Położna z magisterium i specjalizacją dostanie od szpitala 1937,54 zł wyrównania

Powódka M. C. wniosła o zasądzenie od strony pozwanej (...) Szpitala (...) w W. kwoty 1937,54 zł. tytułem częściowego wynagrodzenia za miesiąc lipiec 2022 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10.08.2022 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu podała, że jest pracownicą pozwanego zakładu pracy zatrudnioną na stanowisku położnej. Posiada kierunkowe wyższe wykształcenie tj. wykształcenie magisterskie ze specjalizacją w dziedzinie położnictwa. Powódka wskazała, iż w dniu 29 czerwca 2022r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 26 maja 2022r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw. Przywołała treść przepisu art. 1, art. 3.ust.1 powołanej ustawy. Wskazała, iż zgodnie z treścią załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r., w stosownej tabeli w pkt.2 dla farmaceutów, fizjoterapeutów, diagnostów laboratoryjnych, psychologów klinicznych, innych pracowników wykonujących zawód medyczny inny niż określony w lp. 1, 3 i 4 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim i specjalizacją, pielęgniarek z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położnych z tytułem magister położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia określono współczynnik pracy na poziomie 1,29, zaś przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2021r wynosiło 5.662,53 zł. brutto. Z wiedzy, jaką posiadała powódka realizacja przepisów ustawy przybrała u strony pozwanej formę zarządzenia zbieżnego z treścią ustawy nowelizującej, w tym załącznika.

W odwołaniu do powyższej analizy stanu prawnego powódka zajęła stanowisko, iż jej wynagrodzenie zasadnicze winno wzrosnąć od dnia 1.07.2022r. z kwoty 5.478 zł. brutto do kwoty 7.304,66 zł. brutto. Podniesiono, iż z uwagi na

ratio legis powołanych przepisów nie uzasadnione jest stanowisko strony pozwanej, która nadaje szczególne znaczenie sformułowaniu „ wymaganych ”, co oznaczałoby, iż każdy podmiot leczniczy miałby zachowaną swobodę w decyzji o przyznaniu współczynnika wynagrodzenia na poziomie 1,29.

Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W pierwszej kolejności wskazano, iż zarządzeniem nr (...) z dnia 19.07.2022r. w sprawie podwyższenia wynagrodzeń zasadniczych z dniem 1.07.2022r. wynagrodzenia zasadnicze pracowników wykonujących zawód medyczny oraz pracowników działalności podstawowej wykonujących inny zawód medyczny zostało ustalone u pozwanej na poziomie nie niższym, niż wynagrodzenie wynikające z załącznika do w/w zarządzenia, który jak przyznano jest tożsamy z załącznikiem do ustawy z dnia 8.06.2017r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Podniesiono, iż przyporządkowanie pracowników do określonych grup zawodowych nastąpiło zgodnie z ustawą i zarządzeniem- w oparciu o kwalifikacje wymagane na zajmowanym stanowisku. Zdaniem strony pozwanej współczynniki pracy pozostające w korelacji z osiąganym wynagrodzeniem dotyczą kwalifikacji

wymaganych na zajmowanym stanowisku, a nie faktycznie posiadanych przez pracownika. Zdaniem strony pozwanej literalne brzmienie zapisu wiąże współczynnik pracy jedynie z kwalifikacjami koniecznymi- wymaganymi na danym stanowisku pracy, a nie faktycznie posiadanymi przez pracownika. Wskazano, iż u strony pozwanej do zajmowania stanowiska pielęgniarki- położnej wymagane jest posiadanie wykształcenia co najmniej średniego- pielęgniarskiego, nie jest zaś wymagane posiadanie specjalizacji.

Na marginesie podniesiono, iż doceniając kwestię wykształcenia pielęgniarek wprowadził dodatki z tytułu posiadanych kwalifikacji.

W odpowiedzi na pozew nie zakwestionowano wyliczeń dokonanych przez powódkę w zakresie wysokości żądania i sposobu wyliczenia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny, który w niniejszej sprawie nie był sporny:

Powódka M. C. jest zatrudniona w pozwanym zakładzie pracy na stanowisku położnej. Powódka posiada wykształcenie magisterskie ze specjalizacją w dziedzinie położnictwa.

Z dniem 1.07.2021r. przyznano powódce wynagrodzenie zasadnicze brutto w wysokości (...)

Zarządzeniem nr (...) z dnia 19.07.2022r. w sprawie podwyższenia wynagrodzeń zasadniczych z dniem 1.07.2022r. wynagrodzenia zasadnicze pracowników wykonujących zawód medyczny oraz pracowników działalności podstawowej wykonujących inny zawód medyczny zostało ustalone u strony pozwanej na poziomie nie niższym, niż wynagrodzenie wynikające z załącznika do w/w zarządzenia, który był tożsamy z załącznikiem do ustawy z dnia 8.06.2017r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych.

Strony nie zawarły porozumienia w sprawie wynagrodzenia, jakie miałoby obowiązywać od 1.07.2022r. , wobec czego poinformowano powódkę, iż jej wynagrodzenie pozostaje na dotychczasowym poziomie.

W dniu 17.11.2022r. strona pozwana przygotowała porozumienie zmieniające warunki płacy – w punkcie 1 umowy miał zostać dodany ppkt 6 o treści: „ grupa zawodowa dot. w/w stanowiska wg załącznika do ustawy z dnia 8.06.107r. o sposobie ustalania najniższego wynagradzania zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych: grupa 5” Powódka odmówiła podpisania porozumienia.

Przy tak ustalonym stanie faktycznym sąd zważył:

Powództwo było zasadne.

Strony łączyła umowa o pracę. Zgodnie z treścią art. 22 kp przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Tym samym wypłacanie wynagrodzenia jest jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy. Stosownie do treści art. 94 pkt 5 k.p. pracodawca jest obowiązany w szczególności terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie. Wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie (art. 85§1 k.p.)

Spór w niniejszej sprawie dotyczył interpretacji przepisów ustawy z dnia ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz. U. 2017, poz. 1473 z późn. zm) zwanej dalej Ustawą, w szczególności zmian wprowadzonych ustawą z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz. U. 2022 poz. 1352), która weszła w życie w dniu 29 czerwca 2022 r. i wydanego na ich podstawie zarządzenia Dyrektora strony pozwanej w sprawie podwyższenia wynagrodzeń.

Zgodnie z art. 3 Ustawy (po powołanych zmianach) do dnia 1 lipca 2022 r. podmiot leczniczy dokonuje podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe od najniższego wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", do wysokości nie niższej niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze, z uwzględnieniem następujących warunków:

1) sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustalają, w drodze porozumienia, strony uprawnione w danym podmiocie leczniczym do zawarcia zakładowego układu zbiorowego pracy, zwanego dalej "porozumieniem";

2) podmiot leczniczy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, zawiera porozumienie z pracownikiem wybranym przez pracowników podmiotu leczniczego do reprezentowania ich interesów;

3) jeżeli porozumienie nie zostanie zawarte, sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustala w drodze zarządzenia w sprawie podwyższenia wynagrodzenia, zwanego dalej "zarządzeniem":

a) kierownik podmiotu leczniczego,

b) podmiot tworzący, o którym mowa w art. 4 pkt 1 - w przypadku podmiotów leczniczych działających w formie jednostek budżetowych i jednostek wojskowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

4) ustalony w drodze porozumienia albo zarządzenia sposób podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego zapewnia proporcjonalny dla każdej z grup zawodowych średni wzrost tego wynagrodzenia.

Zgodnie zaś z ustępem 4 od dnia 2 lipca 2022 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny, nie może być niższe niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustalone w sposób określony w ust. 1 na dzień 1 lipca 2022 r.

Jak wynika z tabeli stanowiącej Załącznik do Ustawy do drugiej grupy zawodowej zostali zaliczeni farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny, psycholog kliniczny, inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1, 3 i 4 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim i specjalizacją, pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem magister położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia i dla tej grupy określono współczynnik pracy na poziomie 1. 29.

Bezspornym w sprawie było, że powódka pomimo iż jest położną z wykształceniem wyższym magisterskim ze specjalizacją w dziedzinie ginekologii nie otrzymała wynagrodzenia zasadniczego ze współczynnikiem 1,29 (7.304,66 zł brutto).

Strona pozwana podnosiła, że załącznik do Zarządzenia Dyrektora jest tożsamy z załącznikiem do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku; zgodnie z ustawą i zarządzeniem przyporządkowanie pracowników do określonych grup płacowych nastąpiło w oparciu o kwalifikacje wymagane na zajmowanym stanowisku, a nie wszelkich kwalifikacji posiadanych przez pracownika; zaś do zajmowania stanowiska pielęgniarki – położnej u strony pozwanej wymagane jest posiadanie wykształcenia co najmniej średniego - pielęgniarskiego, licencjackiego lub magisterskiego i nie jest wymagane posiadanie specjalizacji; zaś z uwagi na posiadane wykształcenie wprowadzono dodatki. Z argumentacją taką nie można się zgodzić. Na taką interpretację powołanych przepisów nie pozwala ich wykładnia językowo – celowościowa. Słusznie podnosi powódka, że wolą ustawodawcy było przypisanie współczynnika pracy danemu wykształceniu, które zostało nabyte przez pielęgniarkę lub położną, na co wskazują użyte określenia „pielęgniarka, która uzyskała tytuł specjalisty”, „pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa” i „położna z tytułem magister położnictwa”; ponadto zgodzić się należy z argumentami powódki wskazanymi w uzasadnieniu pozwu, w których powołuje się na uzasadnienie do projektu ustawy wskazując, że zamysłem ustawodawcy było zwiększenie zainteresowania kształceniem w zawodach medycznych i promowanie podejmowanie zatrudnienia na terenie kraju. Z argumentacją powódki należy się zgodzić. Podkreślić należy w tym miejscu, że nie do przyjęcia jest argumentacja strony pozwanej, że na stanowisko położnej nie jest wymagane wyższe wykształcenie - czym innym jest bowiem określenie wymogów stawionych przy przyjęciu na dane stanowisko, a czym innym jest zaszeregowanie do konkretnej grupy płacowej w spornych przepisach. Nowelizacja Ustawy miała na celu zwiększenie i wyrównanie wynagrodzeń zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. Z załącznika (zarówno do Ustawy jak i Zarządzenia Dyrektora z dnia 19 lipca 2022 roku) wynika, że do konkretnej grupy zawodowej pracownicy zostają zaliczeni wg kwalifikacji; i tak w grupie szóstej znajdują się położne z wymaganym średnim wykształceniem, które nie posiadają tytułu specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, w grupie piątej – położne z wymaganym wykształceniem wyższym (studnia I stopnia) i specjalizacją albo położne ze średnim wykształceniem i specjalizacją; zaś w grupie drugiej - położne z tytułem magister położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. Niewątpliwie powódka jako położna z wykształceniem magisterskim i specjalizacją w dziedzinie ginekologii jest osobą wymienioną w grupie drugiej i tym samym wynagrodzenie powódki powinno być ustalane wg. współczynnika 1,29.

Tym samym powódka powinna od 1 lipca 2022 roku otrzymać wynagrodzenie według stawek drugiej grupy zawodowej przy przyjęciu współczynnika 1,29. Strona pozwana nie kwestionowała wyliczenia powódki.

Zgodnie z treścią art. 481 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie, jeżeli strony nie ustaliły innej wysokości odsetek. Powódka wniosła o zasądzenie odsetek od 10 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty, strona pozwana nie kwestionowała wskazanej daty.

W związku z powyższym na mocy powołanych przepisów należało zasądzić na rzecz powódki żądaną przez nią kwotę tytułem wyrównania wynagrodzenia za lipiec 2022 roku z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty.

O zwrocie kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 kpc mając na względzie wynik procesu i koszty poniesione przez powódkę (675,00 zł zastępstwa procesowego - § 9 w zw. z § 2 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie).

O obowiązku zwrotu kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych mając na względzie wynik procesu, nakazując stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Świdnicy kwotę 200,00 złotych tytułem opłaty od pozwu, od której powódka była ustawowo zwolniona (pkt III wyroku).

Art. 4772§1 kpc stanowi, iż zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Na podstawie powołanego przepisu w punkcie IV wyroku nadano wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności, ponieważ zasądzona kwota nie przekracza jednomiesięcznego wynagrodzenia powódki.