Sąd warunkowo umorzył sprawę właściciela dziesięciu psów i zakazał mu ich posiadania

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

1

M. S. (1)

M. S. (1) został oskarżony o to, że: w okresie co najmniej od 2021r. do 18 stycznia 2022r. będąc właścicielem 10 psów rasy mieszanej, które posiadał na posesji nr (...) w m S. znęcał się nad ww zwierzętami w ten sposób, że świadomie dopuścił do utrzymywania zwierząt w stanie rażącego zaniedbania, poprzez przetrzymywanie ich w warunkach zagrażających ich bytowaniu, a także poprzez nie zapewnienie zwierzętom należytej opieki weterynaryjnej, nie zapewnienie odpowiedniej karmy i dostępu do wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku, niezabezpieczenie ich przed działaniem szkodliwych warunków atmosferycznych oraz pozostawiania zwierząt bez nadzoru, co narażało je na bezpośrednią utratę zdrowia i życia

tj. o czyn z art. 35 ust. 1a Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o Ochronie zwierząt

na podstawie art. 66 § 1 i §2 kk, art. 67 § 1 kk Sąd warunkowo umorzył wobec oskarżonego M. S. (1) postępowanie karne tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat.

M. S. (1) zamieszkuje w miejscowości S. na posesji nr (...). W okresie od 2021r. do 18 stycznia 2022r. wymieniony posiadał 10 psów rasy mieszanej, które przebywały na przedmiotowej posesji.

Stan i warunki w jakich przebywały zwierzęta zwrócił uwagę osób z (...) A. O., które podczas wizyt na wskazanej posesji stwierdziły, iż psy są przetrzymywane w nieodpowiednich warunkach, nie mając zapewnionej właściwej opieki, co naraża je bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty zdrowia i życia. Zwierzęta te znajdowały się w stanie rażącego zaniedbania, były przetrzymywane w warunkach zagrażających ich bytowaniu. Nie miały zapewnionej odpowiedniej opieki weterynaryjnej, były pozbawione odpowiedniej karmy i dostępu do wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla ich gatunku. Z uwagi na zły stan bud nie były odpowiednio zabezpieczone przed działaniem szkodliwych warunków atmosferycznych. Pozostawiano je bez należytego nadzoru.

Zwierzęta zostały zabrane z posesji i odebrane M. S. (1).

2. Oskarżony M. S. (1) jnie był karany.

Karta karna

k.378v-380, 121-122,

k. 407-407v, 116v,

k. 407v-408v, 135v-136

k. 408v-409, 131v-132,

Ocena dowodów

Zeznania E. P. (2)

Zeznania M. T., P. S., U. P., D. C.

Zeznania M. S. (2)

Zeznania M. K. (1)

Zeznania A. B.

Zeznania M. K. (2), G. M.

Zeznania J. D.

Zeznania L. G.

Zeznania J. W.

Zeznania W. L.

Opinia lekarsko-weterynaryjna

Opinia z analizy danych z kart kierowców i tachografów. Protokół kontroli (...) wraz z dokumentacją fotograficzną, dokumentacja weterynaryjna, dokumentacja Burmistrza O., dokumentacja straży Miejskiej, decyzja SKO

dane o karalności. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka E. P. (3) – przedstawiciela organizacji (...), która opisała niewłaściwe warunki w jakich znajdowały się zwierzęta, opisując wizyty na posesji oskarżonego, panujące tam warunki i stan zwierząt. Zeznania te są spójne i logiczne. Znajdują potwierdzenie w pozostałych dowodach. Wynika z nich w sposób oczywisty, iż zwierzęta przebywały w niewłaściwych warunkach, były zaniedbane, istniało zagrożenie dla ich życia i zdrowia.

Zeznania wskazanych świadków korespondowały z relacją z E. P. (2). Osoby te były obecne podczas interwencji u oskarżonego, opisując warunki jakie tam zastały i stan zwierząt. Zeznania ich były spójne, logiczne, korespondujące wzajemnie między sobą, jak i z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, tak, iż brak podstaw do odmowy ich wiarygodności i mocy dowodowej.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania M. S. (2) – lekarz weterynarii, która przeprowadzała badanie zwierząt po ich odebraniu oskarżonemu, wskazując, iż znajdowały się one w złym stanie psychofizycznym, nosząc ślady długotrwałego zaniedbania. Świadek opisała ogólny stan zwierząt, stwierdzone podczas badania schorzenia i zaniedbania. Zeznania jej są spójne, logiczne, pochodzą od osoby, które ze sprawą zetknęła się przy wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych, opierają się na wiedzy i doświadczeniu zawodowym świadka, tak, iż brak podstaw do odmowy ich wiarygodności.

Na wiarę zasługiwały zeznania M. K. (1), kierownika schroniska dla zwierząt gdzie przebywały psy odebrane oskarżonemu. Wymieniona opisała stan zwierząt, ich zachowanie. Zeznania jej były spójne, logiczne, korespondowały z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem, tak, iż brak było podstaw do ich kwestionowania.

Sad uznał za wiarygodne zeznania A. B., która opisała stan zwierząt, warunki w jakich przebywały. Wskazała, iż jest inspektorem (...) A.. Mieszka w pobliżu oskarżonego i widząc złe warunki i zły stan zwierząt dokonała zgłoszenia do (...) A.. Zeznania te korespondowały z pozostałymi zgromadzonymi w sprawie dowodami.

M. K. (2) zamieszkuje w sąsiedztwie oskarżonego, natomiast G. M. pracował z oskarżonym i przez pewien czas u niego mieszkał. Wymienieni wskazywali, iż nie zauważyli nic co by ich zaniepokoiło w stanie psów. Nie mieli oni jednak szczegółowej wiedzy na temat sprawowania opieki nad psami. Przyznawali, iż zdarzało się, że oskarżony wyjeżdżał i późno wracał wtedy dawali psom karmę, czy je wyprowadzali. G. M. wskazywał przy tym, iż to wyprowadzanie zdarzało się jak miał na to czas. Wymienieni wskazywali przy tym na swoje subiektywne odczucia co do stanu zwierząt, pozostając zaś z oskarżonym w dobrych relacjach niewątpliwie starali się akcentować dla niego okoliczności jak najkorzystniejsze. Jakkolwiek przy tym zeznania ich co do zasady zasługują na wiarę, nie podważają one jednak zeznań świadków wskazujących na niewłaściwe warunki i stan zwierząt.

Na wiarę zasługiwały tez zeznania J. D.. Wymieniona podawała, iż nie bywała u oskarżonego, nie dysponowała więc wiedzą na temat stanu psów i warunków w jakich przebywały, podnosząc jedynie, iż oskarżony prosił o przekazywanie mu resztek jedzenia dla psów, wskazując iż gdy podwoził ja do domu widziała też u niego karmę dla psów. Wymieniona wyraziła też swoją ocenę oskarżonego jako dobrego człowieka.

Na wiarę zasługiwały też zeznania L. G., strażnika miejskiego, który jakkolwiek nie uczestniczył w czynnościach pracowników (...) A. na posesji oskarżonego w styczniu 2022r., nie był też w stanie wypowiedzieć się odnośnie stanu zdrowia zwierząt, jednakże wskazywał, iż oskarżony wskazywał na chęć poprawy warunków dla zwierząt. Podczas wizyty na jego posesji widział postawione boksy dla zwierząt z wybiegami, a oskarżony deklarował, iż będzie się starał odzyskać zwierzęta.

Sad dał wiarę zeznaniom J. W.- lekarz weterynarii, która podała, iż oskarżony kontaktował się z nią w sprawie zwierząt, chciał się umówić na wizytę. Z uwagi, że nie miała wówczas czasu umówili termin wizyty, przy czym okazał się on nieaktualny, bo panu odebrano psy. Ten kontakt był w chyba w styczniu 2022r., wcześniej nie kojarzy aby oskarżony przychodził do niej. W czasie tej jednej wizyty oskarżony był z suką, nie była w stanie zagrażającym życiu, ale nie badała jej szczegółowo tylko zerknęła pobieżnie, gdyż dokładne badanie miało nastąpić podczas uzgodnionej wizyty, do której nie doszło z uwagi na odebranie zwierząt.

Na wiarę zasługiwały zeznania W. L., lekarza weterynarii, który podał, iż dokonywał szczepień psów na posesji oskarżonego, ostatni raz był tam 21 czerwca 2021r. Wskazał, iż w jego ocenie psy były zdrowe i nie wymagały interwencji lekarskiej, przy budach były miski z karmą i wodą, w jego ocenie stan psów nie wskazywał na ich zaniedbanie. Zeznania te w ocenie Sadu zasługują na wiarę, podnieść jednak należy, iż wymieniony jedynie sporadycznie pojawiał się na posesji oskarżonego, przy okazji corocznych wizyt szczepiennych, ponadto ostania jego wizyta miała miejsce w czerwca 2021r, gdy tymczasem do odebrania zwierząt doszło w styczniu 2022r., tak, iż zeznania wymienionego nie dają podstaw do podważania wiarygodności zeznań świadków wskazujących na zły stan i zaniedbanie zwierząt.

Opinia ta była spójna, jasna, oparta o wiedze fachową i specjalistyczną, sporządzona została w oparciu o dokumentację dotyczącą psów zabranych z posesji oskarżonego. Wskazano w niej m.in., iż stwierdzony podczas badania klinicznego stan psów jednoznacznie świadczy o zaniedbaniach polegających na nie wykonywaniu zabiegów pelengacyjnych przez właściciela. Stwierdzone u dorosłych psów schorzenia świadczą o niezapewnieniu przez właściciela opieki lekarsko-weterynaryjnej, przy czym schorzenia te nie stanowiły bezpośredniego zagrożenia dla życia psów. W przypadku szczeniąt silna inwazja nicieni żołądkowo-jelitowych stanowiła realne i bezpośrednie zagrożenie dla ich życia.

Brak również podstaw do kwestionowania opinii z analizy danych z kart kierowców i tachografów, w której wskazywano na czas pracy oskarżonego i świadka G. M., jako opartej o wiedzę fachową i specjalistyczną, po przeprowadzeniu analizy przedstawionych biegłemu dokumentów. Opinia ta wskazuje, iż czas pracy oskarżonego, ajk również świadka M., który pod jego nieobecność miał zajmować się psami, powodował, iż wymienienie z uwagi na czynności pracownicze mieli ograniczone możliwości by sprawować bezpośrednią opiekę nad zwierzętami.

Sąd uznał za wiarygodne zebrane w sprawie dowody w postaci dokumentów dotyczących przeprowadzonych kontroli na posesji oskarżonego, stanu zwierząt, wydanych decyzji i poczynionych ustaleń, gdyż zostały one sporządzone w przepisanej formie, przez uprawnione do tego osoby i organy, działające w ramach swoich uprawnień i kompetencji

Sąd uznał za wiarygodne dane o niekaralności oskarżonego.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wyjaśnienia oskarżonego M. S. (1)

Zeznania E. D.

Zeznania Z. L.

zeznania M. szklanego, A. M.

zeznania K. P.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w których nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, zaprzeczając, aby znęcał się nad zwierzętami, albowiem pozostawały one w oczywistej sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności w postaci zeznań świadków z (...) A., zeznań lekarza weterynarii M. S. (2), czy zgromadzonej dokumentacji dotyczącej stanu zwierząt.

Wymieniona jest konkubiną oskarżonego, z racji czego była zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy na jego korzyść. Wymieniona wskazywała, iż psy znajdowały się w odpowiednich warunkach, były właściwie karmione i miały zapewnione należytą opiekę. Podnieść jednak należy, iż relacja jej pozostaje w oczywistej sprzeczności z zeznaniami wolontariuszy (...) A., lekarza weterynarii M. S. (2), czy dokumentacją dotyczącą odebranych zwierząt, tak, iż Sąd odmówił wiarygodności jej zeznaniom, uznając iż nie stanowią one bezstronnej i obiektywnej relacji, na której można by się oprzeć przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy.

Niczego nie wzniosły do sprawy zeznania Z. L., który wskazał, iż nie posiada żadnej wiedzy w zakresie zarzucanego oskarżonemu czynu, nie dysponuje dokumentacją dotyczącą psów oskarżonego, nie dokonywał ich badań ani szczepień, wskazując jedynie na wizytę jaką odbył na posesji oskarżonego w 2016r.

Wymienienie świadkowie- funkcjonariusze Policji, którzy uczestniczyli w interwencji na posesji oskarżonego., opisali jej okoliczności. Wymienieni nie byli przy tym w stanie wypowiedzieć się odnośnie stanu zwierząt, podając, iż nie mieli w tym zakresie specjalistycznej wiedzy, ,a ich rola ograniczała się do udzielania pomocy pracownikom (...), którzy zajęli się zwierzętami, tak, iż zeznania wymienionych nie dostarczyły istotnych informacji dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.

(...) odnośnie zdarzeń objętych aktem oskarżenia nie miała również K. P., która odnosiła się do interwencji (...) A. przeprowadzonej u oskarżonego w 2016r, podnosząc iż nie uczestniczyła w późniejszych interwencjach.

Podstawa prawna wyroku

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

I. M. S. (1)

W świetle całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego wina oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu nie budzi wątpliwości. Oskarżony w okresie co najmniej od 2021r. do 18 stycznia 2022r. będąc właścicielem 10 psów rasy mieszanej, które posiadał na posesji nr (...) w m S. znęcał się nad ww zwierzętami w ten sposób, że świadomie dopuścił do utrzymywania zwierząt w stanie rażącego zaniedbania, poprzez przetrzymywanie ich w warunkach zagrażających ich bytowaniu, a także poprzez nie zapewnienie zwierzętom należytej opieki weterynaryjnej, nie zapewnienie odpowiedniej karmy i dostępu do wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku, niezabezpieczenie ich przed działaniem szkodliwych warunków atmosferycznych oraz pozostawiania zwierząt bez nadzoru, co narażało je na bezpośrednią utratę zdrowia i życia.

Zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona czynu z art. 35 ust 1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt.

Nie kwestionując przy tym tego, iż oskarżony podejmował pewne starania o zapewnienie psom opieki pod swoją nieobecność, czy starając się zdobyć dla nich pożywienie, na co wskazywali świadkowie M. K. (2), G. M., czy J. D., jak również dbał o szczepienie zwierząt, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż były to starania niedostateczne i niewystarczające. Oskarżony wskazywał, iż działał na miarę swoich sił i możliwości. Podkreślić jednak należy, iż decydując się na posiadania tak znacznej ilości zwierząt, musiał on zdawać sobie sprawę z konieczności zapewnienia im odpowiednich warunków bytowych. Posiadania zwierząt nie jest jedynie uprawnieniem, lecz wiąże się z szeregiem obowiązków, które właściciel zwierzęcia przyjmuje na siebie, jak zapewnienie im właściwych warunków bytowych, opieki weterynaryjnej, pożywienia, itp. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynikało, iż oskarżony nie wywiązał się z ciążących na nim obowiązków. Tłumaczenie oskarżonego, iż robił wszystko na miarę swoich możliwości nie może zwalniać go z jego zawinienia. Dla każdej osoby o przeciętnej wiedzy i doświadczeniu życiowym oczywiste jest, iż posiadanie kilku zwierząt wiąże się ze zwiększoną ilością obowiązków. Tłumaczenie, iż wymieniony sprawował opiekę na miarę swoich możliwości, nie może przedkładać się na akceptację sytuacji, gdy zwierzęta znajdują się w niewłaściwych warunkach, bo opiekująca się nimi osoba ma inne obowiązki i nie może poświecić im dostatecznej ilości czasu, czy nie posiada dostatecznych środków, aby zapewnić im taką opiekę. Nie może to zwalniać oskarżonego z odpowiedzialności za zarzucany mu czyn. Oskarżony musiał zdawać sobie sprawę z niewłaściwych warunków w jakich przebywają zwierzęta, a mimo to akceptował taki stan rzeczy.

Warunkowe umorzenie postępowania

W ocenie Sądu jakkolwiek oskarżony zachowaniem swym wypełnił dyspozycję czynu zabronionego z art. 35 ust. 1 a ustawy o ochronie zwierząt podejmował on jednak pewne starania wobec zwierząt, jak zapewnienie im szczepień, uzyskanie pożywienia, czy zapewnienie im chociaż częściowej opieki pod swoją nieobecność. Z materiału dowodowego wynikało też, iż po odebraniu mu zwierząt starał się poprawić warunki w jakich zwierzęta przebywały, deklarując chęć odzyskania zwierząt, co wskazuje, iż ich los nie był mu obojętny. Niewątpliwie też opieka nad tak znaczną ilością zwierząt mogła stwarzać trudności dla oskarżonego, co jakkolwiek nie zwalniało go z odpowiedzialności za zarzucany mu czyn, jednakże musiało być wzięte przez Sąd pod uwagę przy ocenie stopnia jego zawinienia, zamiaru, czy motywacji.

z uwagi na powyższe Sąd uznał za zasadne warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego. Ponadto w sprawie spełniony był warunek uprzedniej niekaralności oskarżonego.

Wyżej wskazane okoliczności w ocenie Sądu uzasadniają przyjęcie, iż stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego nie był znaczny i w konsekwencji tego zasadnym jest zastosowanie w przedmiotowej sprawie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego.

Biorąc pod uwagę właściwości i warunki osobiste M. S. (1) oraz jego dotychczasowy sposób życia w ocenie Sądu istnieje wobec oskarżonego pozytywna prognoza kryminologiczna. Sąd uznał, iż postawa oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa.

W opinii Sądu warunkowe umorzenie postępowania na okres próby 2 lat będzie dla oskarżonego M. S. (1) wystarczającą dolegliwością za popełniony czyn i pozwoli zweryfikować postawioną wobec niego pozytywną prognozę co do przestrzegania w przyszłości obowiązujących powszechnie przepisów prawa.

Wskazać należy jednocześnie, iż Sąd wydając wyrok zobligowany jest rozważyć wszelkie jego ewentualne konsekwencje dla oskarżonego. Zdaniem Sądu reakcja karna w postaci warunkowego umorzenia postępowania na okres próby 2 lat pozostaje w pełni adekwatna do czynu popełnionego przez oskarżonego, jak też bezzasadnie nie przekracza żadnego z celów postępowania karnego.

Okres próby pozwoli na weryfikację postepowania oskarżonego w stosunku do zwierząt i porządku prawnego.

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

M. S. (1)

Punkt II wyroku, czyn I

Na podstawie art. 35 ust. 6 Ustawy o ochronie zwierząt Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz posiadania psów na okres 2 lat. W ocenie Sądu orzeczenie powyższego zakazu jest uzasadnione zważywszy na charakter przypisanego oskarżonemu czynu, będzie miało oddziaływanie wychowawcze na oskarżonego, pozwalając mu zastanowić się nad skutkami swojego zachowania, w przyszłości zaś uniknąć popełnienia czynu zabronionego podobnego rodzaju.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

6. inne zagadnienia

Koszty procesu

Punkt III wyroku

Uwzględniając dochody uzyskiwane przez oskarżonego, na podstawie art. 624§1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości.