Organ kwestionował opinię biegłej przy 89 punktach potrzeby wsparcia. Sąd oddalił apelację

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2026 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu sprawy z odwołania I. W. od decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia 12 czerwca 2025 r., nr (...), o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia w punkcie 1 wyr. zmienił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia 12 czerwca 2025 r. w ten sposób, że ustalił poziom potrzeby wsparcia I. W. wyrażony w wartości punktowej w wysokości 89 punktów na okres do dnia 30 stycznia 2031 r. W punkcie 2 orzeczenia zasądził od Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. na rzecz odwołującej się I. W. kwotę 360zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Rejonowy wskazał, że decyzją z dnia 12 czerwca 2025 r., nr (...), Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. ustalił dla I. W. poziom potrzeby wsparcia od dnia złożenia wniosku wyrażony w wartości punktowej w skali 0-100 punktów na 70 punktów. Ustalił potrzebę wsparcia wyrażoną w wartościach punktowych w skali 0-4 punkty:

1) Zmiany pozycji ciała: 3.420 pkt

2) Poruszanie się w znanym środowisku: 3.600 pkt

3) Poruszanie się w nieznanym środowisku: 2.700 pkt

4) Sięganie, chwytanie i manipulowanie przedmiotami użytkowymi: 1.800 pkt

5) Przemieszczanie się środkami transportu: 2.700 pkt

6) Klasyfikacja docierających bodźców: 1.800 pkt

7) Przekazywanie informacji innym osobom: 1.800 pkt

8) Prowadzenie rozmowy: 0.000 pkt

9) Opanowanie nowej umiejętności praktycznej: 2.700 pkt

10) Koncentrowanie się na czynności: 2.400 pkt

11) Korzystanie z urządzeń i technologii informacyjno-komunikacyjnych: 1.800 pkt

12) Mycie i osuszanie całego ciała: 2.700 pkt

13) Mycie i osuszanie rąk i twarzy: 0.000 pkt

14) Pielęgnowanie poszczególnych części ciała: 2.700 pkt

15) Troska o własne zdrowie: 2.700 pkt

16) Korzystanie z toalety: 1.800 pkt

17) Ubieranie się: 2.700 pkt

18) Jedzenie i picie: 1.600 pkt

19) Stosowanie zalecanych środków terapeutycznych: 2.700 pkt

20) Realizowanie wyborów i decyzji: 3.420 pkt

21) Pozostawanie w domu samemu: 3.420 pkt

22) Nawiązywanie kontaktów: 2.400 pkt

23) Kontrolowanie własnych zachowań i emocji: 2.700 pkt

24) Utrzymywanie kontaktów z bliskimi: 2.700 pkt

25) Tworzenie bliskich relacji z innymi osobami: 2.700 pkt

26) Kupowanie artykułów codziennej potrzeby: 2.700 pkt

27) Przygotowywanie posiłków: 2.700 pkt

28) Dbanie o dom i ubrania: 2.700 pkt

29) Dokonywanie transakcji finansowych: 0.000 pkt

30) Rekreacja i organizacja czasu wolnego: 3.420 pkt

31) Załatwianie spraw urzędowych: 2.700 pkt

32) Realizowanie dziennego rozkładu zajęć: 3.420 pkt

Sąd I instancji podkreślił, że powyższa decyzja została wydana na okres do 30 stycznia 2031 r. Odwołująca się I. W. wniosła odwołanie od powyższej decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, wnosząc o jej zmianę. Wskazała, że liczba punktów przyznanych jej w zaskarżonej decyzji jest zaniżona. W odpowiedzi na odwołanie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniósł o jego oddalenie.

Sąd Rejonowy ustalił, że odwołująca się I. W. jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym od 18 stycznia 2013 r. na stałe, kod niepełnosprawności: 05-R, 07-S. Odwołująca się cierpi na wiele chorób układu mięśniowego, kostnego i krążenia, ponadto ma problemy ze wzrokiem oraz pozostaje pod opieką psychiatry. W przeszłości przeszła zabieg usunięcia macicy wraz z przydatkami, cierpi na nietrzymanie moczu, nadciśnienie tętnicze, napadowe migotanie przedsionków, chorobą zwyrodnieniową stawów. Przeszła artroskopię kolana prawego. Cierpi także na miastenie gravis, osteopenię, ostrogi piętowe, zawroty głowy, zmiany zwyrodnieniowo wytwórcze w odcinku piersiowym kręgosłupa. W przeszłości przeszła alloplastykę stawu barkowego lewego oraz operację usunięcia zaćmy oka lewego. Ponadto odwołująca pozostaje pod stałą opieką psychiatryczną z powodu depresji, przeszła operację usunięcia zaćmy oraz zaburzenia widzenia w związku z nasileniem objawów miastenii w sytuacji stresowej, odwołująca się przy poruszaniu wymaga stosowania balkoniku neurologicznego, laski lub wsparcia osoby trzeciej. Nie jest w stanie samodzielnie poruszać się po klatce schodowej. W sytuacji wzmożonego napięcia emocjonalnego odwołująca ma problem z utrzymaniem koncentracji oraz zachowania w ramach norm społecznych, miewa epizody nieadekwatnych reakcji do sytuacji przejawiających się złością.

Odwołująca się wymaga pomocy osoby trzeciej w czynnościach życia codziennego, tj. zakupy, przygotowanie posiłków, sprzątanie czy czynności higieniczne. W sytuacji zaostrzenia się objawów fizycznych nastrój staje się bardzo obniżony, co z kolei wpływa negatywnie na odczucia fizyczne, np. ból. Wymaga znacznego poziomu wsparcia jak i konieczności zaangażowania osób trzecich w czynnościach życia codziennego. Sąd Rejonowy ustalił, że odwołująca wymaga potrzeby wsparcia dla osoby niepełnosprawnej na poziomie 88.560 punktów przez okres do dnia 30 stycznia 2031 r.. Poziom jej potrzeby wsparcia wyrażony w wartościach punktowych w skali 0-4 punkty przedstawia się następująco:

1. Zmiana pozycji ciała: 3.600 pkt

2. Poruszanie się w znanym środowisku: 3.600 pkt

3. Poruszanie się w nieznanym środowisku: 3.600 pkt

4. Sięganie, chwytanie i manipulowanie przedmiotami: 3.960 pkt

5. Przemieszczanie się środkami transportu: 3.960 pkt

6. Klasyfikacja docierających bodźców: 3.420 pkt

7. Przekazywanie informacji innym osobom: 3.420 pkt

8. Prowadzenie rozmowy: 3.040 pkt

9. Opanowanie nowej umiejętności praktycznej: 3.420 pkt

10. Koncentrowanie się na czynności: 3.420 pkt

11. Korzystanie z urządzeń informacyjno-komunikacyjnych: 3 420 pkt

12. Mycie i osuszanie całego ciała: 3.960 pkt

13. Mycie i osuszanie rąk i twarzy: 1.600 pkt

14. Pielęgnowanie poszczególnych części ciała: 3.420 pkt

15. Troska o własne zdrowie: 3.420 pkt

16. Korzystanie z toalety: 3.420 pkt

17. Ubieranie się: 3.420 pkt

18. Jedzenie i picie: 3.420 pkt

19. Stosowanie zalecanych środków terapeutycznych: 3.420 pkt

20. Realizowanie wyborów i decyzji: 3.420 pkt

21. Pozostawanie w domu samemu: 3.420 pkt

22. Nawiązywanie kontaktów: 3.420 pkt

23. Kontrolowanie własnych zachowań i emocji: 3.040 pkt

24. Utrzymywanie kontaktów z bliskimi: 3.420 pkt

25. Tworzenie bliskich relacji: 3.420 pkt

26. Kupowanie produktów: 3.960 pkt

27. Przygotowywanie posiłków: 3.600 pkt

28. Dbanie o dom, ubranie i obuwie: 3.420 pkt

29. Dokonywanie transakcji finansowych: 3.200 pkt

30. Rekreacja i organizacja czasu wolnego: 3.600 pkt

31. Załatwianie spraw urzędowych: 3.420 pkt

32. Realizowanie codziennego harmonogramu: 3.420 pkt.

Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie wskazanych wyżej dowodów, w tym głównie na podstawie wniosków zawartych w opinii biegłego sądowego z zakresu pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki, które podzelił i przyjął za własne. Opinia jest sporządzona w sposób fachowy, rzeczowy, zawiera uzasadnienie dokonania takiej a nie innej oceny poziomu potrzeby wsparcia, biegła bowiem w uzasadnieniu opinii zwięźle, ale konkretnie, opisała stan zdrowia odwołującej się i wynikające z tego problemy w jej codziennym funkcjonowaniu, wskazując również w których aspektach codziennego funkcjonowania wymaga ona pomocy innych osób. Sąd Rejonowy miał również na uwadze, że strona odwołująca się nie zgłosiła jakichkolwiek zastrzeżeń do opinii biegłego. Z kolei, jeśli chodzi o Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności to do Sądu I instancji zostało nadesłane pismo datowane na 8 grudnia 2025 r., jednak nie wskazuje ono na jakiekolwiek merytoryczne zarzuty wobec opinii biegłego z zakresu pielęgniarstwa anestezjologicznego, a stanowi jedynie polemikę z opinią biegłego. W ocenie Sądu Rejonowego biegła wydała pełną, logiczną i uzasadnioną opinię, powołując się również na poszczególne kwestie, które są poddawane ocenie właśnie w procedurze ustalania poziomu potrzeby wsparcia, także specjalizacja biegłej (pielęgniarstwo) predestynuje ją do fachowej i zgodnej z wytycznymi z rozporządzenia oceny poziomu potrzeby wsparcia.

Wobec powyższego Sąd I instancji zważył, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest odwołanie I. W. od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Zgodnie z art. 4b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji. zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (

Dz. U. z 2024 r. poz. 44) potrzeba wsparcia to następstwo braku lub utraty autonomii fizycznej, psychicznej, intelektualnej lub sensorycznej. Przy ustaleniu potrzeby wsparcia bierze się pod uwagę, adekwatnie do wieku oraz niepełnosprawności fizycznej, psychicznej, intelektualnej lub sensorycznej, zdolność osoby do samodzielnego wykonywania określonych czynności, związanych z obszarami codziennego funkcjonowania oraz rodzaj wymaganego wsparcia, z uwzględnieniem czasu niezbędnego do jej wykonania oraz konieczności wsparcia przez inną osobę lub technologię wspomagającą, mającą na celu zapewnienie zwiększenia lub utrzymania niezależności osoby niepełnosprawnej. Ustęp 3 cytowanej ustawy stanowi, że poziom potrzeby wsparcia, o której mowa w ust. 1, ustala się w wartościach punktowych w skali od 0 do 100.

Zasady szczegółowego ustalania poziomu potrzeby wsparcia określa rozporządzenie Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie ustalania poziomu potrzeby wsparcia (

Dz. U. z 2023 r. poz. 2581). Poziom ten ustala się w skali punktowej od 0 do 100, na podstawie formularza zliczającego, z uwzględnieniem m.in. kwestionariusza samooceny oraz wywiadu bezpośredniego. Ocena obejmuje obszary funkcjonowania takie jak mobilność, dbanie o siebie, zdrowie oraz funkcjonowanie społeczne. Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (

Dz. U. z 2023 r. poz. 1429) wprowadziła obowiązek ustalenia poziomu potrzeby wsparcia jako przesłanki przyznania świadczenia wspierającego, co nadaje szczególne znaczenie prawidłowemu określeniu wartości punktowej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy celem świadczenia wspierającego jest udzielenie osobom niepełnosprawnym mającym potrzebę wsparcia pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem szczególnych potrzeb życiowych tych osób. Zgodnie z dyspozycją art. 6b

5 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, o którym mowa w art. 4b ust. 3, wydaje się na okres, na który osoba została zaliczona do osób niepełnosprawnych na podstawie ostatecznego orzeczenia, ustalającego stopień niepełnosprawności, albo orzeczenia, o którym mowa w art. 5 albo art. 62, o których mowa w art. 6b

4 ust. 1 pkt 2, jednakże na okres nie dłuższy niż 7 lat.

Zgodnie z kolei z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie ustalania poziomu potrzeby wsparcia przy ocenie, przez skład ustalający, zdolności osoby zainteresowanej do samodzielnego wykonywania czynności związanych z obszarami codziennego funkcjonowania, w odniesieniu do każdej ocenianej czynności bierze się pod uwagę:

1) zdolność osoby zainteresowanej do świadomego i samodzielnego zainicjowania wykonania czynności;

2) zdolność osoby zainteresowanej do celowego, efektywnego i bezpiecznego wykonywania czynności w standardowym czasie uwzględniając wiek osoby zainteresowanej;

3) zdolność osoby zainteresowanej do kontrolowania wykonywania czynności od jej rozpoczęcia do jej zakończenia;

4) konieczność wsparcia osoby zainteresowanej przez inną osobę lub technologię wspomagającą;

5) niewykonanie czynności przez osobę zainteresowaną z przyczyn niezwiązanych z niepełnosprawnością;

6) nieutrwalony stan zdrowia osoby zainteresowanej niezwiązany z niepełnosprawnością.

Dalej w § 10 ust. 2 rozporządzenie wskazuje, że potrzebę wsparcia ustala się przez ocenę w następujących czynnościach związanych z obszarami codziennego funkcjonowania:

1) zmiana pozycji ciała - polegająca na zdolności do dokonywania dowolnej zmiany pozycji swojego ciała w przestrzeni, w tym zdolności do przyjmowania i powrotu do pozycji stojącej, siedzącej lub leżącej oraz przyjmowania, i powrotu do spoczynkowej pozycji ciała;

2) poruszanie się w znanym środowisku - polegające na zdolności do chodzenia i poruszania się w obrębie mieszkania lub domu, z uwzględnieniem wchodzenia i schodzenia ze schodów, docierania do wszystkich pomieszczeń w zamieszkiwanym mieszkaniu lub domu oraz poruszania się w bezpośrednim otoczeniu mieszkania lub domu;

3) poruszanie się w nieznanym środowisku - polegające na zdolności do poruszania się w mieszkaniu lub domu innej osoby, budynkach użyteczności publicznej i na zewnątrz tych budynków oraz zdolności do pokonywania barier architektonicznych i omijania przeszkód zlokalizowanych w nieznanym jej środowisku;

4) sięganie, chwytanie i manipulowanie przedmiotami użytkowymi - polegające na zdolności do precyzyjnego używania ręki, w tym do chwytania, manipulowania, wypuszczania i odstawiania przedmiotów na miejsce w domu i poza nim, wykonywania precyzyjnych ruchów palcami rąk oraz zdolności do omijania przeszkód podczas wykonywania tych czynności;

5) przemieszczanie się środkami transportu - polegające na zdolności do przemieszczania się różnymi środkami transportu jako pasażer podczas przejazdu samochodem oraz korzystania ze środków transportu publicznego, w szczególności takich jak taksówka, autobus, pociąg, samolot, w tym również podczas dużego natężenia ruchu;

6) klasyfikacja docierających bodźców - polegająca na zdolności do rozumienia znaczenia bodźców, komunikatów oraz informacji docierających do osoby zainteresowanej różnymi kanałami komunikacji, na przykład przez przekaz mówiony, pisany lub gesty, zdolności do identyfikacji źródła docierającego bodźca oraz oceny bodźca pod względem jego bezpieczeństwa dla tej osoby;

7) przekazywanie informacji innym osobom - polegające na zdolności do logicznego, zwięzłego i zrozumiałego przekazania innym osobom posiadanych informacji za pomocą dowolnego kanału komunikacji, w szczególności przez mowę, gesty lub pismo, w tym również informacji dotyczących własnych potrzeb, dolegliwości lub samopoczucia;

8) prowadzenie rozmowy - polegające na zdolności do inicjowania, kontynuowania i zakończenia rozmowy lub wymiany informacji z jedną osobą oraz z więcej niż jedną osobą, w tym zdolności do wprowadzania nowych tematów i poglądów lub nawiązywania do tematów poruszanych przez innych, za pomocą powszechnie obowiązującego w społeczeństwie sposobu komunikacji;

9) opanowanie nowej umiejętności praktycznej polegające na zdolności do opanowania, podjęcia i przeprowadzenia do końca nieposiadanej wcześniej, nowej umiejętności praktycznej, związanej z codziennym funkcjonowaniem lub opanowania nowego zachowania;

10) koncentrowanie się na czynności - polegające na zdolności do celowego skupienia uwagi na wykonywaniu określonej czynności, skierowania uwagi na określony bodziec i utrzymywania jej w czasie, w tym również zdolności do przerzutności i podzielności uwagi;

11) korzystanie z urządzeń i technologii informacyjno-komunikacyjnych - polegające na zdolności do korzystania z technologii, wykorzystywanych do rozwiązywania problemów, ułatwienia codziennego funkcjonowania, usprawnienia pracy albo edukacji oraz zwiększenia wydajności i jakości usług, w tym w szczególności umiejętności korzystania z radia, telewizora, komputera, Internetu, telefonu komórkowego;

12) mycie i osuszanie całego ciała - polegające na zdolności do umycia całego ciała, z użyciem wody i odpowiednich środków czyszczących, w szczególności mydła lub płynu do kąpieli oraz do osuszenia całego ciała z użyciem ręcznika, w domu i poza domem;

13) mycie i osuszanie rąk i twarzy - polegające na zdolności do umycia rąk i twarzy przy użyciu wody oraz odpowiednich środków czyszczących, takich jak na przykład mydło lub żel do mycia twarzy oraz osuszeniu rąk i twarzy z użyciem ręcznika w domu i poza domem;

14) pielęgnowanie poszczególnych części ciała polegające na zdolności do pielęgnowania części ciała, w szczególności skóry ciała i głowy, zębów, paznokci dłoni i stóp, genitaliów, które więcej odpowiednich zabiegów pielęgnacyjnych, innych niż mycie i suszenie;

15) troska o własne zdrowie - polegająca na zdolności do uświadamiania sobie własnych potrzeb fizycznych, podejmowania czynności związanych z zapewnieniem sobie odpowiednich warunków bytowych, unikania czynników szkodliwych oraz zdrowego odżywiania się i zachowania właściwego poziomu aktywności fizycznej;

16) korzystanie z toalety - polegające na zdolności do rozpoznania potrzeb dotyczących oddania moczu i stolca, w tym udania się do odpowiedniego miejsca, przyjęcie pozycji, manipulowania ubraniem przed i po oddaniu moczu lub wydalaniu stolca;

17) ubieranie się - polegające na zdolności do podejmowania czynności związanych z zakładaniem i zdejmowaniem ubrania i obuwia, w tym umiejętności dostosowania ubioru do aktualnie panujących warunków pogodowych, właściwego dobór ubrania, zapinania guzików i wiązania butów;

18) jedzenie i picie - polegające na zdolności do podejmowania i wykonywania w domu i poza domem czynności związanych ze spożywaniem podanego pokarmu lub napoju, w tym inicjowania jedzenia i picia, zdolności do rozpoznawania i sięgania po serwowane jedzenie, rozdrabnianie go, otwierania butelek i puszek, używania przyborów do jedzenia;

19) stosowanie zalecanych środków terapeutycznych - polegające na zdolności do uświadamiania sobie własnych potrzeb zdrowotnych, podejmowania czynności związanych z korzystaniem z usług specjalistów i przestrzegania wydawanych zaleceń, przyjmowania produktów leczniczych z zachowaniem właściwej metody podawania i dawkowania oraz stosowania metod terapeutycznych;

20) realizowanie wyborów i decyzji - polegające na zdolności do realizowania własnych wyborów i decyzji, w tym zdolność do przeanalizowania problemu, identyfikacji dostępnych możliwości działania, wyboru najlepszej z tych możliwości oraz zdolność do oceny skutków dokonanego wyboru i wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań;

21) pozostawanie w domu samemu - polegające na zdolności do pozostawania w domu samemu przez okres co najmniej jednej doby;

22) nawiązywanie kontaktów - polegające na zdolności do inicjowania kontaktów z innymi osobami, w tym nawiązywania kontaktów z osobami wcześniej nieznanymi, w sposób fizyczny lub za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej;

23) kontrolowanie własnych zachowań i emocji polegające na zdolności do kontrolowania własnych emocji i odruchów, zarówno werbalnych jak i fizycznych, w kontaktach z osobami znanymi lub nieznanymi, w sposób odpowiedni do danej sytuacji i akceptowany społecznie;

24) utrzymywanie kontaktów z bliskimi - polegające na zdolności do utrzymywania kontaktów z osobami bliskimi, takimi jak na przykład rodzina, przyjaciele lub bliscy znajomi, w szczególności występowanie u osoby zainteresowania i potrzeby utrzymywania relacji z bliskimi, komunikowania się lub widywania z tymi osobami oraz występowanie obiektywnych przeszkód w utrzymaniu kontaktów;

25) tworzenie bliskich relacji z innymi osobami - polegające na zdolności do inicjowania, tworzenia i utrzymywania bliskich relacji uczuciowych z drugą osobą, w tym zdolność do zawierania związków, założenia rodziny, wspólnego zamieszkania i planowania wspólnej przyszłości;

26) kupowanie artykułów codziennej potrzeby - polegające na zdolności do wybierania, nabywania i przewożenia artykułów potrzebnych w codziennym funkcjonowaniu, takich jak żywność, napoje, odzież, środki czyszczące i artykuły gospodarstwa domowego oraz zdolność do składowania zakupionych artykułów w odpowiednich miejscach;

27) przygotowywanie posiłków - polegające na zdolności do przygotowania i podawania do spożycia posiłków prostych, czyli posiłków o małej liczbie składników, łatwych w przygotowaniu i łatwych do serwowania oraz posiłków złożonych, czyli posiłków o dużej liczbie składników, wymagających skomplikowanych metod przygotowania i serwowania;

28) dbanie o dom, ubrania i obuwie - polegające na zdolności do czyszczenia powierzchni i sprzętu kuchennego, sprzątania zajmowanego mieszkania przy użyciu sprzętu gospodarstwa domowego, właściwego segregowania i pozbywania się śmieci oraz zdolność do dbania o ubrania i obuwie, w tym właściwego przechowywania garderoby, prania i suszenia odzieży oraz korzystania z pralki, suszarki lub żelazka;

29) dokonywanie transakcji finansowych - polegające na zdolności do dokonywania transakcji finansowych gotówkowych lub bezgotówkowych, kończących się kupnem lub sprzedażą towaru lub usługi, w tym rozumienie wartości pieniądza i cen produktów oraz używanie pieniędzy do kupowania lub sprzedaży;

30) rekreacja i organizacja czasu wolnego - polegająca na zdolności do zaangażowania się w aktywności związane z dowolną formą spędzania wolnego czasu, jak na przykład udział w wydarzeniach kulturalnych lub sportowych, w tym nieformalnych lub formalnych zorganizowanych przez instytucje publiczne i inne podmioty, wizyty w placówkach kultury, podróżowanie lub zwiedzanie, rozwijanie hobby oraz uczestnictwo w kołach zainteresowań;

31) załatwianie spraw urzędowych - polegające na zdolności do korzystania z usług publicznych, załatwienia spraw w urzędach lub instytucjach, w tym zdolności do złożenia odpowiedniego wniosku w postaci papierowego lub elektronicznej bądź przez Internet;

32) realizowanie dziennego rozkładu zajęć - polegające na zdolności do podejmowaniu działań związanych z planowaniem, ustalaniem i spełnianiem czynności wynikających z codziennego rozkładu zajęć i obowiązków.

Z kolei § 11 omawianego rozporządzenia stanowi, że zdolność osoby zainteresowanej do samodzielnego wykonywania czynności związanych z obszarami codziennego funkcjonowania jest oceniana przez skład ustalający w każdym przypadku w odniesieniu do niepełnosprawności: fizycznej, psychicznej, intelektualnej lub sensorycznej. Przy ocenie zdolności osoby zainteresowanej do samodzielnego wykonywania czynności związanych z obszarami codziennego funkcjonowania, o których mowa w § 10 ust. 2, bierze się pod uwagę, adekwatnie do wieku, w zakresie niepełnosprawności:

1) fizycznej - możliwość wykonywania i koordynowania czynności w zakresie zaangażowania struktur ciała związanych z ruchem, siły mięśni szkieletowych, funkcji ruchowej i manipulacyjnej, innych struktur i powiązanych z nimi funkcji ciała oraz występujące u osoby ograniczenia bólowe;

2) psychicznej - wolę i świadomość wykonywania czynności, zdolność do podejmowania racjonalnych decyzji lub wyrażenia woli wykonania czynności, zdolność dostosowania zachowania do obowiązujących norm społecznych, zdolność rozumienia znaczenia wykonywanej czynności oraz znaczenia konsekwencji jej "konania lub zaniechania;

3) intelektualnej - możliwość nabywania wiedzy i "korzystania nabytej wiedzy do wykonywania czynności, rozumienie znaczenia wykonywanej czynności, konsekwencji wykonywania czynności lub jej zaniechania oraz zdolność do podejmowania decyzji dotyczących własnej osoby lub wyrażenia woli wykonywania czynności;

4) sensorycznej - możliwość odbierania, przekazywania, przetwarzania i interpretowania zewnętrznych bodźców sensorycznych dostarczanych organizmowi przez narządy zmysłów.

Zgodnie z powołanymi przepisami oraz mając na względzie treść § 10 i 11 wskazanego rozporządzenia, Sąd Rejonowy, opierając się na wnioskach zawartych w opinii biegłego z zakresu pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki, który to biegły wprost odniósł się do tego rozporządzenia i wskazanych w nim unormowań, ustalił punktową wysokość poziomu potrzeby wsparcia w skali od 0 do 100 punktów na łącznie 89 punktów. Sąd I instancji miał na uwadze, że biegła jako poziom potrzeby wsparcia wskazała wartość 88,560 pkt, jednak Sąd zaokrąglił tę wartość do pełnego punktu, co dało właśnie 89 punktów. W treści opinii biegłego wskazano również szczegółowe ustalenie poziomu potrzeby wsparcia odnośnie do każdego punktów podanych w rozporządzeniu. Opinia ta, jak i jej wnioski, nie została skutecznie zakwestionowana przez strony w toku postępowania, stąd też Sąd oparł się na zawartych w niej wnioskach odnośnie ustalenia punktowego poziomu potrzeby wsparcia. Również w zakresie okresu, na jaki należy przyznać ten poziom potrzeby wsparcia 89 pkt Sąd oparł się na wnioskach zawartych w treści opinii biegłego, z których wynika, że należy go przyznać na maksymalny okres, czyli na 7 lat. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że odwołująca się została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe, a tym samym spełniona jest przesłanka przyznania jej poziomu potrzeby wsparcia na maksymalny okres 7 lat, a więc do dnia 30 stycznia 2031 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji orzekł jak w sentencji wyr., zmieniając zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności i ustalając poziom potrzeby wsparcia I. W. wyrażony w wartości punktowej w wysokości 89 punktów na okres do dnia 30 stycznia 2031 r.. O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z S 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwością z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (

Dz. U. z 2023r., poz. 1964 ze zm.), zasądzając na rzecz odwołującej się od Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności jednokrotność stawki minimalnej 360 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty (

wyrok z dnia 13 stycznia 2026 r. wraz z uzasadnieniem – k. 41 i 51-54v. a.s.).

Apelację od powyższego wniósł pełnomocnik Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Sądu Rejonowego. Wyrokowi zarzucił naruszenie treści art. 477

14 § 2 k.p.c. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i jednoczesne naruszenie punktem 1 wyr. treści § 11 ust. 9-11 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie ustalania poziomu potrzeby wsparcia (

Dz.U. z 2023 r. poz. 2581) oraz jednoczesne naruszenie norm opisanych w: art. 4b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (

t.j. Dz.U z 2025 r. poz. 913 ze zm.), w związku z § 10 ust. 1 i 2, S 11 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie ustalania poziomu potrzeby wsparcia (

Dz.U. z 2023 r., poz. 2581).

Apelujący uzasadniając stanowisko wskazał, że zgodnie art. 477

14 § 2 k.p.c. w przypadku uwzględnienia odwołania sąd zmienia w całości lub części zaskarżoną decyzję i orzeka co do istoty sprawy. Bezsporne jest ugruntowane stanowisko wyrażone w orzecznictwie i doktrynie na przestrzeni wielu już lat funkcjonowania sądowej kontroli orzeczeń i decyzji wydawanych przez organy rentowe, że przedmiot kontroli wyznacza treść orzeczenia lub decyzji oraz zakres zaskarżenia w odwołaniu. Oba czynniki mają wpływ na tak zwane littis contestatio w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja składa się z poszczególnych części:

⚫

w punkcie I został ustalony sumaryczny poziom potrzeby wsparcia jako matematyczna suma 25 największych poziomów potrzeby wsparcia ustalonych dla każdego z 32 obszarów czynności związanych z codziennym funkcjonowaniem;

⚫

w punkcie II zostały ustalone w wartości punktowej poziomy potrzeby wsparcia w zakresie od 0,000 do 4,000 punktów dla każdego z 32. obszarów codziennego funkcjonowania;

⚫

w punkcie III została ustalona data końcowa ważności decyzji.

Zaskarżona decyzja jest decyzją wydaną w drugiej instancji w toku postepowania administracyjnego i odnosi się do struktury decyzji pierwszej instancji z dnia 29 sierpnia 2024 r.. Wyrzeczenie punktu 1 wyr. dotyczy wyłącznie zmiany zaskarżonej decyzji w ten sposób, że poziom potrzeby wsparcia został ustalony w wartości punktowej 89 punktów na okres 30 stycznia 2031 r.. W ocenie apelującego należało zaznaczyć, że strona nie skarżyła daty końcowej okresu, na jaki jest ustalony poziom potrzeby wsparcia. Zasadne jest w jego opinii pytanie do czego prowadziła zmiana daty końcowej decyzji, skoro jest ustalona w wyrzeczeniu w sposób tożsamy z datą w zaskarżonej decyzji. W jaki sposób przywołana norma art. 477

14 § 2 k.p.c. dawała podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji w zakresie daty końcowej okresu, na jaki został ustalony poziom potrzeby wsparcia. Nadto nie było takiego wniosku w złożonym odwołaniu zasadniczy wniosek odwołania został skonstruowany w jego punkcie IV i nie dotyczył daty końcowej. W tym zakresie Sąd Rejonowy nie dość, że nie orzekał zgodnie z przywołana normą 477

14 § 2 k.p.c, to dodatkowo orzekał ponad żądanie.

Ponadto, pełnomocnik Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wskazał, że drugi zarzut dotyczy okoliczności naruszenia przez Sąd Rejonowy przy takiej zmianie decyzji zasady wewnętrznej jednolitości decyzji wynikającej z treści § 11 ust. 9-11 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie ustalania poziomu potrzeby wsparcia (

Dz.U. z 2023 r. poz. 2581). Zaskarżona decyzja ustala w punkcie II wartości iloczynów - cząstkowe poziomy potrzeby wsparcia w zakresie punktów od 0,000 do 4,000 w każdym z 32 obszarów codziennego funkcjonowania. Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyr. nie orzekł o zmianie zaskarżonej decyzji w tym zakresie i tym samym nowa (po zmianie) wartość poziomu potrzeby wsparcia - 89 punktów nie jest sumą 25 największych iloczynów w zaskarżonej decyzji, które nie zostały przez Sąd Rejonowy zmienione. Tym samym po dokonanej zmianie przez Sąd Rejonowy zaskarżona decyzja utraciła wewnętrzną spójność, o której mowa w treści § 11 ust. 9-11 przywołanego rozporządzenia - co będzie rodziło konieczność zwrócenia się z odrębnym wnioskiem w zakresie wykładni wyr. przy jego wykonywaniu. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe w postępowaniu apelacyjnym uzupełnianie wyrzeczenia w zakresie zmiany zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim powinien to uczynić Sąd Rejonowy na etapie postepowania pierwszoinstancyjnego. Powyższe w pełni uzasadnia wniosek o uchylenie zaskarżonego wyr. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Sądu Rejonowego. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności zarzuca nadto, że Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyr. nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności jakie zostały zgłoszone w piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2025 r. w odniesieniu do opinii biegłej I. K.. Pełnomocnik podkreślił, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w pełni podtrzymuje te zarzuty - dotyczące naruszenia treści art. 4b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (

t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 913 ze zm.) w zakresie w jakim ta norma nakazuje ustalać poziom potrzeby wsparcia adekwatnie do wieku. Ani biegła nie odniosła się do zarzutów podniesionych w piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2025 r., ani Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do tych zarzutów. Tym samym nie można uznać, że w sprawie doszło do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w zakresie istotnych okoliczności w sprawie, ani też nie można uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyr. w sposób należyty daje podstawy do przyjęcia, że wydany wyrok jest zasadny.

Prowadzi to także do wniosku, że doszło w niniejszej sprawie do naruszenia norm prawa materialnego regulujących zasady ustalania poziomu potrzeby wsparcia. W żaden sposób nie odniesiono się do zarzutów zawartych w ostatnim akapicie pisma procesowego z dnia 8 grudnia 2025 r. - gdzie wskazano, że opinia biegłej nie poddaje się ocenie, albowiem wskazanie chorób jako takich nie odnosi się do faktycznego sposobu funkcjonowania osoby badanej - który jest podstawą do ustalenia poziomu potrzeby wsparcia.

Tym samym nie ustalono w sposób prawidłowy istotnych okoliczności w sprawie, poczynając od okoliczności dotyczących funkcjonowania odwołującej i jej zdolności do samodzielnego wykonywania poszczególnych czynności (meta okoliczności objęte opinią biegłej) oraz nie doszło w sposób prawidłowy - należycie uzasadniony - do przełożenia tych okoliczności na ustalenia biegłej dotyczące cząstkowych iloczynów poziomu potrzeby wsparcia w poszczególnych obszarach. Co stanowi naruszenie norm opisanych w: art. 4b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (

t.j. Dz.lJ z 2025 r. poz. 913 ze zm.), w związku z § 10 ust. 1 i 2, § 11 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie ustalania poziomu potrzeby wsparcia (

Dz.U. z 2023 r., poz. 2581) (

apelacja z dnia 10 marca 2026 r. – k. 57-58v. a.s.).

W odpowiedzi na apelację z dnia 15 kwietnia 2026 r. pełnomocnik odwołującej wniósł o odrzucenie apelacji, ewentualnie o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie na rzecz I. W. zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając stanowisko wskazał, że pełnomocnik Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) (dalej: „Zespół"; „Organ”) pismem z dnia 10 marca 2026 r. wniosła apelację od wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Odpis apelacji został doręczony pełnomocnikowi odwołującej w dniu 01 kwietnia 2026 r.

Pełnomocnik odwołującej wskazał, że w ocenie odwołującej apelacja jest bezzasadna i powinna zostać odrzucona, względnie oddalona w całości. Analiza twierdzeń i zarzutów apelacyjnych prowadzi bowiem do jednoznacznego wniosku, że brak jest podstaw do uznania, że zaskarżony przez Zespół wyrok winien być uchylony a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, bowiem nie doszło do nierozpoznania istoty sprawy ani nie ziściły się żadne inne przesłanki uzasadniające uchylenie wyroku.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego umieszczenia w pkt I wyroku określenia ważności decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, wskazać należy, że zarzut ten dotknięty jest bezprzedmiotowością z uwagi na brak tzw. T.. Pełnomocnik odwołującej przywołał w tym miejscu uchwałę Sądu Najwyższego składu siedmiu sędziów nr III CZP 88/13 z dnia 15 maja 2014 r. mającą moc zasady prawnej z której wprost wynika, że przesłanką dopuszczalności środka zaskarżenia jest pokrzywdzenie orzeczeniem (gravamen) chyba, że interes publiczny wymaga rozpoznania merytorycznego tego środka. Oznaczając w wyroku datę końcową ważności decyzji Sąd Rejonowy jedynie powtórzył to co organ sam wskazał w decyzji z dnia 12 czerwca 2025 r. nr (...), której to ważność Zespół oznaczył do dnia 30 stycznia 2031 r. Zarzut dotyczący oznaczenia daty końcowej decyzji w wyroku jest bezprzedmiotowy, bowiem organ nie został w żaden sposób pokrzywdzony zaskarżonym wyrokiem i nadto nie wykazał tego pokrzywdzenia, a odwołująca nie złożyła w tym przedmiocie apelacji. Trudno także jakkolwiek ustalić jakoby wyrok przez wzgląd na to naruszał interes publiczny, bowiem żadna ze stron nie kwestionowała w istocie samej daty oznaczonej w pkt 1 wyroku, ponieważ została ona najpierw przez organ, a później przez Sąd oznaczona zgodnie z art. 6b

5 ust. 3 Ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (

t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 913 z późn. zm.) (

dalej: „ustawa o rehabilitacji”). Brak jest więc podstaw do skarżenia przez Zespół tej części wyr., gdyż nie został on w tym aspekcie w żaden sposób pokrzywdzony.

Pełnomocnik odwołującej odnosząc się do zarzutu rzekomego naruszenia przez Sąd I instancji przepisów § 11 ust. 9-11 Rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie ustalania poziomu potrzeby wsparcia (

Dz U. poz. 2581) (

dalej: „Rozporządzenie”) wskazał, że przywołane przepisy wprawdzie wskazują jakie elementy powinna zawierać decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia, jednakże wbrew twierdzeniom organu niewyszczególnienie każdego ze zmienionych obszarów funkcjonowania przez Sąd Rejonowy w sentencji wyroku nie prowadzi do niemożliwości wykonania wyroku. Niewłaściwe są także zdaniem pełnomocnika odwołującej twierdzenia organu, jakoby wskutek wyroku decyzja utraciła wewnętrzną spójność przez wzgląd na fakt nie wskazania w wyroku sumy 25 największych iloczynów. W przywołanych zarzutach Zespołu zachodzi bowiem okoliczność, której analiza prowadzi do stwierdzenia, że zarzuty te nie mogą zostać uwzględnione. Sąd Rejonowy słusznie bowiem jako podstawę swojego rozstrzygnięcia przyjął opinię sporządzoną przez biegłą sądową po badaniu Odwołującej na okoliczność oceny jej funkcjonowania. W przedmiotowej opinii zostały wskazane i szczegółowo określone punkty co do każdego z obszarów funkcjonowania Odwołującej. Już przez wzgląd na sam ten fakt argumenty przedstawiane przez organ jawić się powinny jako wynikające nadinterpretacji a zarzuty przedstawiane przez Zespół jako pozbawione merytorycznych podstaw. Nawet zakładając całkowitą niemoc organu w egzekwowaniu zaskarżonego wyroku wskazać należy, co zauważył sam organ, że instrumentem odpowiednim do uzyskania sposobu interpretacji wyroku jest wniosek w zakresie wykładni wyroku przy jego wykonywaniu. Zaznaczyć przy tym należy, że zdaniem odwołującej Zespół także względem tego zarzutu nie wykazał prawidłowo pokrzywdzenia wyrokiem. Zauważyć przecież należy, że nawet jeżeli z przedmiotowego wyroku organ nie jest w stanie wyciągnąć wniosków dotyczących elementów decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, to niewłaściwe jest żądnie uchylenia w całości wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy. Jeśli w ocenie Zespołu nie jest możliwe wykonanie przedmiotowego wyroku, powinien on zwrócić się do Sądu z wnioskiem w zakresie jego wykładni.

Pełnomocnik odwołującej podniósł, że na omówienie zasługują także, w ocenie odwołującej całkowicie bezzasadne, zarzuty Zespołu jak i twierdzenia dotyczące naruszenia art. 4b ust. 1 ustawy o rehabilitacji. W ocenie odwołującej opinia biegłej została sporządzona prawidłowo, rzetelnie i w sposób wyczerpujący. Odpowiada ona zarówno wymogom prawa, jak i celowi, dla którego został dopuszczony dowód z opinii biegłej z zakresu pielęgniarstwa. Biegła w sposób należyty przedstawiła zakres niesamodzielności odwołującej, a także w wystarczającym stopniu oceniła jej sprawność oraz wydolność w zakresie czynności życia codziennego. Należy podkreślić, że opinia została oparta w oparciu o bezpośrednie badanie odwołującej, przeprowadzony wywiad, obserwacje jej funkcjonowania oraz analizie dokumentacji medycznej. Tym samym biegła uwzględniła wszystkie istotne źródła informacji niezbędne do dokonania fachowej i miarodajnej oceny stanu funkcjonowania odwołującej. Biegła w sporządzonej opinii pod każdym z obszarów funkcjonowania wskazała na ograniczenia funkcjonowania odwołującej odnosząc się wyłącznie do sposobu funkcjonowania badanej. Brak jest natomiast w przedmiotowej opinii pod wyszczególnionymi obszarami funkcjonowania wskazania przez biegłą suchego opisu chorób. Wbrew twierdzeniom Zespołu opinia poddawała się w ocenie w jak najszerszym stopniu, bowiem chociażby porównując ocenę obszarów funkcjonowania dokonaną przez biegłą przeprowadzoną w identyczny sposób (a nawet szerszy) niż dwukrotnie przed organem, dało się przedstawić stanowisko jakkolwiek podejmujące próbę krytyki opinii biegłej. Nie sposób zatem zdaniem pełnomocnika odwołującej podzielić stanowiska zmierzającego do podważenia przydatności tej opinii z tego względu, iż ta rzekomo nie poddaje się ocenie. Istotne jest bowiem to, czy opinia pozwala na ustalenie stanu faktycznego w zakresie okoliczności wymagających wiadomości specjalnych, a nie to, czy zawiera szczegółowe omówienie każdego elementu w stopniu postulowanym przez organ. W ocenie odwołującej zarzut ten zmierza w istocie nie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania, a nie do rzeczywistego sprawdzenia przez Sąd drugiej instancji pokrzywdzenia przez wyrok organu, a to przez wzgląd na brak takiego pokrzywdzenia. Nie może budzić wątpliwości, że biegła, jako osoba dysponująca wiadomościami specjalnymi, została powołana właśnie po to, aby dokonać fachowej oceny stanu funkcjonowania odwołującej. Nie ma natomiast podstaw, aby wymagać od niej każdorazowego szczegółowego opisywania toku rozumowania w sposób prowadzący do zbędnego formalizowania opinii. Odwołująca wskazuje, że faktem jest, iż określenie poziomu potrzeby wsparcia nie jest oparte na medycznej analizie schorzeń. Zauważyć należy jednak, co wskazał także sam organ w swoim piśmie, że określenie poziomu potrzeby wsparcia stanowi realne odzwierciedlenie tego, jakiego poziomu wsparcia wynikającego z braku lub utraty autonomii fizycznej, psychicznej, intelektualnej lub sensorycznej wymaga osoba zainteresowana. Nie sposób jest więc przeoczyć w swej istocie oczywistą subtelność, że określenie poziomu potrzeby wsparcia powinno być dokonywane na podstawie całościowego obrazu codziennego funkcjonowania osoby zainteresowanej. Brak lub utrata autonomii fizycznej, psychicznej, intelektualnej lub sensorycznej są przecież konsekwencją stanu zdrowia w jakim znajduje się odwołująca. Poziomu potrzeby wsparcia osoby zainteresowanej więc nie da ocenić się nie kierując się choćby spostrzeżeniami o stanie medycznym/zdrowotnym zainteresowanej (które to spostrzeżenia niewątpliwie rzutują na potrzebę wsparcia w czynnościach codziennego funkcjonowania odwołującej).

Nadto wskazać należy, w ocenie pełnomocnika odwołującej, iż Sąd Rejonowy - dążąc do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy - kieruje się zasadą swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność oraz moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W obowiązującym stanie prawnym brak jest jakiegokolwiek przepisu wyłączającego możliwość przeprowadzenia przez Sąd dowodu z opinii biegłego. Co więcej, w realiach niniejszej sprawy przeprowadzenie takiego dowodu było w pełni uzasadnione. Ocena stanu funkcjonowania odwołującej, a w szczególności wpływu jej schorzeń na codzienne funkcjonowanie, wymaga bowiem wiadomości specjalnych, co wprost uzasadnia powołanie biegłego na podstawie art. 278 § 1 k.p.c. Na konieczność powołania dowodu z opinii biegłego w sprawach podobnych jak ocena funkcjonowania osoby niepełnosprawnej zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w postanowieniu z 18 czerwca 2020 r., w sprawie o sygn. akt: III UK 314/19, LEX nr 3191822. W tezie przedmiotowego postanowienia Sąd Najwyższy wskazał, że: „Sens art. 278 § 1 k.p.c. wyraża się w nakazie zasięgnięcia opinii biegłego (lub kilku biegłych) przez sąd wówczas, gdy dla rozstrzygnięcia sporu jest niezbędna wiedza "specjalna” czyli dostępna specjalistom w danej dziedzinie. Jednocześnie wykładnia tego przepisu akcentuje zakaz samodzielnego rozstrzygania przez sąd kwestii objętych "wiadomościami specjalnymi”. Odnosząc rozważania te do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że Sąd prawidłowo powołał do sporządzenia opinii biegłego z zakresu pielęgniarstwa, który korzystając z przysługujących kwalifikacji i w oparciu o posiadane wiadomości specjalne sporządził zgodną z okolicznością powołania opinię. Nie sposób też nie zauważyć, że dążenie Zespołu do wyszczególnienia w sentencji wyroku ocen wszystkich 32 obszarów codziennego funkcjonowania pozostaje bez jakiegokolwiek praktycznego skutku zarówno dla Zespołu jak i dla odwołującej. Oczywistym jest, że w obecnym stanie prawnym decyzje ustalające poziom potrzeby wsparcia mają wyłącznie jedno przeznaczenie - ustalenie prawa do świadczenia wspierającego i jego wysokości. W tym następczym postępowaniu przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych bez znaczenia pozostaje, ile punktów w ramach danego obszaru codziennego funkcjonowania uzyskała dana osoba - istotna jest wyłącznie suma 25 najwyższych ocen (poziom potrzeby wsparcia) oraz okres na który decyzja została wydana. Zespół też w żaden sposób nie wykonuje wydanej w toku postępowania decyzji czy wyroku - jedynym obowiązkiem zespołu jest wprowadzenie decyzji do Elektronicznego Krajowego Systemu Monitoringu Orzekania o Niepełnosprawności, w ramach którego, zgodnie z art. 6d ust. 4 pkt 5a ustawy o rehabilitacji, gromadzi się dane dotyczące daty złożenia wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, daty wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, daty ustalenia poziomu potrzeby wsparcia, wartości punktowych określających poziom potrzeby wsparcia, o których mowa w art. 4b ust. 3, okresu na który została wydana decyzja, daty, w której decyzja stała się ostateczna, daty uprawomocnienia się decyzji lub wyroku. Zgodnie zaś z przywołanym art. 4b ust. 3 poziom potrzeby wsparcia ustala się w wartościach punktowych w skali od 0 do 100, a zatem mowa jest o ogólnym poziomie potrzeby wsparcia a nie o ocenach poszczególnych obszarów codziennego funkcjonowania. Dochodzony zatem przez Zespół sposób sformułowania wyroku nie ma dla niego zatem żadnego funkcjonalnego znaczenia i mimo że taki sposób sformułowania wyr. może być pożądany i uznawany za bardziej prawidłowy, to jednak nie zmienia to faktu, że po stronie Zespołu brak jest pokrzywdzenia w jakiejkolwiek formie, zatem apelacja powinna podlegać odrzuceniu. Nawet jeśli jednak przyjąć, że apelacja Zespołu jest dopuszczalna, to jednak brak zarzutów dotyczących dokonanej przez sąd I instancji oceny dowodów czy ustaleń faktycznych (które to nie mogą być kwestionowane w drodze zarzutów naruszenia prawa materialnego) doprowadzić powinien do oddalenia apelacji. Ponadto nie sposób nie zauważyć, że Zespół poza ogólnym stwierdzeniem, że opinia wydana została z naruszeniem przepisów ustawy o rehabilitacji nie wykazał w żaden sposób, dlaczego opinia ta powinna zostać uznana za niewiarygodną czy też jakie konkretnie naruszenia zostały w jej ramach dokonane i jaki wpływ miały te naruszenia na prawidłowość ustaleń stanu faktycznego (funkcjonowania Odwołującej i wymaganego przez nią wsparcia) oraz jego oceny wyrażonej finalnie w ustalonej potrzebie wsparcia na poziomie 89 punktów. W braku skutecznego zakwestionowania wiarygodności dowodów oraz ich oceny przez sąd I instancji apelacja Zespołu nie może zostać uwzględniona w żadnym zakresie, nawet jeśli uznać ją za co do zasady dopuszczalną (

odpowiedź na apelację z dnia 15 kwietnia 2026 r. – k. 69-71 a.s.).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności jako niezasadna podlegała oddaleniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 378 § 1 k.p.c. sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania

Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy oraz przyjmuje je za własne, bowiem zostały one dokonane na podstawie kompletnego materiału dowodowego, a wyprowadzone z niego wnioski pozostają zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

W ocenie Sądu II instancji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 477

14 § 2 k.p.c. przez nierozpoznanie istoty sprawy. Przede wszystkim wskazać należy, że art. 477

14 § 2 k.p.c. określa jedynie sposób rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd po uwzględnieniu odwołania od decyzji organu rentowego lub innego organu właściwego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, stanowiąc, że sąd zmienia zaskarżoną decyzję i orzeka co do istoty sprawy. Przepis ten nie reguluje natomiast kwestii rozpoznania istoty sprawy, wobec czego nie może stanowić właściwej podstawy zarzutu w tym zakresie. Powyższe znajduje odzwierciedlenie również w orzecznictwie. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2019 r., art. 477

14 k.p.c. jest przepisem regulującym sposób rozpoznania odwołania od decyzji organu rentowego i treść rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji: oddalenie odwołania (§ 1) albo zmiana zaskarżonej decyzji (§ 2). Przepis ten może zostać naruszony tylko wówczas, gdy Sąd pierwszej instancji uwzględni odwołanie a w sentencji wyroku je oddali albo gdy nie uwzględni odwołania, choć w sentencji wyroku zmienił zaskarżoną decyzję (

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt I UK 199/18, LEX nr 3560699). Sąd Okręgowy zważył zatem, iż należało uznać zarzut naruszenia omawianego przepisu za niezasadny.

Niezależnie jednak od powyższego, analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy w pełni rozpoznał przedmiot sprawy. Przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do ustalenia rzeczywistego poziomu potrzeby wsparcia odwołującej, dopuścił dowód z opinii biegłej sądowej z zakresu pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki, dokonał wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów oraz odniósł się do wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Sąd Okręgowy zważył, że nie sposób zatem przyjąć, aby doszło do pominięcia materialnoprawnej podstawy żądania lub niewyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Nie zasługiwał również w ocenie Sądu II instancji nas uwzględnienie zarzut naruszenia art. 4b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (

Dz. U. z 2026 r. poz. 884) w związku z § 10 ust. 1 i 2 oraz § 11 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia (

Dz. U. poz. 2581).

Stosownie do art. 4b ust. 1 powołanej ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, potrzeba wsparcia to następstwo braku lub utraty autonomii fizycznej, psychicznej, intelektualnej lub sensorycznej. Przy ustaleniu potrzeby wsparcia bierze się pod uwagę, adekwatnie do wieku oraz niepełnosprawności fizycznej, psychicznej, intelektualnej lub sensorycznej, zdolność osoby do samodzielnego wykonywania określonych czynności, związanych z obszarami codziennego funkcjonowania oraz rodzaj wymaganego wsparcia, z uwzględnieniem czasu niezbędnego do jej wykonania oraz konieczności wsparcia przez inną osobę lub technologię wspomagającą, mającą na celu zapewnienie zwiększenia lub utrzymania niezależności osoby niepełnosprawnej. Zgodnie natomiast z art. 4b ust. 2, potrzebę wsparcia ustala się osobom, o których mowa w art. 1 pkt 1, osobom posiadającym orzeczenie, o którym mowa w art. 5, i osobom, o których mowa w art. 62. W myśl art. 4b ust 3 Poziom potrzeby wsparcia, o której mowa w ust. 1, ustala się w wartościach punktowych w skali od 0 do 100.

Uszczegółowieniem powyższych regulacji są przepisy § 10 i § 11 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia, określające sposób przeprowadzenia oceny funkcjonalnej oraz zasady ustalania liczby punktów dla poszczególnych czynności składających się na ocenę poziomu potrzeby wsparcia. W realiach przedmiotowej sprawy kryteria te, w ocenie Sądu Okręgowego, zostały przez biegłą prawidłowo zastosowane.

Wbrew twierdzeniom apelującego, Sad Rejonowy prawidłowo zastosował powyższe przepisy. Podstawę ustaleń faktycznych stanowiła opinia biegłej sądowej z zakresu pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki, która w sposób wyczerpujący przeanalizowała stan zdrowia odwołującej oraz jego wpływ na możliwość samodzielnego wykonywania wszystkich czynności podlegających ocenie zgodnie z rozporządzeniem. Biegła uwzględniła całokształt dokumentacji medycznej, wyniki badania odwołującej oraz jego wpływ na możliwość samodzielnego wykonywania wszystkich czynności wymienionych w rozporządzeniu przez odwołującą. Biegła uwzględniła całokształt dokumentacji medycznej, wyniki badania odwołującej oraz liczne schorzenia, na które cierpi. Wzięła również pod uwagę konieczność poruszania się odwołującej z wykorzystaniem balkonika neurologicznego, laski bądź pomocy osób trzecich oraz potrzebę wsparcia przy wykonaniu wielu czynności życia codziennego.

Sąd Okręgowy zważył, że opinia biegłej jest jasna, logiczna i wewnętrznie spójna. Zawiera szczegółowe uzasadnienie przyjętej punktacji dla wszystkich trzydziestu dwóch obszarów codziennego funkcjonowania ocenianych w ramach ustalania poziomu potrzeby wsparcia. Wnioski opinii pozostają zgodne zarówno z dokumentacją medyczną odwołującej, jak i z wynikami badania przedmiotowego I. W..

Słusznie również Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, że odwołująca nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń do opinii biegłej. Z kolei stanowisko Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności przedstawione po sporządzeniu opinii nie zawierało merytorycznych zarzutów odnoszących się do jej treści. Organ nie wskazał, aby biegła pominęła istotne schorzenia odwołującej, błędnie zastosowała kryteria wynikające z rozporządzenia czy też wyprowadziła wnioski sprzeczne z dokumentacją medyczną. Pismo organu stanowiło jedynie polemikę z końcowymi ustaleniami opinii i prezentowało odmienna ocenę stopnia samodzielności odwołującej.

Także zarzut naruszenia § 11 ust. 9-11 rozporządzenia nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Skarżący nie wykazał bowiem, na czym miałoby polegać niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów ani które elementy oceny funkcjonalnej zostały przeprowadzone wadliwie. Zarzut ten nie podważa prawidłowości opinii biegłej, lecz sprowadza się do przedstawienia odmiennej oceny stany odwołującej.

W konsekwencji Sąd Okręgowy zważył, że brak było podstaw do zakwestionowania ustalenia, że poziom potrzeby wsparcia odwołującej wynosi 88,560 punktów, co uzasadniało zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie poziomu potrzeby wsparcia na 89 punktów. Sąd II instancji zauważył, że zgodnie z wytycznymi, uwzględniając sumę 25 najwyższych iloczynów ustalonych dla czynności związanych z obszarami codziennego funkcjonowania opiniowanej, poziom potrzeby wsparcia ustalony przez biegłego sądowego orzekającego w analizowanej sprawie w zaokrągleniu do pełnej wartości punktowej w górę wynosi 89 pkt, co słusznie wskazał Sąd I instancji. Wbrew stanowisku apelującego zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia niższego poziomu potrzeby wsparcia, a apelacja nie zawierała argumentów skutecznie podważających prawidłowość ustaleń Sądu Rejonowego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy ocenił, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 385 k.p.c. apelacja Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności podlegała oddaleniu jako bezzasadna.

W punkcie II wyroku Sąd zasądził od Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. na rzecz I. W. kwotę 180 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia pełnomocnikowi organu rentowego do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. mając na uwadze, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności przegrał sprawę. Stąd też, określonymi na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (

Dz. U. z 2026 r. poz. 215), kosztami zastępstwa procesowego obciążono Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności.