Konto oskarżonego w przelewach od oszukanego. Sąd utrzymał uniewinnienie B. P.

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2026 r. w sprawie o sygn. akt X K 651/24 przeciwko B. P. (P.) oskarżonemu o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

1. B. P.

Uprzednia niekaralność

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Dotychczasowa niekaralność oskarżonego

Informacja z (...)

Dowód w postaci informacji z (...) w odniesieniu do oskarżonego B. P. nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

błąd co do ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść, wynikły z niewłaściwej i dowolnej oceny zebranych w toku czynności dowodów, skutkujących niesłusznym uznaniem przez Sąd, że pomimo bezspornego zrealizowania znamion przestępstwa z art. 286 § 1 kk. w zw. z art. 12 § 1 kk. przez oskarżonego B. P., zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie oskarżonemu B. P. odpowiedzialności karnej za dokonanie zarzucanego mu aktem oskarżenia przestępstwa z art. Z art. 286 § 1 kk. w zw. z art. 12 § 1 kk., co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na podstawie dowodów ustalenia pozwalają na przyjęcie, że oskarżony B. P. swoim zachowaniem zrealizował znamiona zarzucanego mu przestępstwa.

Niezasadny

Skarżący na wstępie wskazał, że zaskarża wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego B. P. i następnie jako podstawę zarzutu przywołał art. 427 § 1 i 2 kpk i art.438 pkt 2 i 3 kpk. W apelacji jednak poprzestano, bez wskazania na naruszenie przepisów postępowania, na podniesieniu wysłowionego jedynie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Odnosząc się do podniesionego zarzutu zauważyć w pierwszym rzędzie należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami Sądu

meriti wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz musi zmierzać do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd orzekający w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego nie na innych dowodach od tych, na których oparł się Sąd pierwszej instancji, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez Sąd Rejonowy błędu w ustaleniach faktycznych. Aby środek odwoławczy nie miał wyłącznie polemicznego charakteru, nie może ograniczać się jedynie do negacji stanowiska Sądu, zwłaszcza w zakresie oceny materiału dowodowego. Obowiązkiem Skarżącego jest wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd

meriti w zakresie zasad wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy. Za oczywiście niewystarczające należy uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się Sąd orzekający, występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie te dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń Sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione. Zasadnie o błędzie w ustaleniach faktycznych można mówić wówczas, gdy ustalenia te w ogóle podstawy tej są pozbawione lub też zostały poczynione w oparciu o wadliwie, tj. sprzecznie z zasadą wyrażoną w dyspozycji art. 7 kpk, oceniony materiał dowodowy (wyrok SA w Warszawie z dnia 1 lipca 2014 r., II AKa 10/14). Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może bowiem opierać się na forsowaniu własnego poglądu strony na kwestię przedmiotu procesu. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania) czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów Sąd pierwszej instancji. Ustalone przez Sąd Rejonowy okoliczności, opierające się na wyjaśnieniach oskarżonego, znajdujących potwierdzenie w zeznaniach świadków, ale i w innych obiektywnych dowodach, nie zostały w sposób przekonujący wysłowionymi w apelacji twierdzeniami obalone. Sąd odwoławczy podziela dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów, uprawnione jest zatem zaniechanie szczegółowego odnoszenia się do zarzutów podniesionych przez Skarżącego w tej mierze, gdyż byłoby to zbędnym powtarzaniem argumentacji tego Sądu. Skarżący opiera argumentację głównie na zakwestionowaniu dokonanej przez Sąd I instancji oceny wyjaśnień oskarżonego. Prokurator pomija znaczenie, jakie miała bezpośredniość postępowania dowodowego na rozprawie. Sąd Rejonowy w sposób przekonujący przedstawił powody, dla których dał wiarę oskarżonemu. W uzasadnieniu, Sąd

meriti poddał analizie zebrane dowody, w sposób w przekonujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawił, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje przekonanie odnośnie do wiarygodności tych dowodów, które włączył do podstawy faktycznej wyroku. Kontrola instancyjna nie potwierdziła zasadności podniesionych w środku odwoławczym uchybień. Sąd I instancji dokonał ustaleń faktycznych opierając się na całokształcie materiału dowodowego, a wyciągając trafne wnioski poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Skarżący zdaje się jednak zapominać, że ułomności dowodów obciążających nie można stawiać na równi z ułomnościami dowodów odciążających. Ze względu na to, że warunkiem

sine qua non skazania oskarżonego, jest udowodnienie popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu (

argumentum ex art. 5 kpk), sprzeczności w sferze dowodów odciążających nigdy nie są „równoważne” ze sprzecznościami w zakresie dowodów obciążających. Jeżeli te ostatnie są „wewnętrznie sprzeczne” to zasadnicze i samoistne znaczenie ma to, czy

in concreto zakres i charakter tych sprzeczności nie wyłącza w ogóle możliwości uznania tych dowodów za podstawę skazania (wyrok SN z dnia 28 września 1995 r., III KRN 88/95). Według zasad obowiązujących w procedurze karnej, to nie oskarżony musi udowodnić swoją niewinność, lecz oskarżyciel winien udowodnić winę oskarżonego (winę w znaczeniu procesowym rozumianą jako wykazanie sprawstwa – w rozumieniu wszystkich form zjawiskowych – zarzucanego czynu, jego bezprawności, karygodności i zawinienia oskarżonego). Przy czym udowodnić, to znaczy wykazać w sposób nie budzący wątpliwości wiarygodnymi dowodami – bezpośrednimi lub pośrednimi. Te ostatnie w postaci tzw. poszlak mogą być uznane za pełnowartościowy dowód winy oskarżonego jedynie wtedy, gdy ich zespół pozwala na ustalenie jednej logicznej wersji zdarzenia, wykluczającej możliwość jakiejkolwiek innej wersji (wyrok SA w Łodzi z dnia 25 maja 1995 r., II AKr 120/95). Zagwarantowane konstytucyjnie, przysługujące oskarżonemu domniemanie niewinności (art. 42 ust. 3 Konstytucji RP) nie wymaga dowodzenia; to obalenie tego domniemania wymaga dowodów. Domniemanie niewinności oskarżonego, uwzględniając dyspozycje art. 5 kpk, znajduje przełożenie na rozdział procesowych obowiązków dowodzenia i działanie zasad rozkładu ciężaru dowodu w procesie karnym (wyrok SA w Krakowie z dnia 29 grudnia 2006 r., II AKa 234/06). To powoduje, że nie można traktować na równi niedostatków dowodu obciążającego oskarżonego z niedostatkami jego wyjaśnień zwłaszcza, gdy oskarżony nie przyznaje się do winy. Dlatego też, dopóki dowody obciążające nie będą pozwalały na pewne ustalenie winy oskarżonego, eliminując wszelkie wątpliwości w tym zakresie, dopóty nawet najmniej przekonujące jego wyjaśnienia muszą być uznane za wiarygodne, gdyż to obowiązkiem oskarżyciela jest dowiedzenie winy, a oskarżony nie musi dowodzić swojej niewinności (wyrok SA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2015 r., II AKa 57/15). Dla wydania wyroku skazującego, wbrew oczekiwaniom Skarżącego, nie wystarczy „uzasadnione podejrzenie” popełnienia przestępstwa, ale całkowita pewność, przy braku jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie (wyrok SA w Katowicach z dnia 9 października 2014 r., II AKa 309/14). Warunkiem odpowiedzialności karnej jest bowiem przełamanie domniemania niewinności, a więc taki stan rzeczy, gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że sprawca dopuścił się zarzucanego mu czynu, wyczerpującego znamiona konkretnego przestępstwa. W przeciwnym wypadku sądy zobowiązane są do respektowania zasady domniemania niewinności, a co więcej do rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego (postanowienie SN z dnia 24 września 2014 r., IV KK 232/14). Tymczasem w realiach sprawy pokrzywdzony G. J. jedynie telefonicznie miał kontakt z osobą, która swoim zachowaniem spowodowała, że niekorzystnie rozporządził swoim mieniem. Nie rozpoznał on głosu oskarżonego jako sprawcy, który telefonicznie instruował go do niekorzystnych rozporządzeń. Stąd też nie odmawiając wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego, nie stanowiły one dowodu, który pozwoliłby na przełamanie przysługującego oskarżonemu domniemania niewinności i nie wykluczyło wiarygodności wyjaśnień B. P.. Obowiązek dowodzenia nigdy nie spoczywa na oskarżonym. W jego procesowym interesie leży natomiast wskazanie na nietrafność lansowanej w akcie oskarżenia tezy, że jest winny zarzuconego mu czynu (to ciężar dowodu w sensie prakseologicznym). W niniejszej sprawie oskarżony przedstawił okoliczności w jakich dał sam wykorzystać swoją naiwność, ale i chęć szybkiego wzbogacenia się, która sprawiła, że pozwalał na zdalne wykorzystywanie jego poczty i konta. Miał uzyskać bitcoiny, tymczasem okazało się, że jego konto wykorzystywano na przepływ środków uzyskiwanych od oszukanej osoby, aby następnie przelewać je na konto sprawców. W procesie karnym, w którym obowiązuje domniemanie niewinności oskarżonego, to na oskarżycielu spoczywa formalny ciężar dowodu (obowiązek dowiedzenia podnoszonych twierdzeń dowodowych ze względu na pierwszeństwo postawionych w akcie oskarżenia twierdzeń o popełnieniu przez oskarżonego zarzucanego czynu). Ponosi on także konsekwencje niewykazania trafności tez oskarżenia (ciężar dowodu w znaczeniu materialnym). Winien zatem wykazać okoliczności (w formie udowodnienia albo uprawdopodobnienia), których zaistnienie potwierdza tezy wniesionego i popieranego aktu oskarżenia (wyrok SA w Szczecinie z dnia 15 stycznia 2015 r., II AKa 219/14). W zderzeniu z konstytucyjnie chronionym domniemaniem niewinności oskarżonego pozostaje twierdzenie oskarżyciela publicznego, że Sąd bezkrytycznie obdarzył walorem wiarygodności przyjętą przez oskarżonego linię obrony, która pozostaje sprzeczna, nielogiczna i nie znajduje potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Odwoływanie się do wykształcenia informatycznego oskarżonego jest nieuprawnionym uproszczeniem, niedopuszczalnym w procesie karnym domniemaniem, że oskarżony posiadał i wykorzystał umiejętności w zakresie zabezpieczeń systemów teleinformatycznych. Podczas, gdy oskarżony zajmuje się najogólniej ujmując serwisowaniem komputerów, a nie ich programowaniem. Wystąpienie znamion zarzucanego czynu zabronionego, w tym znamion strony podmiotowej, musi być wykazane w sposób pewny, wolny od wątpliwości. Takiego zaś dowodowego wymogu twierdzenie Prokuratora o popełnieniu przez oskarżonego czynu „z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej po uprzednim wprowadzeniu w błąd pokrzywdzonego dokonującego niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem” nie spełnia. Podobnie bowiem rozłożony jest ciężar wykazania trafności zarzutów apelacji. Dla wzruszenia poprawności ocen i wniosków zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego nie jest wystarczające przedstawienie własnej oceny materiału dowodowego i wskazanie tylko na możliwość wyciągnięcia z nich odmiennych wniosków, argumentowanych w apelacji. Kontrola instancyjna oceny dowodów nie obejmuje bowiem sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania osobowych źródeł dowodowych, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Twierdzenia Skarżącego, kwestionującego prawidłowość dokonanych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych na podstawie poddanych ocenie dowodów, nie są wystarczająco przekonujące, by podważyć wyciągnięte przez Sąd Rejonowy wnioski. Wskazywane w apelacji fakty dowodowe nie są dostateczne dla ustalenia faktu głównego (sprawstwa zarzucanego oskarżonemu czynu), nie wyłączają bowiem wszelkich rozsądnych wątpliwości, które dostrzegł Sąd I instancji uwzględniając przy ocenie całokształtu materiału dowodowego okoliczności przywoływane przez oskarżonego twierdzenia, które znalazły potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonego G. J.. Brak możliwości jednoznacznego ustalenia, w oparciu o dostępne i ujawnione dowody, stanu faktycznego powoduje wystąpienie stanu „niedających się usunąć wątpliwości”, do których nie tylko może, ale musi mieć zastosowanie reguła określona w art. 5 § 2 kpk. Skarżący nie zaakceptował stanowiska Sądu Rejonowego, a w podniesionej w uzasadnieniu apelacji motywacji nie uwzględnia działania zasad rozkładu ciężaru dowodu w procesie karnym, zgodnie z którymi wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne nie tylko wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, lecz również wtedy, gdy nie udowodniono, że jest winny popełnienia zarzuconego mu czynu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk. W tym ostatnim przypadku wystarczy bowiem, że twierdzenia oskarżonego, negującego tezy aktu oskarżenia, zostaną uprawdopodobnione. Co więcej, wyrok uniewinniający musi zapaść również i w takiej sytuacji, gdy wskazywana przez oskarżonego teza wprawdzie nie jest dostatecznie uprawdopodobniona, ale też nie zdołano udowodnić sprawstwa zarzucanego oskarżonemu czynu (postanowienie SN z dnia 18 grudnia 2008 r., V KK 267/08), czy przeciwieństwa głoszonej przez oskarżonego tezy. Sąd przystępując do rozpoznania sprawy ma bowiem zakładać, że oskarżony winien zostać uniewinniony, jeżeli przedstawione w przewodzie sądowym dowody nie pozwolą powziąć przekonania, że wina została udowodniona w sposób wyłączający wszelkie wątpliwości (wyrok SA w Katowicach z dnia 28 grudnia 2011 r., II AKa 382/11). Sformułowana w art. 2 § 2 kpk zasada prawdy materialnej wprowadza wymóg opierania wszelkich rozstrzygnięć na zgodnych z prawdą ustaleniach faktycznych, rozumianych jako ustalenia udowodnione, gdy w świetle dowodów przeprowadzonych fakt przeciwny dowodzonemu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny (wyrok SN z dnia 28 marca 2008 r., III KK 484/07). Tak rozumiany obowiązek udowodnienia odnosić jednak należy do ustaleń niekorzystnych dla oskarżonego, który korzysta z domniemania niewinności (art. 5 § 1 kpk). Zatem słusznie Sąd Rejonowy wydał wyrok uniewinniający, gdyż nie zdołano udowodnić oskarżonemu sprawstwa zarzucanego mu czynu, a wniesiona apelacja nie podważyła trafności tego rozstrzygnięcia. Wszak obowiązujące w procesie karnym domniemanie niewinności ma obalić oskarżyciel udowadniając winę oskarżonego ponad wszelką wątpliwość (wyrok SA w Katowicach z dnia 8 marca 2007 r., II AKa 33/07). Wprawdzie wyrażona w art. 5 § 2 kpk reguła

in dubio pro reo nie nakłada na Sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego, lecz formułuje zakaz czynienia niekorzystnych ustaleń w oparciu o niekorzystne domniemania, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów (postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r., II KK 80/06). W tym zakresie Sąd Odwoławczy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, a tezy stawiane przez oskarżyciela publicznego w uzasadnieniu apelacji uznaje za nieuprawnione, bo wywodzące wnioski oparte na schematach, domniemaniach i ocenach stereotypowych, nie zaś na dowodach wiarygodnych i pewnych, pozwalających na obalenie domniemania niewinności. Chronologia zdarzeń w zestawieniu z przyznawanymi przez oskarżonego okolicznościami pozwalają zasadnie przyjąć, że w zakresie czynionych ustaleń faktycznych Sąd Rejonowy nie popełnił zarzucanego mu przez Skarżącego błędu w ustaleniach faktycznych. Elementy przedmiotowe oszustwa muszą mieścić się w świadomości sprawcy i muszą być objęte jego wolą. Nie można zatem uznać za wypełnienie znamion strony podmiotowej tego typu czynu zabronionego w sytuacji, w której chociażby jeden z jej elementów nie był objęty świadomością oskarżonego. Brak jest również realizacji znamion strony podmiotowej w przypadku, gdy oskarżony tych elementów nie obejmuje świadomością. Również dla prawidłowego przypisania odpowiedzialności za „wyłudzenie” konieczne jest wykazanie jego zamiaru bezpośredniego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przy wykorzystaniu wprowadzenia w błąd pokrzywdzonego, jednak zamiar taki nie może być dorozumiany, musi być pewny i udowodniony. Stąd wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie wystarczy udowodnić, że od strony przedmiotowej działanie oskarżonego obiektywnie prowadziło do pokrzywdzenia G. J.. Relewantnym komponentem przestępstwa określonego w art. 286 § 1 kk jest to, by sprawca działał w celu osiągnięcia konkretnej korzyści majątkowej. Mając na względzie powyżej wskazane okoliczności podniesiony w apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie zasługiwał na uwzględnienie.

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie

Niezasadny

Wobec niezasadności podniesionego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Ponieważ zaskarżony wyrok opierał się na całokształcie prawidłowo przeprowadzonych dowodów, poddanych właściwej i mieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów analizie i wartościowaniu oraz na podstawie tych kompletnych dowodów Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, brak jest jakichkolwiek względów, które miałyby przemawiać za wnioskiem o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania, o co, w tych okolicznościach niezasadnie postulował Skarżący. Przekonanie sądu o winie oskarżonego winno zostać ukształtowane w oparciu o wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Oznacza to, że przy wyrokowaniu sąd nie powinien tracić z pola widzenia żadnego dowodu, który dotyczy istotnych w sprawie okoliczności. Zasada ta ma jednak podwójne działanie i winna być także uwzględniana w przypadku wnoszącego środek odwoławczy oskarżyciela publicznego. Nie może bowiem być skuteczną taka apelacja, która usiłuje obalić zaskarżone orzeczenie opierając się na fragmentarycznie i wybiórczo dokonanej analizie dowodów, nie tylko przy braku wykluczenia prawdziwości, ale i z pominięciem, okoliczności wskazywanych w wyjaśnieniach oskarżonego. Zważywszy zaś na granice rozpoznania sprawy w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, przy uwzględnieniu zakazu

reformationis in peius, brak jest powodów do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 18 lutego 2026 r., którym Sąd ten uniewinnił B. P. od zarzutu popełnienia czynu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, który według zarzutu aktu oskarżenia polegać miał na tym, że oskarżony w okresie od 27 grudnia do 30 grudnia 2022 roku w bliżej nieustalonym miejscu ze skutkiem w miejscowości V. i w E., woj. (...) za pośrednictwem drogi telefonicznej z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy w kwocie łącznej 30 000 zł G. J., w ten sposób, że wprowadził go w błąd co do posiadanych pieniędzy na koncie i zgormadzonych odsetek, a następnie polecił pokrzywdzonemu dokonanie przelewów na wskazane rachunki bankowe , tj. o nr (...) (...) prowadzonego przez (...), ul. B. 18 z/s w Ł. na rzecz pokrzywdzonego B. P. oraz o nr (...) prowadzonego przez (...) Bank (...), ul. (...) z/s w V. na rzecz B. P., działając tym samym na szkodę G. 2

Tym samym wyrokiem na podstawie art. 632 pkt 2 kpk kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. Jednocześnie zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. U. A. (1) kwotę 1.239,84 tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu B. P.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że nie było żadnych merytorycznych czy formalnych racji, które przemawiałyby za koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku w całości jak postulował Skarżący. Sąd Rejonowy wykorzystał w toku rozprawy istniejące możliwości weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń obrony, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy oparł orzeczenie na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym w toku poprawnie przeprowadzonego postępowania sądowego. W tym zakresie podniesiony zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie był zasadny. Dokonana zaś ocena dowodów mieści się w granicach zakreślonych dyspozycją art. 7 kpk. Podkreślić też należy znaczenie, jakie miała bezpośredniość postępowania dowodowego na rozprawie. To właśnie Sąd I instancji miał z tymi dowodami bezpośredni kontakt w toku realizacji czynności dowodowych, oceniał złożone zeznania poszczególnych świadków, kierując się zarówno ich treścią, jak też własnymi spostrzeżeniami i wrażeniami wynikającymi z zachowania się osób przesłuchiwanych, ich reakcji mentalnych na zadawane pytania, postawy w toku realizowanej czynności przesłuchania i stosunku do tej czynności. Sąd Rejonowy w sposób przekonujący przedstawił powody, dla których dał wiarę oskarżonemu. Istotne dla rozstrzygnięcia w kwestii odpowiedzialności za zarzucany oskarżonemu czyn okoliczności ujawnione w toku postępowania przed Sądem Rejonowym zostały omówione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy podziela zajęte w tej mierze stanowisko. W wyczerpującym uzasadnieniu, Sąd

meriti poddał wszechstronnej i logicznej analizie zebrane dowody, w sposób w pełni przekonujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawił, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje przekonanie odnośnie do wiarygodności tych dowodów, które włączył do podstawy faktycznej wyroku. Kontrola instancyjna nie potwierdziła zasadności podniesionych w środku odwoławczym uchybień. Sąd I instancji dokonał ustaleń faktycznych opierając się na całokształcie materiału dowodowego, a wyciągając trafne wnioski poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, z których wyciągnął słuszne wnioski co do braku podstaw do przypisania oskarżonemu zarzucanego aktem oskarżenia czynu. Przy braku podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji brak jest merytorycznych podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Oparcie zaś orzeczenia na kompletnym materiale dowodowym, przy braku wystąpienia przyczyn z art. 439 kpk i art. 440 kpk sprawia, że nie ma podstaw do przekazania sprawy do ponownego jej rozpoznania po uprzednim uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości. Sąd Odwoławczy mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 437 kpk, art. 449 kpk i art. 456 kpk utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu Rejonowego

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

Punkt III wyroku, czyn II

Wobec nieuwzględnienia apelacji oskarżyciela publicznego od wyroku uniewinniającego oskarżonego B. P. od popełnienia zarzucanego mu czynu, stosownie do dyspozycji art. 636 § 1 kpk, Sąd Okręgowy kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążył Skarb Państwa.

W toku postępowania przed Sądem Okręgowym oskarżony B. P. był reprezentowany przez adw. U. A. (1), który udzielał oskarżonemu pomocy prawnej z urzędu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy

Prawo o adwokaturze

koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ponosi Skarb Państwa. Dlatego też Sąd Odwoławczy zasądził od Skarbu Państw na rzecz adw. U. A. (2) kwotę 1.033,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej. Udzielonej z urzędu oskarżonemu B. P.. Na wysokość zasądzonej kwoty składa się opłata za udział w postępowaniu przez Sądem Okręgowym jako sądem II instancji (840 zł - § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r.

w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2026 poz. 87) powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług zgodnie z § 4 ust. 3 cytowanego rozporządzenia.

SSO Grażyna Artymiak

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2026 r. (sygn. akt X K 651/24) w odniesieniu do B. P.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie