Sąd zasądził dla uniewinnionej A. O. 9792 zł kosztów obrońcy zamiast żądanych 36 tys. zł

1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie

z dnia 30 czerwca 2025 r., sygn. akt XIV K 888/21

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

1.Ustalenie faktów w związku z dowodami

przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

A. O.,

R. Z. (1)

aktualne dane o karalności oskarżonych

informacje

A. O.,

R. Z. (1)

nie dotyczy

nie dotyczy

nie dotyczy

Informacje z KRK

Dowody pochodzą z obiektywnego źródła jakim jest Krajowy Rejestr Karny. Treść dowodów nie była kwestionowana przez strony postępowania.

Nie dotyczy

nie dotyczy

1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obrońca oskarżonej A. O. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oraz uchybiającej zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a także nakierowanej na poniesienie przez A. O. odpowiedzialności karnej oceny dowodów, poprzez wyprowadzenie z ustalonych okoliczności nieprawidłowych i bezpodstawnych wniosków w zakresie, w jakim Sąd przyjął ustalenia, iż:



A. O. jako osoba powiązana, z R. Z. (1) miała wiedzę o informacji poufnej zawartej w raporcie bieżącym nr (...) w dniu nabycia przez nią akcji (...) S.A. (s. 3 uzasadnienia),



z uwagi na znajomość oskarżonych, liczne powiązania służbowe oraz posiadaną wiedzę

o specyfice rynku, należy uznać,

że A. O. dowiedziało się od oskarżonego również

o przedmiotowej informacji poufnej i dopiero ta wiedza przyczyniła się do podjęcia przez nią decyzji o zakupie akcji (s. 13 uzasadnienia),

podczas gdy:



przedmiotowe ustalenia

o rzekomym uzyskaniu przez A. O. informacji poufnej są całkowicie dowolne i nie znajdują oparcia w jakichkolwiek ujawnionych w sprawie dowodach i nie wynikają z żadnych ustalonych okoliczności,



okoliczność znajomości R. Z. (1) i A. O. bądź pełnienia przez nich funkcji w spółkach kapitałowych, nie uprawnia do sformułowania wniosku i poczynienia ustalenia faktycznego, jakoby R. Z. (1) miał przekazać A. O. jakiekolwiek informacje, albowiem: (i) pomiędzy tymi okolicznościami nie ma żadnego faktycznego bądź logicznego związku; (ii) fakt osobistej lub służbowej znajomości pomiędzy dwiema osobami nie daje żadnej podstawy do przeprowadzenia takiego wnioskowania, a w konsekwencji do przyjęcia, że pomiędzy tymi osobami doszło do przekazania konkretnej informacji; (iii) na podstawie tak określonych w Wyroku okoliczności nie ma możliwości ustalenia, jakie konkretnie informacje, o jakim zakresie i o jakiej treści miałyby rzekomo być przekazane A. O. przez R. Z. (1), bądź w jakiej dacie miałoby do tego dojść,



żaden z ujawnionych w toku rozprawy głównej dowodów nie daje podstawy do ustalenia, że R. Z. (1) miałby w określonym czasie przekazać A. O. konkretne, zidentyfikowane i sprecyzowane informacje, które to informacje miałyby następnie zostać wykorzystane przez A. O.;

2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów

i dokonanie dowolnej i uchybiającej zasadom logicznego rozumowania

i doświadczenia życiowego oceny dowodu z wyjaśnień A. O.

i uznanie ich za częściowo niewiarygodne w zakresie w jakim A. O. wyjaśniła, że: (i) nie miała żadnej wiedzy o tym, aby R. Z. (1) i Ł. S. (1) spotykali się i prowadzili jakiekolwiek rozmowy bądź negocjacje, a zwłaszcza aby podejmowali jakiekolwiek wspólne decyzje; że (ii) impulsem do zakupu akcji była dla A. O. informacja o zakupie tych samych akcji przez R. Z. (1), którego ceniła jako osiągającego sukcesy inwestora, podczas, gdy:



wyjaśnienia A. O. są spójne, logiczne i znajdują odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym,

a w szczególności w wyjaśnieniach R. Z. (1), który jednoznacznie zaprzeczył,

aby informował A. O.

o jakichkolwiek swoich rozmowach z Ł. S. (1), a także aby przed podpisaniem listu intencyjnego prowadzone były negocjacje bądź podjęta była decyzja o współpracy, jak również wyjaśnił powód poinformowania A. O. o zakupie akcji (...) S.A., ze względu na jej funkcję pełnioną w tej spółce,



wyjaśnienia A. O. nie stoią w sprzeczności z żadnym

z dowodów przeprowadzonych

w postępowaniu przed Sądem I instancji, które nie ujawniło jakiegokolwiek dowodu przemawiającego za przyjęciem, jakoby w chwili zakupu akcji A. O. miałaby posiadać wiedzę o rzekomych negocjacjach pomiędzy R. Z. (1)

a Ł. S. (1),



brak jest podstaw dla przyjęcia domniemania, jakoby R. Z. (1), informując A. O. o zamiarze zakupu akcji (...) S.A. poinformował ją o przeprowadzeniu jakiejkolwiek rozmowy z Ł. S. (1), bądź

o ewentualnych planach przyszłej współpracy; a w szczególności podstawy takiej nie stanowi fakt znajomości pomiędzy R. Z. (1) i A. O., bądź fakt, iż pełnią oni różne funkcje

w organach spółek kapitałowych,



brak jest podstaw dla przyjęcia,

że nawet w przypadku, gdyby R. Z. (1) informował A. O. o swojej ewentualnej rozmowie z Ł. S. (1), byłoby to równoznaczne z wejściem przez nią w posiadanie informacji poufnej na temat „podjęcia przez zarząd (...) S.A. i R. Z. (1) decyzji o wspólnym rozwoju technologii (...)

w ramach (...) S.A",



Sąd pominął i nie rozważył wyjaśnień A. O. na temat motywacji, która towarzyszyła jej przy nabywaniu przedmiotowych akcji, podczas gdy brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności wyjaśnień A. O., iż gdy R. Z. (1) poinformował A. O. o zamiarze nabycia akcji (...) S.A., podjęła ona decyzję zakupu akcji tej spółki na swój własny rachunek mając na uwadze renomę R. Z. (1) jako inwestora i mając nadzieję na wzrost cen akcji, podczas gdy nie miała jednocześnie jakiejkolwiek wiedzy o kontaktach R. Z. (1) z Ł. S. (1) bądź ich rzekomych uzgodnieniach;

3. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów

i dokonanie dowolnej i uchybiającej zasadom logicznego rozumowania

i doświadczenia życiowego oceny dowodu z wyjaśnień R. Z. (1) i uznanie ich za niewiarygodne

w zakresie, w jakim oskarżony wyjaśnił, że nie tłumaczył A. O. przyczyn zakupu akcji, zaś przed podpisaniem listu intencyjnego nie mówił jej o prowadzeniu negocjacji

z (...) S.A., podczas gdy żaden z dowodów przeprowadzonych przed Sądem I Instancji nie wskazuje na to, aby R. Z. (1) miał poinformować A. O. o jakiejkolwiek rozmowie z Ł. S. (1), o jakiejkolwiek ewentualnej współpracy, bądź o prowadzonych lub planowanych negocjacjach na ten temat, gdy zarazem wszelkie ustalenia Sądu Rejonowego odnoszące się do stanu wiedzy A. O. na dzień zakupu akcji, tj. 19 czerwca 2018 r., opierają się na bezpodstawnym domniemaniu, że w związku

z powiązaniami pomiędzy oskarżonymi, R. Z. (1) poinformował A. O.

o przyczynach podejmowanych przez siebie inwestycji;

4. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów

i dokonanie dowolnej i uchybiającej zasadom logicznego rozumowania

i doświadczenia życiowego oceny dowodów w postaci zawiadomienia

o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z dnia 18 lutego 2019 r. (k. 1-7) oraz zawiadomienia

o podejrzeniu popełnienia przestępstwa złożonego w dniu 30 lipca 2019 r. przez Urząd Komisji Nadzoru Finansowego (k. 92-110)

i wyprowadzenie z nich wniosku, jakoby „wyjaśniały one kwestie związane z wykorzystaniem informacji poufnej przez oskarżonych", podczas gdy przywołane dokumenty w ogóle nie dotyczą stanu wiedzy oraz świadomości oskarżonych co do istnienia rzekomej informacji poufnej, jak również nie dowodzą istnienia samej informacji poufnej, i nie mogą stanowić podstaw dla czynienia ustaleń faktycznych w zakresie rzekomego wykorzystania takiej informacji;

przy czym wszystkie błędy określone powyżej w pkt. 1) - 4) doprowadziły do błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, wyrażających się w przyjęciu, że:



R. Z. (1) przekazał A. O. informację

o podjęciu decyzji o współpracy

z (...) S.A. lub

o prowadzeniu negocjacji z (...) S.A. lub o zamiarze opublikowania listu intencyjnego,



A. O. miała wiedzę

o informacji poufnej wskazanej

w raporcie bieżącym (...) S.A. nr (...), lub o rozmowach czy negocjacjach, które miały być rzekomo prowadzone przez R. Z. (1) i Ł. S. (1) przed 19 czerwca 2018 r.,



A. O. miała dokonać zakupu akcji (...) S.A. wykorzystując informację poufną,

co miało wpływ na treść orzeczenia, ponieważ dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych skutkowałoby ustaleniem, że w chwili zakupu akcji (...) S.A. w dniu 19 czerwca 2018 r. A. O. nie miała wiedzy o jakiejkolwiek ewentualnej informacji poufnej, która mogłaby dotyczyć tej spółki (o ile taka informacja istniała), natomiast zakup przez nią akcji (...) S.A. motywowany był wiedzą o zamiarze zakupu akcji przez R. Z. (1), którego A. O. ceniła jako inwestora osiągającego sukcesy

i miała nadzieję na osiągnięcie zysku wynikającego z wzrostu kursu akcji po ich zakupie;

5. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 424 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności, które legły

u podstaw rozstrzygnięcia w zakresie przyjęcia (i) jaką konkretnie informację poufną miała rzekomo wykorzystać A. O., (ii) kiedy miało wystąpić zdarzenie, którego miała dotyczyć rzekoma informacja poufna, o której wiedzę miała uzyskać następnie A. O., albowiem zgodnie z opisem czynu przypisanego w wyroku, informacją poufną miała być informacja dotycząca podjęcia przez zarzqd (...) S.A. i R. Z. (1) - Prezesa Zarządu (...) S.A. - decyzji o wspólnym rozwoju technologii (...) w ramach (...) S.A., gdy zarazem w uzasadnieniu Wyroku Sąd przypisał A. O. rzekome posiadanie informacji „o zamiarze podpisania przedmiotowego listu intencyjnego" (s. 11 uzasadnienia wyroku), „prowadzonych przez R. Z. (1) rozmowach" (s. 11 uzasadnienia wyroku), „w zakresie rozpoczęcia współpracy ww. podmiotów" (s. 13 uzasadnienia Wyroku) lub informację „dotyczącą listu intencyjnego w sprawie współpracy pomiędzy (...) S.A. a (...) S.A." (s. 13 uzasadnienia wyroku), podczas gdy:



przytoczone powyżej informacje zidentyfikowane w uzasadnieniu Wyroku jest to pięć całkowicie różnych informacji, na temat odrębnych i niezależnych zdarzeń, występujących w różnym czasie, które nie mogą być przypisywane dowolnie i w sposób wymienny,



Sąd nie poczynił jakichkolwiek ustaleń faktycznych co do tego, kiedy miała powstać przypisana A. O. informacja poufna, pomimo iż przez brak tego kluczowego ustalenia faktycznego nie jest możliwa weryfikacja prawidłowości rozumowania, które legło u podstaw orzeczenia, ponieważ uniemożliwia to ocenę, czy dana informacja poufna mogła istnieć w chwili dokonywania przez A. O. zakupu akcji,

co miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem opis czynu w zakresie okoliczności stanowiących znamię czynu zabronionego nie wynika

z poczynionych przez Sąd ustaleń co do rzekomej informacji poufnej oraz uniemożliwia ocenę, czy rzekoma informacja poufna mogła istnieć w chwili, kiedy miała zostać wykorzystana,



w zakresie zamiaru towarzyszącego A. O. w związku z rzekomym wykorzystaniem informacji poufnej, a w szczególności tego, czy A. O. wiedziała, że informacja, którą miał jej rzekomo przekazać R. Z. (1), mogła stanowić określoną w sposób precyzyjny informację, która nie została podana do publicznej wiadomości, dotycząca bezpośrednio lub pośrednio emitenta, która mogła mieć znaczący wpływ na ceny instrumentów finansowych,

co miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem brak poczynienia ustaleń co do istnienia po stronie A. O. świadomości rzekomego wejścia w posiadanie informacji poufnej oraz jej stosunku psychicznego do ewentualnego wykorzystania takiej informacji, uniemożliwia ustalenie towarzyszącego A. O. zamiaru, a w konsekwencji uniemożliwia przypisanie jej odpowiedzialności karnej za zarzucany czyn;

6. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów

i dokonanie dowolnej i uchybiającej zasadom logicznego rozumowania

i doświadczenia życiowego oceny dowodu z wyjaśnień R. Z. (1) i uznanie ich za niewiarygodne

w zakresie w jakim oskarżony wyjaśnił, że konkretne rozmowy z (...) S.A. rozpoczęły się po podpisaniu

5 lipca 2018 r. umowy o poufności, także w zakresie w jakim Sąd przyjął, jakoby R. Z. (1) nie skonfrontował się z okolicznością, że zakupienie przez niego akcji stanowiło wykorzystanie informacji poufnej (str. 10 uzasadnienia wyroku), pomimo że:



R. Z. (1) wyjaśnił,

że przed podpisaniem listu intencyjnego nie prowadził negocjacji z Ł. S. (1) oraz że przed podpisaniem listu intencyjnego strony nie podjęły decyzji o współpracy, a dopiero podpisanie listu intencyjnego, pozwoliło na rozpoczęcie negocjacji w sprawie nawiązania ewentualnej współpracy, wobec czego brak jest podstaw do przyjęcia, aby przed podpisaniem listu intencyjnego istniała jakakolwiek informacja poufna, a w szczególności taka, która dotyczyłaby podjęcia przez strony decyzji o współpracy,



wyjaśnienia R. Z. (1) są spójne, logiczne i znajdują odzwierciedlenie

w pozostałym materiale dowodowym,

a w szczególności

w zeznaniach świadka Ł. S. (1), który zeznał, że po podpisaniu listu intencyjnego trwały ustalenia, co będzie wspólnym projektem, natomiast decyzja o współpracy zapadła dopiero z chwilą podpisania umowy

o współpracy, a nie listu intencyjnego,



świadek Ł. S. (1) zeznał m.in.: [n]a początku nie mieliśmy decyzji o tym, że podejmujemy współpracę, ponieważ jej przedmiot był niedookreślony. Najpierw trzeba było ustalić co będzie wspólnym projektem, a dopiero wtedy można podjąć decyzję, że można coś realizować. Tym momentem było podpisanie umowy, nie listu intencyjnego. List z natury rzeczy wyraża intencje obu stron, aby współpracować, a nie decyzje wiążące o współpracy (k. 848),

czego skutkiem był błąd

w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, wyrażający się

w przyjęciu, że w dniu 19 czerwca 2018 r. istniała informacja poufna o podjęciu przez (...) S.A. i (...) S.A. decyzji

o współpracy w zakresie rozwoju technologii (...), lub informacja poufna o prowadzeniu przez te podmioty negocjacji, bądź informacja poufna o zamiarze opublikowania listu intencyjnego; która rzekomo została wykorzystana przez oskarżonych przy nabywaniu akcji (...) S.A., co miało wpływ na treść orzeczenia, ponieważ dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych doprowadziłoby do ustalenia, że w dniu 19 czerwca 2018 r. brak było decyzji o współpracy pomiędzy (...) S.A. i (...) S.A. oraz że nie istniała żadna informacja poufna, która mogłaby być wykorzystana przez A. O., co

w konsekwencji uniemożliwiałoby przypisanie A. O. odpowiedzialności za zarzucany czyn.

7. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, wyrażający się w ustaleniu, że:



R. Z. (1), jako zarządzający spółką (...) S.A., czyli podmiotem, którego dotyczył raport bieżący nr (...) oraz A. O. jako osoba z nim powiązana, wiedzę o informacji poufnej wskazanej w niniejszym raporcie w dniu nabycia przez nich przedmiotowych akcji (s. 3 uzasadnienia wyroku);



A. O. wykorzystała informację poufną wynikającą

z przebiegu negocjacji pomiędzy zarządem (...) S.A.

a Prezesem Zarządu (...) S.A. R. Z. (1), dotyczącą podjęcia przez zarząd (...) S.A. i R. Z. (1) - Prezesa Zarządu (...) S.A. - decyzji o wspólnym rozwoju technologii (...) w ramach (...) S.A. (s. 3 uzasadnienia wyroku);



w czasie gdy R. Z. (1) nabywał akcje (...) S.A. wiedział, ze zapadła już decyzja o współpracy pomiędzy (...) S.A. a (...) S.A. (s.13 uzasadnienia wyroku);



w chwili nabycia akcji R. Z. (1) wiedział z przebiegu negocjacji

z zarządem (...) S.A.

o informacji poufnej w zakresie rozpoczęcia współpracy tych podmiotów i miał świadomość,

że decyzja zostanie sformalizowana i opublikowana w formie listu intencyjnego (s. 13 uzasadnienia wyroku);



A. O. dowiedziała się od oskarżonego również

o przedmiotowej informacji poufnej (s. 13 uzasadnienia wyroku);



relacji oskarżonego przeczą zeznania świadka Ł. S. (1), z których wynika, że przed [5 lipca 2018 r.] dochodziło do rozmów i spotkań, na których podjęto decyzję

o współpracy (...) S.A.

z (...) S.A. w zakresie rozwoju technologii (...) (s. 11-12 uzasadnienia wyroku),

podczas gdy ustalenia powyższe są sprzeczne z dowodami, które przyjęte zostały za podstawę wyroku i ocenione zostały przez Sąd jako wiarygodne

w całości, a z których wynikają okoliczności przeciwne, niż cytowane powyżej poczynione w wyroku ustalenia faktyczne, wśród których wymienić należy:



złożone na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2024 r. zeznania świadka Ł. S. (1), który

w swoich zeznaniach wprost zaprzeczył, aby przed podpisaniem listy intencyjnego prowadził z R. Z. (1) negocjacje oraz aby przed

5 lipca 2018 r. strony podjęły decyzję

o współpracy, jak również jednoznacznie wskazał, że negocjacje stron rozpoczęły się dopiero po 5 lipca 2018 r., po podpisaniu listu intencyjnego zawierającego zobowiązanie do zachowania poufności, gdy natomiast decyzja

o współpracy podjęta została dopiero w chwili zawarcia przez strony umowy o współpracy, co miało miejsce

w sierpniu 2018 r., a w szczególności zeznał, że:

i.

zastanawialiśmy się, czy moglibyśmy coś zrobić wspólnie w M.

z technologią (...). Pomysł powstał wspólnie przy stole, w ramach wolnej dyskusji co u kogo słychać. Po kilku chyba tygodniach, podpisaliśmy (...). czyli umowę zachowania poufności przez obie strony, tzn. podmiot R. i (...) jako spółka. Wtedy rozpoczęliśmy prace nad konkretną koncepcją (protokół rozprawy - k. 846),

ii.

intensyfikacja prac nad projektem nastąpiła po zawarciu... po podpisaniu pierwszego dokumentu dotyczącego poufności. Nie przypomina sobie, czy list intencyjny był pierwszym dokumentem, ale patrząc teraz na jego treść mam wrażenie, że tak (protokół rozprawy - k. 847),

(...).

To było cos takiego „zróbmy coś ciekawego w oparci o (...)", na tym etapie nie mieliśmy jeszcze konkretnego pomysłu jak miało by to wyglądać i obie strony chciały podpisana (...) przed rozpoczęciem prac

i zaangażowaniem zespołów (protokół rozprawy - k. 847),

iv.

rozmowy przed podpisaniem listu były intencjonalne - czy obie strony wyrażają intencje w celu nawiązania potencjalnej współpracy. Na tamtym etapie, przed podpisaniem listu, co będzie tym projektem było niedookreślone. To było bardziej na zasadzie, że (...) to jest ciekawy kierunek (protokół rozprawy - k. 848),

v.

na początku nie mieliśmy decyzji o tym, że podejmujemy współpracę, ponieważ jej przedmiot był niedookreślony. Najpierw trzeba było ustalić co będzie wspólnym projektem,

a dopiero wtedy można podjąć decyzję, że można coś realizować. Tym momentem było podpisanie umowy, nie listu intencyjnego. List z natury rzeczy wyraża intencje obu stron, aby współpracować,

a nie decyzje wiążące o współpracy (protokół rozprawy - k. 848),



złożone na rozprawie w dniu

30 stycznia 2024 r. zeznania świadka R. J., z których wynika że spotkanie, na którym osoby ze strony (...) S.A. i (...) S.A. dokonały ogólnego omówienia konceptu programu lojalnościowego odbyło się po opublikowaniu artykułu

w (...) (6 lipca 2018 r.), kiedy informacja o rozmowach pomiędzy R. Z. (1) i Ł. S. (1) była już wiedzą powszechną - co świadczy o tym, że do tamtej chwili strony nie podjęły decyzji o współpracy,



złożone na rozprawie w dniu 5 stycznia 2024 r. zeznania świadka J. M., który zeznał,

że spotkania pomiędzy zespołami (...) S.A. i (...) S.A.,

na których omawiane były założenia przyszłej współpracy odbywały się po podpisaniu listu intencyjnego odbywały się w sierpniu 2018 r.,

w wyniku czego doszło do zawarcia pomiędzy stronami umowy

o współpracy - co potwierdza,

iż decyzja o współpracy została podjęta dopiero w sierpniu 2018 r., kiedy strony zawarły umowę

o współpracy, a negocjacje dotyczące kształtu współpracy prowadzone były dopiero po zawarciu listu intencyjnego w lipcu 2018 r.,



dowody z dokumentów: List Intencyjny z 5 lipca 2018 r. (k. 245 i n.), raport bieżący nr (...) z 5 lipca 2018 r. (k. 103), korespondencja e-mail z 22 sierpnia 2018 r. (k. 309), projekt umowy o współpracy z dnia 22 sierpnia 2018 r. (k. 310) oraz raport bieżący z dnia 23 sierpnia 2018 r. (k. 438), z których to dokumentów, wbrew ustaleniom przyjętym w wyroku, wynika że:

i.

z chwilą podpisania Listu Intencyjnego, strony zamierzały rozpocząć negocjacje na temat możliwej przyszłej współpracy, której warunki miały zostać uzgodnione i doprecyzowane w oddzielnej umowie

o współpracy,

ii.

umowa o współpracy miała zostać zawarta w ciągu miesiąca od dnia zawarcia Listu Intencyjnego,

(...).

po przeprowadzeniu dalszych negocjacji do zawarcia umowy o współpracy doszło w dniu 23 sierpnia 2018 r.,

iv.

przed zawarciem listu intencyjnego nie doszło do podięcia decyzji o współpracy pomiędzy stronami, do ustalenia warunków tej współpracy, ani tym bardziej do rozpoczęcia takiej współpracy,

co miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych doprowadziłoby do ustalenia, że w dniu 19 czerwca 2018 r. nie istniała informacja poufna o podjęciu przez (...) S.A. i (...) S.A. decyzji o podjęciu współpracy, którą to informację miałaby uzyskać, a następnie wykorzystać A. O..

8. obrazę prawa materialnego, tj. art. 181 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 52) ustawy

z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi („Ustawa") w zw. z art. 7 ust. pkt a) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie

w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE („Rozporządzenie"), poprzez błędne zastosowanie, pomimo iż informacja poufna, którą wykorzystać miała A. O. nie była „informacją określoną w sposób precyzyjny"

w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt a) Rozporządzenia, albowiem

w uzasadnieniu Wyroku przypisano A. O. posiadanie informacji poufnej dotyczącej szeregu różnych, odrębnych i niezależnych od siebie zdarzeń, które miały występować w różnych momentach

w czasie, które również nie zostały

w wyroku ustalone.

Zasadny

Apelacja obrońcy oskarżonej została uwzględniona przez Sąd odwoławczy.

Sąd Rejonowy, ustalając stan faktyczny w odniesieniu do oskarżonej A. O.,

w ocenie Sądu Odwoławczego oparł się na domniemaniach i przekroczył granice logiki oraz doświadczenia życiowego. Analiza materiału dowodowego wskazuje na następujące fakty:

1) oskarżona A. O. i oskarżony R. Z. (1) byli powiązani zarówno biznesowo (wspólnicy w (...)Sp. z o.o.), jak i prywatnie (znajomi).

2) R. Z. (1) poinformował A. O., że zamierza nabyć akcje spółki (...) S.A. na rachunek spółki (...).

3) A. O. w dniu 19 czerwca 2018 r. nabyła akcje tej samej spółki na rachunek prywatny.

Sąd I instancji w oparciu o powyższe fakty wywiódł wniosek, że skoro R. Z. (1) poinformował oskarżoną o fakcie zakupu rzeczonych akcji, to musiał również poinformować oskarżoną o przyczynie zakupu, tj. o prowadzonych negocjacjach

z zarządem (...) S.A. dotyczących technologii (...). Taki wniosek nie znajduje jednak oparcia w żadnym, wiarygodnym dowodzie zgromadzonym w sprawie. Wskazać należy, że w procesie karnym, w którym obowiązuje zasada domniemania niewinności, nie można automatycznie zakładać, że wspólnicy biznesowi dzielą się ze sobą każdą informacją, w tym informacjami poufnymi, zwłaszcza gdy dotyczą one podmiotu trzeciego ( (...) S.A.), z którym oskarżona nie była formalnie związana w zakresie decyzyjnym dotyczącym tego konkretnego projektu. Z treści wyjaśnień – oskarżonej oraz oskarżonego wynika spójna wersja zdarzeń, tj.: oskarżony R. Z. (1) przekazał oskarżonej informację o swoim ruchu inwestycyjnym dotyczącym zakupu akcji (...) S.A., ale nie ujawnił jej kulisów negocjacji ze wskazaną spółką. W świetle zasad doświadczenia życiowego wersja ta jest wiarygodna, a nadto nie została skutecznie podważona w toku postępowania Oskarżony R. Z. (1), będąc postrzeganym jako skuteczny inwestor, stanowił dla oskarżonej autorytet. Sama informacja, że "Z. wchodzi w spółkę", mogła stanowić wystarczający impuls inwestycyjny dla oskarżonej A. O., bez konieczności posiadania wiedzy o fundamentalnych podstawach tej decyzji (w tym informacji poufnej). Sąd I instancji nie dysponował żadnym dowodem (nagraniem, korespondencją e-mail, SMS, zeznaniem świadka), który potwierdzałby, że oskarżona wykorzystała informację poufną wynikającą z przebiegu negocjacji pomiędzy (...) S.A. a (...) S.A. Przyjęcie przez Sąd, że z uwagi na znajomość oskarżonych informacja ta musiała zostać przekazana A. O., pozostaje dowolne i nieuprawnione w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Sąd I instancji dyskredytując wyjaśnienia oskarżonej, uznał je za sprzeczne z logiką, argumentując, że nikt nie inwestuje własnych środków bez wiedzy o przyczynach wzrostu. Jest to założenie błędne w świetle realiów rynków cechujących się wysoką spekulacyjnością. Wyjaśnienia oskarżonej pozostają w ocenie Sąd odwoławczego spójne i logiczne. Skoro jej wspólnik – oskarżony R. Z. (1), będący prezesem spółki zajmującej się nowymi technologiami, zdecydował się na zakup akcji i podzielił się z nią tą informacją, to dla oskarżonej mógł to być silny i wystarczający sygnał, że zakup akcji (...) S.A. ma potencjał, nawet bez znajomości szczegółów, a tym bardziej informacji poufnych.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że dla przypisania przestępstwa z art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (dalej: „u.o.i.f.”) sprawca musi mieć świadomość, że dysponuje informacją poufną, tzn. precyzyjną, nieujawnioną i cenotwórczą. Wiedza o tym, że inny inwestor kupuje akcje, nie jest informacją poufną dotyczącą emitenta ((...)), lecz informacją o popycie. Nawet jeśli oskarżona domyślała się, że oskarżony R. Z. (1) wiedział coś, co kierowało nim w zakresie zakupu akcji , to domysł ten nie spełnia kryterium precyzyjności informacji. Brak dowodu na to, że oskarżona znała przedmiot negocjacji pomiędzy (...) S.A. a (...) S.A., wyklucza możliwość przypisania jej umyślnego wykorzystania informacji poufnej. Skazanie oskarżonej za wykorzystanie "informacji poufnej wynikającej z przebiegu negocjacji" bez ustalenia, czy w ogóle wiedziała o negocjacjach (a nie tylko o fakcie zakupu akcji przez wspólnika), nie mogło ostać się w mocy. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na obalenie domniemania niewinności oskarżonej. Brak jest bezpośrednich dowodów na to, że weszła ona w posiadanie informacji poufnej o planowanej współpracy (...) S.A. i (...) S.A. Jej działanie, polegające na naśladowaniu ruchów inwestycyjnych R. Z. (1), choć zbieżne czasowo, nie wypełnia znamion przestępstwa z art. 181 ust. 1 u.o.i.f. Wobec niedających się usunąć wątpliwości (art. 5 § 2 k.p.k.), które Sąd I instancji błędnie rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonej, jedynym możliwym rozstrzygnięciem stało się uniewinnienie A. O. od popełnienia zarzucanego jej czynu.

Zmiana zaskarżonego wyroku w stosunku do A. O. poprzez uniewinnienie A. O. od zarzucanego jej czynu.

Zasadny

Podniesione zarzuty zostały uwzględnione przez Sąd odwoławczy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, oceniony w granicach wyznaczonych przez art. 7 k.p.k., nie daje podstaw do jednoznacznego i niewątpliwego ustalenia, że oskarżona A. O. popełniła zarzucany jej czyn zabroniony.

Obrońca oskarżonego R. Z. (1) zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj.:

1) naruszenie art. 6 ust. 2 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie

w dniu 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”) i naruszenie praw podstawowych tj. zasady domniemania niewinności poprzez:



przypisanie oskarżonemu R. Z. (1) winy

i zastosowanie wobec niego domniemania wykorzystania informacji poufnej, podczas gdy zostało udowodnione, że podjęcie przez R. Z. decyzji o zakupie akcji spółki (...) było spowodowane faktem, że od maja 2018 r. na rynku było zlecenie sprzedaży pakietu 93.136 sztuk akcji ww. spółki

i ten fakt stanowił przyczynę ich zakupu. Innymi słowy gdyby takiego zlecenia nie było decyzja o zakupie akcji nie zostałaby podjęta, bez względu na rozmowę

z Ł. S. (1),



wydanie wyroku skazującego przez Sąd orzekający,

w sytuacji gdy nie dysponował on chociażby jednym dowodem pozwalającym na dokonanie jednoznacznych

i stanowczych ustaleń faktycznych ani co do istnienia informacji poufnej

w przedmiocie podjęcia decyzji o współpracy między spółkami (...) S.A. i (...) S.A., a wręcz przeciwnie zeznania obu członków zarządu spółki (...) oraz samego oskarżonego, a także treść dokumentów w postaci listu intencyjnego, umowy, protokołów spółki (...), potwierdzały,

że decyzja o podjęciu współpracy została podjęta dopiero w momencie podpisania umowy oraz w sytuacji gdy nie dysponował dowodem na wykorzystanie jakiejkolwiek informacji przez oskarżonego, a tym bardziej dowodem na zamiar jej wykorzystania, skoro powody kupna akcji potwierdziły dowody przekazane przez Giełdę (...) S.A. (o czym mowa poniżej).

Innymi słowy wina oskarżonego oraz istnienie informacji poufnej zostały ustalone na podstawie faktu dokonania zakupu akcji

- z pominięciem wszelkich okoliczności faktycznych, których istnienie potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy,

2) obrazę art 174 k.p.k. w zw. z art. 7

i 410 k.p.k. poprzez zastąpienie dowodu z wyjaśnień oskarżonego

i zeznań świadków, treścią zawiadomienia z dnia 7 lutego 2019 r. poprzez uznanie za dowód winy oskarżonego R. Z. (1) treści zawiadomienia

o podejrzeniu popełnieniu przestępstwa z dnia 7 lutego

2019 r. tj. podczas gdy dokument ten może świadczyć jedynie

o fakcie złożenia zawiadomienia,

a nie o prawdziwości zawartych w nim twierdzeń,

3) obrazę art 174 k.p.k. w zw. z art. 7

i 410 k.p.k. poprzez zastąpienie dowodu z wyjaśnień oskarżonego

i zeznań świadków, treścią zawiadomienia (...) z dnia 24 lipca 2019 r. poprzez:



uznanie za dowód winy oskarżonego R. Z. (1) treści zawiadomienia o podejrzeniu popełnieniu przestępstwa

z dnia 24 lipca 2019 r. dokonanego przez (...), podczas gdy ani zawiadomienie ani żaden

z dokumentów do niego dołączonych nie potwierdza, aby (...) lub jakikolwiek pracownik urzędu miał wiedzę o rozmowach R. Z. (1) i Ł. S. (1), datach spotkań czy ustaleniach na nich dokonanych tym samym, treść zawiadomienia nie potwierdza istnienia informacji poufnej w dniu 19 czerwca 2018 r., a jedynie fakt nabycia akcji przez R. Z. (1) w tym dniu,



uznanie za dowód winy oskarżonego faktu zakupu akcji przez R. Z. (1)

o którym mowa

w zawiadomieniu, innymi słowy z faktu kupna akcji Sąd wywiódł istnienie informacji poufnej co stanowi naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, zwłaszcza

w sytuacji gdy inne dowody wskazują na prawdziwy powód zakupu akcji przez R. Z. (1) (o czym poniżej),

4) obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., mająca wpływ na treść orzeczenia, polegająca na dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie dowodu z Listu Intencyjnego - który Sąd uznał w całości za wiarygodny - podpisanego przez osoby reprezentujące spółki (...) oraz (...) w dniu 5 lipca 2018 r. poprzez:



całkowite pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych - faktu, że list intencyjny był pierwszym dokumentem podpisanym przez (...) i (...), który zobowiązywał strony do zachowania poufności (zawierał (...)), więc w istocie dopiero od momentu podpisania takiego zobowiązania - co jest powszechną praktyką w stosunkach gospodarczych - mogły rozpocząć się negocjacje zmierzające do podjęcia decyzji o podjęciu współpracy,



bezpodstawne przyjęcie, że list intencyjny stanowił sformalizowanie podjęcia decyzji o podjęciu współpracy między spółkami podczas gdy już z samej treści tego listu intencyjnego wynika,

że decyzja ta nie była podjęta w dniu jego podpisania,

5) obrazę art. 410 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, polegająca na pominięciu dowodu z Protokołu z posiedzenia Rady Nadzorczej spółki (...) S.A. z siedzibą w W. z dnia 8 czerwca 2018 r., który Sąd uznał za wiarygodny, a zatem powinien stanowić podstawę ustalenia stanu faktycznego w sprawie, podczas gdy treść tego protokołu jednoznacznie potwierdza,

że praktyką obowiązującą w spółce (...) było omawianie na posiedzeniach Rady Nadzorczej kwestii podjęcia rozmów

w przedmiocie współpracy

z innymi podmiotami, a także relacjonowania postępów tych rozmów, a na posiedzeniu z dnia

8 czerwca 2018 r. nie było mowy o żadnej współpracy ze spółką (...) S.A.,

6) obrazę art. 410 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, polegająca na pominięciu dowodu z Protokołu zwyczajnego walnego zgromadzenia spółki (...) S.A. z dnia 25 czerwca 2018 r. (Akt Notarialny), który Sąd uznał za wiarygodny, a zatem powinien stanowić podstawę ustalenia stanu faktycznego w sprawie,

w sytuacji gdy treść tego protokołu jednoznacznie potwierdza,

że żadna spośród dwudziestu uchwał podjętych podczas Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia (...), nie dotyczyła kwestii podjęcia współpracy ze spółką (...), a zatem taka decyzja w dniu 25 czerwca 2018 r. nie była jeszcze podjęta,

7) obrazę art. 410 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, polegająca na pominięciu dowodu z pisma (...) S.A. z dnia (...) maja 2020 r., który Sąd uznał za wiarygodny, a zatem powinien stanowić podstawę ustalenia stanu faktycznego w sprawie, ponieważ z treści pisma wynika,

że w spółce (...) S.A.

w okresie od dnia 1 maja 2018 r. do dnia 31 lipca 2018 r. jedynymi dokumentami związanymi z działalnością spółki jakie zostały podpisane, były wymienione wyżej protokół Rady Nadzorczej i Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia oraz Uchwała dotycząca pokrycia strat co potwierdza, iż w tym okresie spółka ta nie podjęła decyzji o podjęciu współpracy, ani nawet nie toczyły się negocjacje w tym przedmiocie, w przeciwnym razie temat zostałby poruszony chociażby na zebraniu Rady Nadzorczej,

8) obrazę art. 410 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na pominięciu dowodu z e-maili oraz projektu Umowy pomiędzy (...) S.A. i (...) SA., z dnia 23 sierpnia 2018 r. które Sąd uznał za wiarygodne, podczas gdy sama objętość ww. umowy (kilkanaście stron) wskazuje na stopień skomplikowania i wielości kwestii, w tym przede wszystkim warunków współpracy, które musiały zostać uzgodnione, przed podjęciem współpracy między stronami, a zatem oczywistym jest, że o decyzją podjęciu współpracy zapadła dopiero z dniem podpisania ww. umowy i niezgodne z logiką, doświadczeniem życiowym i stosunkami gospodarczymi jest twierdzenie, że strony podjęły decyzję o współpracy bez uzgodnienia jej warunków,

9) obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., mająca wpływ na treść orzeczenia, polegająca na dowolnej oraz sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie dowodu z raportu (...) z dnia 5 lipca 2018 roku zarządu (...) S.A., poprzez przyjęcie za prawdziwe informacji zawartej w komunikacie, na której treść nic miał absolutnie żadnego wpływu oskarżony R. Z. (1), podczas gdy już z samej treści komunikatu wynika, że był on niezgodny ze stanem rzeczywistym, a jego niezgodność z prawdą potwierdziły również zeznania dwóch członków zarządu - J. J. (1) i Ł. S. (1),

10) obrazę art. 410 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, polegająca na pominięciu dowodu z artykułu umieszczonego na serwisie (...).pl z dnia 12 lipca 2018 r. (załączonego do zawiadomienia (...)), podczas gdy w treści tego artykułu wskazano, że: „informacja o wizycie R. Z. (1) w biurze (...) została opublikowana na Forum (...) już (...) czerwca” oraz wydruku ze strony internetowej Forum (...) dołączonego do Aktu Oskarżenia (k. 395 akt postępowania przygotowawczego) podczas gdy:



Dokumenty te potwierdziły prawdziwość zeznań R. Z. (1) w zakresie spotkań z Ł. S. (1) oraz fakt, że do dnia

(...) czerwca 2018 r. jedynymi osobami, które rozmawiały

o ewentualnej współpracy pomiędzy spółkami byli R. Z. (1) i Ł. S. (1),



Dokumenty te wskazują również, iż fakt, że R. Z. (1) mógł prowadzić jakieś rozmowy ze spółką (...) był informacją powszechnie dostępną

w Internecie już od dnia

(...) czerwca 2018 r. i każdy użytkownik Internetu miał do niej dostęp, a zatem prowadzenie rozmów nie stanowiło informacji poufnej skoro podana została do publicznej wiadomości przez jakąś osobę,

11) obrazę art 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., mająca wpływ na treść orzeczenia, polegająca na dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie dowodu z płyty CD przekazanej przez Giełdę Papierów Wartościowych w W. zawierającej dane zleceń i transakcji giełdowych na akcjach (...) S.A. oraz wydruku danych zleceń giełdowych akcji (...) S.A. stanowiących wyciąg z danych zawartych na ww. płycie CD (załączonych do pisma obrońcy z dnia 10 kwietnia 2024 r.) polegającą na przyjęciu, że R. Z. (1) dokonał zakupu akcji spółki (...) wykorzystując informację poufną podczas gdy dane przekazane przez (...)

w W. potwierdzają wyjaśnienia oskarżonego

w zakresie przyczyn zakupu akcji (...), tj. faktu że przez ok miesiąc czasu w okresie maj- czerwiec 2018 r. na rynku wystawione było zlecenie sprzedaży akcji (...) o wolumenie (...) sztuk, z limitem ceny (...) groszy. Dow

[…]