Wersja o piwie bezalkoholowym nie zmieniła wyroku za jazdę po alkoholu

1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Staszowie z dnia 28 stycznia 2025 r., II K 218/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

1.Ustalenie faktów w związku z dowodami

przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obrońca oskarżonej zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na treść tego orzeczenia wskutek poczynienia błędnych ustaleń, iż J. A. w dniu 16 czerwca 2024r w S., prowadziła w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki C. nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do czynienia takich ustaleń, a te błędne ustalenia faktyczne były następstwem obrazy przepisów postępowania mających wpływ na treść tego wyroku, a to:

- art. 4 k.p.k. wskutek zaniechania czynienia ustaleń faktycznych na podstawie całości dowodu z zeznań świadka A. Z., w konsekwencji czego Sąd Rejonowy przyjął, iż świadek ten "nie może mieć pełnej wiedzy na temat tego co robiła oskarżona w tym czasie, gdyż A. Z. była w G. z małym dzieckiem, które pilnowała, jak zeznała na zmianę z mężem ...i jak zeznała miała tylko wrażenie ,że oskarżona i jej partner < mieli się już zabierać> , gdy treść zeznań tego świadka dowodzi ,iż przed zamówieniem przez Nią dla

oskarżonej piwa bezalkoholowego, J. A. nie piła alkoholu przed tym, gdy przysiadła się do Jej stolika i przed podjęciem decyzji przez świadka o zamówieniu dla Niej piwa bezalkoholowego, co jednocześnie dowolną, a nie swobodną oceną dowodu z tych zeznań w rozumieniu art. 7 k.p.k.,

- art. 7 k.p.k. wskutek dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonej J. A. co do tego, że w dniu 16 czerwca 2024r wypiła wyłącznie zamówione dla Niej piwo bezalkoholowe - w usprawiedliwionym przeświadczeniu, że jest to rzeczywiście

taki napój, gdyż nie odbierała osobiście zamówienia z baru oraz co do tego ,że nie piła alkoholu przed podjęciem decyzji o prowadzeniu samochodu w dniu 16 czerwca 2024 r - wskutek odmówienia wiary Jej wyjaśnieniom w tym zakresie,

- art. 7 k.p.k. wskutek dowolnej oceny dowodu z wyjaśnień osk. J. A., że "częściowo przyznała się do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości" , gdy oskarżona przyznała iż wypiła piwo, bez uszczegółowienia, że wypiła piwo, które podano Jej z informacją, że jest piwem bezalkoholowym,

- art. 7 k.p.k. wskutek dowolnej oceny dowodu z zeznań M. J. co do tego ,iż J. A. w dniu 16 czerwca 2024r wypiła wyłącznie piwo, które podano Jej z zapewnieniem iż jest bezalkoholowe a w następstwie tego odmówienia wiary Jego

zeznaniom, bo " jest zainteresowany uniknięciem odpowiedzialności karnej przez swoją partnerkę" ,

- art. 7 k.p.k. wskutek dowolnej oceny wiarogodności zeznań świadków P. J. i M. K. co do "niepewnego toru jazdy " samochodu prowadzonego przez oskarżoną, gdyż funkcjonariusze ci jadąc początkowo z przeciwnego kierunku do miejsca zawrócenia pojazdu tak, by skierować się na ten sam pas ruchu co pas ruchu oskarżonej, nie mieli możliwości - tak z powodu krótkiego czasu obserwacji pojazdu oskarżonej na tym samym pasie ruchu a

nadto przez nieznaczną odległość do miejsca, w którym skręciła z Ich pola widzenia, nie mogli , na wąskim pasie ulicy , zauważyć " niepewnego toru jazdy" samochodu prowadzonego przez oskarżoną. Dowolnym było też przyjcie wiarogodności Ich. relacji iż

oskarżona "miała chwiejny krok" skoro była legitymowana tuż przy samochodzie.,

- art. 5 § 2 k.p.k. wskutek rozstrzygania na niekorzyść oskarżonej J. A. nie dających się usunąć wątpliwości co do tego, czy:

- przed podjęciem decyzji o prowadzeniu samochodu w dniu 16 czerwca 2024r piła alkohol i przyjęcia mimo to przez Sąd Rejonowy iż piła alkohol, mimo iż Sąd ten nie dysponował żadnymi dowodami iż piła alkohol przed jej podjęciem, oraz co do tego, że:

- oskarżona na użytek procesu wymyśliła wersję picia piwa, które Jej podano z informacją iż

jest to piwo bezalkoholowe i ,że nie wiedziała iż w istocie wypiła piwo z zawartością alkoholu a w konsekwencji tego przyjęcie iż piła alkohol nad zalewem w G., mimo iż relacja oskarżonej w tym zakresie znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków - w tym świadka "obcego" - A. Z., a nadto taka Jej relacja znajduje potwierdzenie w danych medycznych wskazujących iż ½ litra piwa 5-cio procentowego zawiera 25 gramów czystego alkoholu etylowego co w urządzeniu do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu daje odczyt ok. O, 69 promille ( dla kobiety - w wadze ok. 60 kg). Odczyty zawartości alkoholu w toku badania stanu trzeźwości oskarżonej, przy najwyższym wyniku badania wykazuje zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu 0,56 promille. W tej sytuacji brak jest dowodów na to, że oskarżona piła alkohol przed podjęciem decyzji o prowadzeniu pojazdu w dniu 16 czerwca 2024r. Potwierdza to także Jej wyjaśnienia iż nad zalewem w G. wypiła jedno piwo - we przeświadczeniu iż podano Jej piwo, jak Ją zapewniono, bezalkoholowe.

Niezasadny

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie niniejszych rozważań należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie w sprawie w sposób prawidłowy. Ustalenia faktyczne oparte zostały na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, ocenionego z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego.

Należy podkreślić, że obraza przepisów prawa procesowego, prowadząca do zmiany wyroku musi mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a takiej obrazy przepisów ani obrońca oskarżonej nie wykazał, ani sąd II instancji nie stwierdził. Podniesiony przez obrońcę zarzut naruszenia przez sąd meriti art. 7 k.p.k. mógłby być skuteczny jedynie wtedy, gdyby zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiadała zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, bądź była rezultatem oceny obarczonej dowolną a nie swobodną oceną dowodów np. poprzez zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary nieprzekonującym dowodom, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych czy też oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych. W ocenie Sądu Okręgowego natomiast przedstawiona w uzasadnieniu środka odwoławczego argumentacja sprowadza się do bezpodstawnej polemiki z ustaleniami Sądu I instancji i nie dowodzi, aby Sąd Rejonowy dopuścił się konkretnych uchybień we wskazanym powyżej zakresie.

Sąd Rejonowy w sposób szczegółowy, konkretny i wyczerpujący wskazał w uzasadnieniu na jakich dowodach oparł ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, a także w jakim zakresie uznał dane dowody za przydatne lub nieprzydatne. Sąd Okręgowy powyższe wywody podziela w całości. Argumentacja poczyniona przez obrońcę oskarżonej w apelacji nie mogła się ostać.

Zgromadzone dowody w postaci zeznań świadków P. J. i M. K., protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości pozwalają bez żadnych wątpliwości ustalić, że oskarżona w dniu zdarzenia prowadziła samochód znajdując się w stanie nietrzeźwości.

Prawidłowo Sąd ocenił zeznania świadków P. J. i M. K. jako spójne, logiczne i korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym. Zeznania tych świadków opisują zgłoszenie jakie otrzymali oraz stan w jakim znajdowała się oskarżona w momencie zatrzymania do kontroli drogowej. Funkcjonariusze zeznali, że ze zgłoszenia wynikało, że kobieta poruszająca się samochodem może być pod wpływem alkoholu oraz że miała problem wyjechania z ośrodka (...). Nadto zeznali, że gdy poprosili oskarżoną do radiowozu to oskarżona wyszła z samochodu chwiejnym krokiem (k. 99v, 108v). Świadek M. K. zeznał, że odległość samochodu oskarżonej od radiowozu, gdzie było wykonywane badanie wynosiła 5 metrów.

Prawidłowo Sąd Rejonowy nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej, która twierdziła, że nie wiedziała, że spożywała alkohol przed podjęciem decyzji o kierowaniu pojazdem bowiem przeczy temu zgromadzony w sprawie materiał dowodowym.

Nawet jeżeli przyjąć dla oskarżonej korzystną wersję tj. wersje o spożyciu piwa bezalkoholowego, to nadal ostateczny wynik postępowania pozostaje bez zmian - oskarżona znajdowała się w stanie nietrzeźwości i prowadziła pojazd w ruchu lądowym. Wynik badania jej stanu trzeźwości wskazuje, iż musiała odczuwać, że jest nietrzeźwa.

Prawidłowo zostały ocenione zeznania M. J., które pozostają w całkowitej sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Nadto jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy świadek jest partnerem oskarżonej, a zatem jest zainteresowany uniknięciem odpowiedzialności karnej przez oskarżoną.

Słusznie również zostały ocenione zeznania A. Z.. Prawidłowo Sąd Rejonowy wskazał, że świadek ten nie może mieć pełnej wiedzy co do tego co robiła oskarżona przez cały czas przebywania w ośrodku, ponieważ pilnowała małe dziecko. Nadto nie odjechali z ośrodka równocześnie.

Ni jest zasadny zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k.

Nie można łącznie postawić orzeczeniu zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. Naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i zgodnie z art. 7 k.p.k. ocenił zgromadzone dowody, a pomimo to z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie wersje faktyczne, zaś organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 k.p.k. W przypadku zaś kwestionowania oceny poszczególnych dowodów, nie może być mowy o naruszeniu art. 5 § 2 k.p.k. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2025 r., V KK 97/25, Lex nr 3911444)

Nie jest zasadny zarzut naruszeni art. 4 k.p.k.

Powołanie się na naruszenie art. 4 k.p.k. nie może zatem stanowić samodzielnego zarzutu apelacyjnego, lecz musi być poparte wskazaniem naruszenia przepisów gwarantujących przestrzeganie tej zasady. Zgodnie z poglądem zaprezentowanym przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 3 października 2011 r. w sprawie V KK 112/11: "Przepis art. 4 k.p.k. stanowiący o jednej z generalnych zasad procesu karnego - o zasadzie obiektywizmu, nie może być samoistną podstawą zarzutów odwoławczych. Jest on wszak kierowany do organów prowadzących postępowanie karne i nakłada na nich obowiązek badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. (...) tej zasady przez te organy służą konkretne przepisy ustawy karnej procesowej. Chcąc zarzucić tym organom nieprzestrzeganie tej zasady procesowej, należy w środku odwoławczym te przepisy powołać, jako przez nich nie respektowane. Brak tego rodzaju odniesień czyni zarzut obrazy tylko art. 4 k.p.k. bezzasadnym". Identyczne stanowisko konsekwentnie prezentowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych oraz literaturze (patrz: postanowienia Sądu Najwyższego: z 21 listopada 2012 r., IV KK 244/12; z 20 listopada 2012 r., V KK 92/12; z 3 kwietnia 2012 r. V KK 338/11; B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego - komentarz, Warszawa 2013 r., Tom I, s. 45; T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego - komentarz, Warszawa 2014 r., Tom I, s. 60; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego - komentarz, Warszawa 2011 r., Tom I, s. 58). Nie jest naruszeniem art. 4 k.p.k. stan będący rezultatem przeprowadzonego przez Sąd I instancji procesu dowodzenia, w wyniku którego dokonano selekcji zgromadzonego materiału dowodowego i oparto ustalenia faktyczne o dowody niekorzystne dla strony niezadowolonej z takiego stanu rzeczy.

Nie jest zasadny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.

Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (vide: wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 1975/9/84 i z dnia 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 1975/5/58; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 maja 2009 r., II AKa 73/09, KZS 2009/9/52).

Jak już wyżej wskazano, że sąd I instancji nie naruszył w przedmiotowej sprawie w żaden sposób przepisów postępowania, toteż poczynione przez niego ustalenia faktyczne – w oparciu o ujawnione i prawidłowo ocenione dowody – polegają na prawdzie i nie mogą być kwestionowane.

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej.

Niezasadny

Zarzuty okazały się bezzasadne, stąd nie było podstaw do uwzględnienia wniosku.

1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok w całości

Wskazano w rubryce 3.1. jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzenia z urzędu.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

1.Koszty Procesu

Pkt II

Sąd zasądził od oskarżonej J. A. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 245 zł tytułem kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze.

Na kwotę tą złożyła się opłata 225 zł zasądzona na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 655, poz. 2600) oraz kwota 20 zł tj. ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism co wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2023 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

1.PODPIS

SSO Marek Stempniak

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Staszowie z dnia 28 stycznia 2025 r., II K 218/24

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana