Sędzia SN powołany przy udziale nowej KRS wyłączony od kasacji sześciu skazanych

W dniu 23 maja 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęły kasacje obrońców

w/w skazanych od wyroku Sądu odwoławczego i sprawa została zarejestrowana

pod sygn. akt III KK 313/25. W kasacjach podniesiono m.in. zarzut nienależytej

obsady Sądu drugiej instancji w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Do rozpoznania tej sprawy został wyznaczony zarządzeniem z dnia 1

października 2025 r. sędzia Sądu Najwyższego P.K. W dniu 24 listopada 2025 r. do

Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy skazanego D.C. - adw. G.F. - o

wyłączenie SSN P.K. od rozpoznania niniejszej sprawy z uwagi na wątpliwości co

do jego bezstronności, wynikające przede wszystkim z charakteru trybu uzyskania

przez Pana P.K. statusu sędziego Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

III KK 313/25

2

Wniosek obrońcy skazanego zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 41

§ 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że

mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej

sprawie. O potrzebie zastosowania instytucji wyłączenia sędziego decyduje między

innymi ocena, czy dla postronnego obserwatora zachodzą w realiach sprawy takie

okoliczności, które w odbiorze społecznym mogą budzić wątpliwości co do

bezstronności sędziego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada

2021 r., IV KO 86/21).

Pan sędzia P.K. na urząd sędziego Sądu Najwyższego został powołany

przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, postanowieniem z dnia 7 marca 2022 r.

na podstawie rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa w składzie

ukształtowanym na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Sąd

Najwyższy badając w trybie art. 41 § 1 k.p.k. wniosek o wyłączenie sędziego winien

mieć na względzie także stanowisko Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i

uwzględniać fakt, że orzeczenie wydane przez skład sądu z udziałem osób

powołanych na stanowisko sędziego w procedurze nominacyjnej prowadzonej

przed Krajową Radą Sądownictwa wadliwie ukształtowanej na podstawie w/w

ustawy, będzie obciążone wadą traktowaną przez ETPCz jako naruszenie art. 6 ust.

1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a na gruncie

prawa polskiego, jako bezwzględna przyczyna odwoławcza w rozumieniu art. 439 §

1 pkt 2 k.p.k. Rozpoznanie przez sędziego P.K. kasacji w przedmiotowej sprawie

mogłoby wywołać u stron oraz w opinii publicznej przekonanie o braku

instytucjonalnej bezstronności sądu. W interesie systemu wymiaru sprawiedliwości

jest nie tylko troska o rzeczywistą bezstronność sędziego, ale także zapobieganie

powstaniu negatywnego odbioru społecznego w tym przedmiocie. Taka potrzeba

zachodzi w badanej sprawie tym bardziej, że wobec tożsamych zarzutów

kasacyjnych z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., rozstrzyganie w przedmiocie wniesionych

kasacji przez sędziego P.K., w konsekwencji prowadziłoby wprost do takiej sytuacji,

że stałby się sędzią „we własnej sprawie”, skoro rozstrzygałby na przesłankach w

równym stopniu mogących odnosić się także do niego.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia.

III KK 313/25

3

[WB]

[a.ł]