą w A. od 1 marca 2007 r. do 6 grudnia 2010 r. jako kierowca w wymiarze pełnego etatu

(świadectwo pracy z dnia 6 grudnia 2010 r. – k. 33 a.s. i k.15 akt ZUS).

⚫

w (...) (...) z siedzibą w O. od 16 kwietnia 2012 r. do 30 listopada 2012 r. jako pracownik fizyczny

(świadectwo pracy z dnia 30 listopada 2012 r. – k. 16 akt ZUS).

⚫

w (...) Sp. z o.o. od 14 października 2013 r. do 31 grudnia 2018 r., gdzie wykonywał pracę o szczególnym charakterze jako kierowca autobusu o liczbie miejsc powyżej 15, wymienioną w wykazie A, Dział VIII, pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.

W okresie ww. zatrudnienia J. P. (1) przebywał na zwolnieniu chorobowym w dniach:



od 8 maja 2017 r. do 20 maja 2017 r.



od 25 stycznia 2018 r. do 29 stycznia 2018 r.



od 31 października 2018 r. do 7 listopada 2018 r.



od 12 listopada 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.

(świadectwo pracy z dnia 3 stycznia 2019 r. – k. 25 a.s. i k. 18 akt ZUS, świadectwo wykonywania pracy o szczególnym charakterze z dnia 3 stycznia 2019 r. – k. 26 a.s. i k. 19 akt ZUS).

(...) – właściciel przedsiębiorstwa (...) w zaświadczeniu z dnia 10 czerwca 2025 r. wskazał, że J. P. (1) w okresie od 1 marca 2007 r. do 6 grudnia 2010 r. był zatrudniony jako kierowca samochodu o masie całkowitej powyżej 3,5 tony

(zaświadczenie N. M. – k.13 i k. 32 a.s.).

J. P. (1) jako kierowca betoniarki w (...) (...) Przedsiębiorstwie (...) z siedzibą w A. miał specjalne kwalifikacje do wykonywania tej pracy. Musiał po przyjeździe na budowę wylać beton z betonomieszarki, po zakończeniu pracy musiał ją dokładanie wyczyścić z resztek betonu, pusta betonomieszarka waży ok. 14 ton, wchodzi w nią ok. 20 ton betonu, w sumie waży ok. 30 ton. W dowodzie rejestracyjnym betonomieszarki jest wpisane, że to samochód ciężarowy do przewozu betonu

(zeznania N. M. – k. 93 a.s.).

L. O., będący prezesem zarządu spółki (...) w okresach zatrudnienia w niej J. P. (1), w zaświadczeniach z dnia 11 czerwca 2025 r. wskazał, że J. P. (1) od 1 marca 1995 r. do 31 maja 1998 r., od 1 czerwca 1998 r. do 31 marca 1999 r. oraz od 1 kwietnia 1999 r. do 30 września 1999 r. pracował w (...) sp. z o.o. jako kierowca samochodu ciężarowego o masie całkowitej 16 ton, typ betonomieszarka

(zaświadczenia sporządzone przez L. O. – k. 14 – 15 i k. 34 – 35 a.s.).

J. P. (1) w całym okresie zatrudniania w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. pracował jako kierowca betonomieszarki. Pracę wykonywał stale i na pełen etat. Praca polegała nie tylko na kierowaniu pojazdem, ale trzeba było też obsługiwać maszynę. Trzeba było mieć uprawnienia do kierowania tym pojazdem, z uwagi na to, że ma masę powyżej 16 t.

(zeznania L. O. – k. 93 a.s.).

W dniu 23 czerwca 2025 r. następca prawny (...) Zakładu (...) w H. – (...) sp. z o.o. – dokonał sprostowania świadectw pracy z dnia 31 grudnia 2001 r., z dnia 31 grudnia 2003 r. i z dnia 30 listopada 2004 r. wystawionych J. P. (1) za okresy pracy w (...) Zakładzie (...) w H.. Sprostowana została poz. 8 poprzez wskazanie, że w ww. okrasach zatrudnienia pracownik stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w szczególnych warunkach – prace kierowcy autobusu o liczbie miejsc powyżej 15 – wymienione w Wykazie A, Dziale VIII, poz. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. oraz w Wykazie A, Dziale VIII, poz. 2 pkt 2 Zarządzenia nr 9 Ministra Administracji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 1 lipca 1983 r.

(świadectwa pracy z dnia 23 czerwca 2025 r. – k. 6 – 8 a.s. i k. 29 – 31 a.s.).

W dniu 8 maja 2025 r. J. P. (1) złożył wniosek o emeryturę pomostową

(k. 1 – 3 akt ZUS).

W dniu dnia 27 maja 2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w M. wydał decyzję znak: (...), którą odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury pomostowej. W jej uzasadnieniu Zakład wskazał, że J. P. (1) nie udowodnił okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszącego co najmniej 15 lat.

Zakład zaliczył do pracy wykonywanej w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze następujące okresy zatrudnienia:



od 22 marca 2005 r. do 31 sierpnia 2006 r.,



od 1 września 2006 r. do 13 października 2006 r.,



od 14 października 2013 r. do 5 maja 2017 r. oraz



od 7 maja 2017 r. do 31 grudnia 2018 r. (z wyłączeniem okresów nieskładkowych),

tj. łącznie 6 lat, 6 miesięcy i 28 dni.

Natomiast, nie zostały zaliczone do pracy wykonywanej w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze następujące okresy zatrudnienia:



od 1 marca 1995 r. r. do 31 maja 1998 r.

w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o., ponieważ pracodawca w świadectwie pracy z 31 maja 1998 r. nie podał podstawy prawnej potwierdzającej wykonywanie pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze;



od 1 marca 2001 r. do 31 grudnia 2001 r.,



od 1 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2003 r. oraz



od 1 stycznia 2004 r. do 30 listopada 2004 r.

w (...) Zakładzie (...) w H., ponieważ pracodawca w świadectwach pracy nie określił charakteru wykonywanej pracy, ściśle według wykazu, działu i pozycji stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.

(decyzja z dnia 27 maja 2025 r. – k. 25 akt ZUS).

J. P. (1) w dniu 24 czerwca 2025 r. wniósł odwołanie od ww. decyzji organu rentowego. Do odwołania załączył dodatkowe dowody dokumentujące przebieg zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. i sprostowane świadectwa pracy wystawione przez następcę prawnego (...) Zakładu (...) w H.

(odwołanie – k. 3 a.s.).

W dniu 27 czerwca 2025 r. (...) Oddział w M. wydał kolejną decyzję – znak (...) – którą odmówił J. P. (1) prawa do emerytury pomostowej stwierdzając, że nie udowodnił 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.

Zakład wskazał, że do ww. okresu uznał następujące okresy zatrudnienia J. P. (1):



od 1 marca 2001 r. do 31 grudnia 2001 r.,



od 1 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2003 r.,



od 1 stycznia 2004 r. do 30 listopada 2004 r.

zatem okresy pracy w (...) Zakładzie (...) w H., których nie uwzględnił podczas wydania decyzji z dnia 27 maja 2025 r.,

a ponadto okresy pracy, które uwzględnił już wcześniej, tj:



od 22 marca 2005 r. do 31 sierpnia 2006 r.,



od 1 września 2006 r. do 13 października 2006 r.,



od 14 października 2013 r. do 5 maja 2017 r. oraz



od 7 maja 2017 r. do 31 grudnia 2018 r. (z wyłączeniem okresów zwolnień lekarskich i urlopów bezpłatnych),

tj. łącznie 10 lat, 2 miesiące i 19 dni.

Zakład nie uznał do pracy wykonywanej w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze okresu zatrudnienia od 1 marca 1995 r. do 31 maja 1998 r. Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. ponownie wskazując, że pracodawca w świadectwie pracy z 31 maja 1998 r. nie określił charakteru wykonywanej pracy, ściśle według wykazu, działu i pozycji stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. oraz nie wskazał stanowiska pracy zgodnie z wykazem, działem, pozycją i punktem zarządzenia resortowego

(decyzja z dnia 27 czerwca 2025 r. – k. 26 akt ZUS).

J. P. (1) rozszerzył odwołanie na decyzję z dnia 27 czerwca 2025 r.

(protokół rozprawy z dnia 18 czerwca 2025 r. – k. 81 – 83 a.s.).

Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy w toku postępowania sądowego oraz w aktach rentowych, w szczególności świadectw pracy, sprostowanych świadectw pracy, świadectwa wykonywania pracy o szczególnym charakterze, zaświadczeń wystawionych przez L. O. i N. M. a także na podstawie ich zeznań oraz zeznań odwołującego się J. P. (1).

Dokumenty złożone do akt sprawy i akt rentowych Sąd uznał za wiarygodne w całości, albowiem ich autentyczność i treść nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, a Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić to z urzędu. Dotyczy to w szczególności świadectw pracy z okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. i w (...) Zakładzie (...) w H., zaświadczenia N. M. z dnia 10 czerwca 2025 r. oraz zaświadczeń L. O. z dnia 11 czerwca 2025 r.

Odnosząc się do sprostowanych świadectw pracy wystawionych przez następcę prawnego (...) Zakłady (...) w H. w dniu 23 czerwca 2025 r., Sąd miał na uwadze, że dokument taki – jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c. – nie jest dowodem wiążącym co do faktów w nim stwierdzonych i podlega swobodnej ocenie sądu na równi z innymi dowodami, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa Sądu Najwyższego. Sąd uznał jednak wskazane sprostowanie za wiarygodne, albowiem koresponduje ono z pierwotną treścią świadectw pracy z 2001, 2003 i 2004 r., które już wcześniej wskazywały na wykonywanie przez J. P. (1) pracy kierowcy autobusu o liczbie miejsc powyżej 15, a sprostowanie ograniczało się jedynie do doprecyzowania podstawy prawnej (wskazania działu, pozycji i punktu właściwego wykazu) – nie wprowadzało zaś nowej, wcześniej niezgłaszanej okoliczności faktycznej. Dokonanie sprostowania nie budzi zatem wątpliwości Sądu co do jego wiarygodności, tym bardziej że korespondowało ono z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Zeznania świadka L. O., byłego członka zarządu Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. Sąd uznał za w pełni wiarygodne. Świadek w sposób konkretny i rzeczowy opisał charakter zatrudnienia J. P. (1) wskazując, że przez cały okres zatrudnienia – od 1 marca 1995 r. do 30 września 1999 r. – odwołujący się pracował jako kierowca betonomieszarki, w pełnym wymiarze czasu pracy i stale, a praca ta wymagała nie tylko kierowania pojazdem, ale również jego obsługi, wylewania betonu i czyszczenia maszyny z resztek betonu, a nadto posiadania stosownych uprawnień z uwagi na masę całkowitą pojazdu przekraczającą 16 ton. Zeznania te korespondują z treścią pierwotnego świadectwa pracy z dnia 31 maja 1998 r., w którym pracodawca – choć bez precyzyjnego wskazania podstawy prawnej – wprost stwierdził wykonywanie przez J. P. (2) pracy w szczególnych warunkach jako kierowcy betonowozu, a także z zaświadczeniami, które świadek sporządził, datowanymi na 11 czerwca 2025 r., w których jednoznacznie określił masę pojazdu (16 ton) i jego rodzaj (betonomieszarka). Sąd miał przy tym na uwadze, że świadek – jako osoba niebędąca już pracownikiem ani wspólnikiem stron postępowania i niezainteresowana bezpośrednio wynikiem sprawy – nie miał interesu w przedstawianiu okoliczności niezgodnych z rzeczywistym przebiegiem zatrudnienia J. P. (1), co dodatkowo przemawia za wiarygodnością jego relacji.

Podobnie Sąd ocenił zeznania N. M., właściciela przedsiębiorstwa (...) Przedsiębiorstwo (...) z siedzibą w A., który zatrudniał J. P. (1) w okresie od 1 marca 2007 r. do 6 grudnia 2010 r. Świadek szczegółowo opisał czynności wykonywane przez odwołującego się jako kierowcę betoniarki – konieczność posiadania specjalnych kwalifikacji, obowiązek wylania betonu z betonomieszarki po przyjeździe na budowę oraz dokładnego wyczyszczenia pojazdu z resztek betonu po zakończeniu pracy, a także sprecyzował parametry techniczne pojazdu (masa własna ok. 14 ton, ładowność ok. 20 ton betonu, łączna masa ok. 30 ton) oraz powołał się na treść dowodu rejestracyjnego pojazdu, w którym wskazano, że jest to samochód ciężarowy do przewozu betonu. Zeznania te Sąd uznał za wiarygodne, spójne wewnętrznie oraz korespondujące z wystawionym przez tego samego świadka zaświadczeniem z dnia 10 czerwca 2025 r., w którym potwierdził zatrudnienie J. P. (1) na stanowisku kierowcy samochodu o masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Sąd miał przy tym na uwadze, że zeznania świadka, jako byłego pracodawcy odwołującego się, mają walor dowodu z pierwszej ręki, opartego na bezpośredniej wiedzy o organizacji pracy w prowadzonym przez niego przedsiębiorstwie, co przemawia za nadaniem wiarygodności.

Zeznania odwołującego się J. P. (1), w których opisał przebieg swojej kariery zawodowej jako kierowcy samochodów ciężarowych, w tym kierowcy autobusu, kierowcy ciężarówki powyżej 3,5 tony oraz kierowcy betoniarki, a także posiadane przez siebie uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii, Sąd uznał za wiarygodne w zakresie, w jakim znalazły one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym w szczególności w świadectwach pracy oraz zeznaniach świadków. Zeznania te, mimo że pochodzą od strony bezpośrednio zainteresowanej wynikiem postępowania, Sąd ocenił jako spójne z chronologią zatrudnienia wynikającą z dokumentów oraz korespondujące z relacjami świadków, co pozwoliło na oparcie ustaleń faktycznych również na tym dowodzie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie J. P. (1) zasługiwało na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do ustalenia, czy J. P. (1) wykazał wymagany do przyznania emerytury pomostowej okres co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1696).

Pierwotnie, na etapie postępowania, kiedy odwołanie dotyczyło jedynie decyzji z dnia 27 maja 2025 r., organ rentowy zaliczył J. P. (1) do stażu pracy w warunkach szczególnych jedynie 6 lat, 6 miesięcy i 28 dni, odmawiając uwzględnienia okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. od 1 marca 1995 r. do 31 maja 1998 r. oraz w (...) Zakładzie (...) w H. od 1 marca 2001 r. do 30 listopada 2004 r. – w obu przypadkach z powodu niewskazania przez pracodawców w świadectwach pracy podstawy prawnej wykonywania pracy w szczególnych warunkach ściśle według działu i pozycji właściwego wykazu.

W toku postępowania odwoławczego J. P. (1) przedłożył dodatkowe dokumenty, w tym sprostowane świadectwa pracy dotyczące zatrudnienia w (...) Zakładzie (...) w H., w których następca prawny tego pracodawcy doprecyzował podstawę prawną wykonywanej pracy. Skutkowało to wydaniem przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych kolejnej decyzji – z dnia 27 czerwca 2025 r. – którą organ uwzględnił żądanie J. P. (1) w zakresie okresów zatrudnienia w (...) Zakładzie (...) w H. podwyższając uznany staż pracy w warunkach szczególnych do 10 lat, 2 miesięcy i 19 dni, nadal jednak odmawiając prawa do emerytury pomostowej z powodu niewykazania wymaganych 15 lat.

Zgodnie z art. 477

13 § 1 k.p.c., jeżeli organ rentowy wydał nową decyzję w toku postępowania, uwzględniającą w całości lub w części żądania strony, postępowanie w tym zakresie umarza się. W niniejszej sprawie decyzja z dnia 27 czerwca 2025 r. uwzględniła jedno z żądań z odwołania z dnia 24 czerwca 2025 r. w części dotyczącej okresów zatrudnienia od 1 marca 2001 r. do 30 listopada 2004 r. Skoro zatem organ rentowy sam, w toku postępowania, przyznał odwołującemu się rację co do spornej dotychczas kwestii, spór w tym zakresie przestał istnieć, a odwołanie w tej części utraciło swój przedmiot, co czyniło dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie zbędnym. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 477

13 § 1 k.p.c., umorzył postępowanie w zakresie, w jakim decyzja z dnia 27 maja 2025 r. została zmieniona decyzją z dnia 27 czerwca 2025 r., o czym orzeczono w pkt 1 wyroku.

Po wydaniu przez ZUS (...) Oddział w M. decyzji z dnia 27 czerwca 2025 r. oraz po rozszerzeniu przez J. P. (1) odwołania na tę decyzję i sprecyzowaniu żądania na rozprawie w dniu 18 maja 2026 r., spór ograniczył się wyłącznie do oceny czy do stażu pracy w warunkach szczególnych podlegają zaliczeniu nieuwzględnione dotąd okresy zatrudnienia, których zaliczenia domagał się J. P. (1), tj. okres zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. od 1 marca 1995 r. do 31 maja 1998 r., gdzie wykonywał pracę na stanowisku kierowcy betonowozu) oraz (...) (...) Przedsiębiorstwo (...) z siedzibą w A. od 1 marca 2007 r. do 6 grudnia 2010 r., gdzie wykonywał pracę jako kierowca betoniarki.

Rozstrzygnięcie sprawy wymagało przy tym oceny obu tych okresów łącznie, albowiem uwzględnienie tylko jednego z nich nie było wystarczające do osiągnięcia przez J. P. (2) wymaganego ustawowo 15-letniego stażu.

Zgodnie z art. 4 ustawy o emeryturach pomostowych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1696) prawo do emerytury pomostowej, z uwzględnieniem art. 5-12, przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki:

1) urodził się po dniu 31 grudnia 1948 r.;

2) ma okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat;

3) osiągnął wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn;

4) ma okres składkowy i nieskładkowy, ustalony na zasadach określonych w art. 5-9 i art. 11 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i co najmniej 25 lat dla mężczyzn

5) (uchylony);

6) po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3;

7) (uchylony).

Prace w szczególnych warunkach, w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych to prace związane z czynnikami ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach środowiska pracy, determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym ich pracę na dotychczasowym stanowisku; wykaz prac w szczególnych warunkach określa załącznik nr 1 do ustawy.

Sąd miał przy tym na uwadze, że wobec uchylenia pkt 5 i pkt 7 art. 4 ustawy o emeryturach pomostowych, ustalenie prawa do tego świadczenia nie wymaga już wykazania wykonywania pracy w szczególnych warunkach przed dniem 1 stycznia 1999 r. ani rozwiązania stosunku pracy jako odrębnych przesłanek ustawowych. Niemniej jednak, dla oceny charakteru zatrudnienia J. P. (1) w spornych okresach – przypadających częściowo przed dniem 1 stycznia 1999 r., tak jak okres zatrudniania w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. – zastosowanie znajdują przepisy § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.), zgodnie z którymi za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników wykonujących prace wymienione w wykazie A stanowiącym załącznik do rozporządzenia. W wykazie A, dziale VIII (w transporcie i łączności), poz. 2 tego załącznika wymieniono prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych).

Stosownie do § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia okresy pracy w szczególnych warunkach, na podstawie posiadanej dokumentacji, zakład pracy potwierdza w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w świadectwie pracy. Dokument taki, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, ma charakter dokumentu prywatnego w rozumieniu art. 245 k.p.c. i nie jest dowodem wiążącym sąd, lecz podlega swobodnej ocenie na podstawie art. 233 § 1 k.p.c., na równi z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w tym zeznaniami świadków i stron. Oznacza to, że brak w świadectwie pracy precyzyjnego wskazania podstawy prawnej wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie wyklucza możliwości ustalenia rzeczywistego charakteru tej pracy na podstawie innych środków dowodowych, o ile z całokształtu materiału dowodowego wynika, że pracownik stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione w odpowiednim wykazie – decydujące znaczenie ma bowiem rzeczywisty charakter wykonywanych czynności, a nie treść lub kompletność dokumentacji pracowniczej.

Odnosząc powyższe rozważania do zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd uznał, że oba sporne okresy zatrudnienia J. P. (1) podlegają zaliczeniu do stażu pracy w warunkach szczególnych.

Co do okresu zatrudnienia od 1 marca 1995 r. – 31 maja 1998 r. w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. Sąd miał na uwadze, że już pierwotne świadectwo pracy z dnia 31 maja 1998 r. wprost potwierdzało wykonywanie przez odwołującego się pracy w szczególnych warunkach jako kierowcy betonowozu – jedynym jego mankamentem było niewskazanie precyzyjnej podstawy prawnej. Ten brak formalny został jednak w pełni uzupełniony zeznaniami świadka L. O. ówczesnego członka zarządu spółki, który potwierdził, że odwołujący się przez cały okres zatrudnienia pracował wyłącznie jako kierowca betonowozu o masie całkowitej przekraczającej 16 ton, w pełnym wymiarze czasu pracy i stale, a praca ta – z uwagi na masę i specjalizację pojazdu – wymagała posiadania odpowiednich uprawnień oraz obejmowała, obok kierowania, także obsługę pojazdu. Zeznania te korespondowały z zaświadczeniami wystawionymi przez świadka w dniu 11 czerwca 2025 r. W konsekwencji Sąd uznał, że praca ww. zakładzie odpowiadała pracy kierowcy samochodu ciężarowego specjalizowanego w rozumieniu wykazu A, działu VIII, poz. 2 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r., a okres ten – podlega zaliczeniu do stażu pracy w warunkach szczególnych.

Analogiczną ocenę Sąd przeprowadził w odniesieniu do okresu zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwo (...) z siedzibą w A. od 1 marca 2007 r. – 6 grudnia 2010 r. Z zeznań świadka N. M., właściciela tego przedsiębiorstwa, wynikało, że J. P. (1) pracował w tym okresie jako kierowca betoniarki, posiadający specjalne kwalifikacje, zobowiązany do wylania betonu z betonomieszarki po przyjeździe na budowę oraz do jej dokładnego wyczyszczenia z resztek betonu po zakończeniu pracy. Świadek wskazał również parametry techniczne pojazdu – masę własną ok. 14 ton, ładowność ok. 20 ton betonu, łączną masę ok. 30 ton – oraz powołał się na treść dowodu rejestracyjnego, w którym pojazd określono jako samochód ciężarowy do przewozu betonu. Okoliczności te znalazły potwierdzenie w zaświadczeniu wystawionym przez tego samego świadka w dniu 10 czerwca 2025 r. Tak ustalony charakter pracy w pełni odpowiadał kryteriom pracy kierowcy samochodu ciężarowego specjalizowanego w rozumieniu wykazu A, działu VIII, poz. 2 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r., wobec czego okres ten Sąd również zaliczył do stażu pracy w warunkach szczególnych.

Po doliczeniu obu spornych okresów do stażu uznanego decyzją z dnia 27 czerwca 2025 r., tj. 10 lat, 2 miesiące i 19 dni – nawet po odliczeniu okresów zwolnień chorobowych, łączny okres pracy J. P. (1) w warunkach szczególnych przekroczył wymagane art. 4 pkt 2 ustawy o emeryturach pomostowych 15 lat.

Sąd zważył ponadto, że J. P. (1) spełnił również przesłankę określoną w art. 4 pkt 6 ustawy o emeryturach pomostowych, zgodnie z którą prawo do emerytury pomostowej przysługuje pracownikowi, który po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 tej ustawy. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie przede wszystkim w niespornym okresie zatrudnienia J. P. (1) w (...) Sp. z o.o. od 14 października 2013 r. do 31 grudnia 2018 r., gdzie wykonywał on pracę o szczególnym charakterze jako kierowca autobusu o liczbie miejsc powyżej 15, co zostało potwierdzone świadectwem wykonywania pracy o szczególnym charakterze z dnia 3 stycznia 2019 r. i nie było kwestionowane przez organ rentowy. Niezależnie od powyższego, przesłankę tę spełnia także końcowa część spornego okresu zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwo (...) z siedzibą w A., przypadająca po dniu 31 grudnia 2008 r., tj. od 1 stycznia 2009 r. do 6 grudnia 2010 r., w której to części J. P. (1) – jak ustalono powyżej – wykonywał pracę kierowcy pojazdu specjalizowanego w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych.

Pozostałe przesłanki nabycia prawa do emerytury pomostowej określone w art. 4 tej ustawy – urodzenie się po dniu 31 grudnia 1948 r., osiągnięcie wymaganego wieku (wiek 60 lat osiągnął w marcu 2025r.), wymagany 25-letni okres składkowy i nieskładkowy - również odwołujący spełnia.

Mając powyższe na uwadze, w punkcie 2 sentencji wyroku, Sąd, na podstawie art. 477

14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w M. z dnia 27 czerwca 2025 r., znak (...) w ten sposób, że przyznał J. P. (1) prawo do emerytury pomostowej od 1 maja 2025 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym został złożony wniosek o to świadczenie, zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, stosowanym odpowiednio na podstawie art. 24 ustawy o emeryturach pomostowych.