Sąd uniewinnił oskarżonego od uchylania się od zapłaty 10 tys. zł dla pokrzywdzonego

1CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 23 czerwca 2024 r. w sprawie II K 1880/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego S. D. (1)

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

zmiana

1Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

1STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obrońca oskarżonegoStanisława D. wyrok zaskarżyła w całości i zarzuciła mu:

1/ mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, poprzez:

a) przyjęcie, przekraczając swobodną ocenę dowodów, z naruszeniem zasady domniemania niewinności i prawidłowego rozumowania (m.in. w zakresie tytułu prawnego oskarżonego do samochodu i jego wartości oraz dowodów przeprowadzonych na okoliczność dotyczącą kwoty zwróconego depozytu), że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego czynu,

b) nieprzeprowadzenia dowodów zgłoszonych w pkt 2 lit. b) i c) pisma obrońcy zdnial8.02.2025r. (k. 55);

2/ mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego wyroku (m.in. że oskarżony jest właścicielem samochodu, którego wartość pozwala na pokrycie zobowiązania względem O. S., czy też nie udokumentowania, ani nawet w sposób wiarygodny nie przedstawienia wydatkowania kwoty 200.000 złotych), a polegający na przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo, podczas gdy zebrany materiał dowodowy i prawidłowo ustalony stan faktyczny przeczą temu wnioskowi.

Zasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego zasługiwała na uwzględnienie.

Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku podstawą uznania winy S. D. było między innymi ustalenie, że w chwili czynu dysponował on majątkiem ruchomym w postaci samochodu marki D. (...) – k. 46 odw. Tymczasem jak wynika z treści informacji jak na k. 179, oskarżony jest współwłaścicielem tego pojazdu

w 1 % a wartość darowizny w tym zakresie w roku 2017 wynosiła 750 zł (skarżąca nie posiadając pełnej informacji w tym zakresie w apelacji wskazała na 10 % - k.123) a drugim i większościowym współwłaścicielem tego pojazdu w udziale jest jego była partnerka D. P.. Co istotne, oskarżony nie może sprzedać pojazdu, w tym przysługującego mu udziału, bez zgody większościowej współwłaścicielki tj. D. P.. Trafnie przy tym skarżąca zauważyła w apelacji, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie, II Wydział Karny z dnia 23.11.2022 r. wydanym w sprawie pod sygn. akt II K 348/21, w części zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie, VII Wydział Karny Odwoławczy z dnia 28.04.2023r. wydanym w sprawie pod sygn. akt VII Ka 85/23, orzeczono zakaz zbliżania się i wszelkiego kontaktowania się z byłą partnerką D. P.; oskarżonemu ponadto nie przysługuje uprawnienie do wystąpienia do sądu o rozstrzygnięcie w tym przedmiocie z uwagi bardzo niewielki udział w prawie własności albowiem zgodnie z treścią art. 199 kodeksu cywilnego: „do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody

współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli”.

Zasadnie również skarżąca zakwestionowała odwoływanie się przez Sąd I instancji do dysponowania przez oskarżonego środkami umożliwiającymi uiszczenia należności na rzecz O. S. z uwagi na zwrócenie S. D. w toku postępowania o sygn. akt II K 348/21 kwoty 200 000 zł. Tymczasem na uwadze należy mieć to, że kwota ta została zwrócona na mocy postanowienia z dnia 1 czerwca 2022 r. – k. 5, zaś wyrok w I instancji nakazujący zapłatę O. S. kwoty 10 000 zł zapadł w dniu 23 listopada 2022 r – k. 22-23 i stał się prawomocny dopiero z dniem 28 kwietnia 2023 r. – k. 24. Tym samym nie sposób przyjąć aby w tym okresie miał on obowiązek „swoistego zabezpieczenia” ze zwróconej mu kwoty należności, która pokrzywdzonemu przysługiwała od 28 kwietnia 2023 r.

Brak było przy tym podstaw do skutecznego zakwestionowania twierdzeń oskarżonego co do tego, że środki te przeznaczył na wynagrodzenie obrońców (około 120 000 zł) oraz na uregulowanie zobowiązań alimentacyjnych a także na swoje leczenie i utrzymanie a jego wyjaśnianie w istocie znalazły potwierdzenie w zeznaniach Z. R., K. Ż., T. D. i D. C., których relacji co do okoliczności związanych z rozdysponowaniem przez S. D. zwróconymi mu środkami w istocie nie sposób jest podważyć.

Wreszcie na uwadze należy mieć, że jak wynika z informacji z k. 162-163 oskarżony celem odbycia kary w sprawie II K 348/21 został osadzony w dniu 27 maja 2023 r. (a zatem w niespełna miesiąc od uprawomocnienia się wyroku prawomocnie nakazującemu obowiązek zapłaty na rzecz O. S.) i karę pozbawienia odbywał do dnia 8 maja 2025 r.; zarzut z aktu oskarżenia obejmował okres od dnia 28 kwietnia 2023 r. do dnia 25 października 2024 r. a zatem czas, w którym S. D. był pozbawiony wolności, przy czym w Zakładzie Karnym

był zatrudniony nieodpłatnie – k. 162 odw.

Powyższe okoliczności w ocenie Sądu Okręgowego nakazywały uniewinnienie S. D. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu albowiem zachowanie sprawcy określone w § 1 art. 244 c kk polega na

uchylaniu się od wykonania orzeczonego przez sąd na rzecz pokrzywdzonego lub osoby dla niego najbliższej, za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo nawiązki a uchylanie się to „rozmyślne niewypełnienie czegoś”; zatem o uchylaniu się można mówić, jedynie wówczas gdy sprawca ma obiektywną, rzeczywistą możliwość wywiązania się z nakazanej powinności i gdy pomimo tej możliwości

umyślnie nie realizuje jej, gdyż tego nie chce (a zatem czyni to ze złej woli i z powodów przez siebie zawinionych).

Natomiast przeprowadzone dowody, także te uzyskane w postępowaniu odwoławczym na takie zachowanie oskarżonego nie wskazują.

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Zasadny

Wobec wskazanych okoliczności uwzględniono stawiane w apelacji zarzuty albowiem w ocenie Sądu Okręgowego oskarżony nie popełnił zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu z art. 244c§1 kk.

1OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1. 1ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 23 czerwca 2025 r. w sprawie II K 1880/25

zmieniono w ten sposób, że S. D. (1) uniewinniono od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Z przyczyn podanych wyżej uznano, że zachowanie oskarżonego nie wyczerpało znamion zarzucanego oskarżonemu przestępstwa.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Art. 437 § 2 k.p.k.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

1Koszty Procesu

Punkt II wyroku

Koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa – art. 632 pkt 2 kpk

1PODPIS

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

VII Ka 682/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego S. D. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 23 czerwca 2024 r. w sprawie II K 1880/24

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

zmiana