Błędne świadectwo pracy nie przesądziło o rekompensacie dla betoniarza-zbrojarza

Decyzją z dnia (...) r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w J. po rozpatrzeniu wniosku z (...) r. odmówił F. C. prawa do przyznania rekompensaty, argumentując, że

z dokumentacji winno wynikać stanowisko pracy, przynależność resortowa zakładu pracy oraz informacja czy praca w szczególnych warunkach wykonywana była stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Wskazał przy tym, że wymogiem jest wykonywanie pracy na stanowiskach, których nazwa stwierdzona na podstawie dokumentacji osobowej musi odpowiadać nazwie stanowisk enumeratywnie wymienionych w resortowych aktach prawnych. Zakład odmówił prawa do rekompensaty, ponieważ na wymagane co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy nie uwzględniono żadnego okresu. Organ rentowy podniósł, że przedłożone dokumenty nie dają podstaw do przyznania rekompensaty, gdyż na złożonym świadectwie potwierdzającym pracę w warunkach szczególnych, zakład pracy nie powołał właściwej pozycji i punktu zarządzania wskazanego na dokumencie za okres pracy na stanowisku betoniarz zbrojarz. Ponadto przedłożone dokumenty z archiwum takie jak umowę o pracę angaże nie zawierają informacji że ubezpieczone miał wypłacany dodatek za pracę w warunkach szkodliwych.

(decyzja k. 32 akt emerytalnych ZUS).

Odwołanie od powyższej decyzji w dniu (...) r. złożył F. C. nie zgadzając się z powyższą decyzją. W uzasadnieniu podniósł, że nie posiada innych dokumentów, nie wiedział też wcześniej, że świadectwo pracy otrzymane na zakończenie zatrudnienia nie jest prawidłowe.

(decyzja k. 3)

W złożonej w dniu (...) r. odpowiedzi na odwołanie, pełnomocnik organu rentowego wniósł o jego oddalenie. Organ rentowy wskazał, że do stażu pracy

w szczególnych warunkach organ rentowy nie uwzględnił żadnego okresu, a przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty za okres (...). nie dają podstawy do przyznania rekompensaty, ponieważ na złożonym świadectwie potwierdzającym pracę w szczególnych warunkach, zakład pracy nie powołał właściwej pozycji i punktu zarządzenie wskazanego na dokumencie za okres pracy na stanowisku betoniarz zbrojarz. Ponadto przedłożone dokumenty z archiwum, tj. umowy o pracę, angaże nie zawierają informacji, że wnioskodawca miał wypłacany dodatek za pracę w warunkach szczególnych

(odpowiedź na odwołanie k. 4-4v.)

Na rozprawie w dniu 16 marca 2026 r. wnioskodawca poparł odwołanie i wniósł

o uwzględnienie okresów zatrudnienia w zakładzie (...) do pracy w warunkach szczególnych tak, jak wskazano w świadectwie pracy w warunkach szczególnych,

a pełnomocnik ZUS wniósł o oddalenie odwołania z uzasadnieniem tak, jak w decyzji

i odpowiedzi na odwołanie.

(końcowe stanowiska stron e-protokół rozprawy z 16 marca 2026 r. 00:00:597-00:04:15 – płyta CD k. 84)

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Ubezpieczony F. C. urodził się (...)

(bezsporne)

W okresie (...) ubezpieczony był zatrudniony

w pełnym wymiarze czasu pracy w Przedsiębiorstwie (...) na stanowiskach: ucznia betoniarza-zbrojarza, starszego wartownika, starszego wartownika-dozorcy, pracownika ochrony mienia; betoniarza, maszynisty suwnicy – betoniarza prefabrykatów.

(świadectwo pracy k. 78-78v.)

Wskazane powyżej przedsiębiorstwo produkowało bloki z płyt betonowych.

(zeznania ubezpieczonego e-protokół rozprawy z 16 marca 2026 r. 00:04:16-00:25:16 – płyta CD k. 84, umowa o zatrudnieniu w celu nauki zawodu k. 18-19, umowa o pracę k. 21-21v.)

Wnioskodawca przez pierwsze dwa lata zatrudnienia w powyższym zakładzie pracy zatrudniony był w charakterze ucznia. Wówczas odbywał naukę w (...) Nauka w tej szkole trwała 2 lata. Po ukończeniu szkoły uzyskał zawód betoniarza-zbrojarza i na takim też stanowisku został zatrudniony po ukończeniu szkoły.

(zeznania ubezpieczonego e-protokół rozprawy z 16 marca 2026 r. 00:04:16-00:25:16 – płyta CD k. 84, umowa o zatrudnieniu w celu nauki zawodu k. 18-19, umowa o pracę k. 21-21v.)

W dniu (...) r. F. C. zawarł umowę o pracę na czas nieokreślony, na podstawie której został zatrudniony na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu na stanowisku betoniarza-zbrojarza.

(umowa o pracę z (...) r. k. 21)

W okresie (...) r. ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową.

(książeczka wojskowa k. 3 akt kapitałowych ZUS, umowa o pracę k. 30)

Wnioskodawca po odbyciu służby wojskowej zgłosił się do pracy w dniu (...) r., a pracę rozpoczął w dniu (...) r. – i tak jak przed rozpoczęciem jej odbywania – został zatrudniony również w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku betoniarza-zbrojarza. Na tym stanowisku był zatrudniony do dnia (...) r.

(karta obiegowa zmiany z (...) r. k. 29-29v., umowa o pracę z 23 kwietnia 1982 r. k. 30-30v.)

Z dniem(...) r. ubezpieczonemu powierzono obowiązki brygadzisty betoniarza-zbrojarza na okres do dnia(...) r. Nie zajmował on jednak żadnych kierowniczych stanowisk i wykonywał prace takie jak dotychczas.

(angaż z(...) r. k. 33)

Z dniem(...)r. ubezpieczony został przeniesiony na stanowisko starszego wartownika ze względu na problemy zdrowotne.

(angaż k. 36, zeznania ubezpieczonego e-protokół rozprawy z 16 marca 2026 r. 00:04:16-00:25:16 – płyta CD k. 84)

Z dniem(...) r. wnioskodawcy zostały powierzone dodatkowe obowiązki palacza (...). Stanowisko to powierzono na okres do(...) r.

(pismo z 10 marca 1984 r. k. 37)

Z dniem(...)r. ubezpieczonemu przedłużono umowę na dodatkowe czynności palacza na okres do(...) r.

(pismo z(...)r. k. 40)

Z dniem(...)r. ubezpieczonemu powierzono dodatkowe obowiązki palacza do dnia (...) r.

(pismo z (...) r. k. 41)

Z dniem 2 (...) r. ubezpieczonemu zostały powierzone dodatkowe obowiązki palacza w bazie (...) do dnia (...)r.

(pismo z (...) r. k. 43)

Z dniem(...) r. ubezpieczonemu zostały dodatkowe obowiązki palacza w bazie (...) do dnia (...) r.

(pismo z (...)r. k. 47)

W dniu (...) r. ubezpieczony złożył do dyrektora (...) podanie

o przeniesienie ze stanowiska na stanowisko betoniarza w fabryce domów. W dniu(...) r. ubezpieczonemu zostało powierzone stanowisko betoniarza.

(podanie z (...) r. k. 54, angaż z (...)r. k. 56)

W okresie(...) r. wnioskodawcy udzielono urlopu bezpłatnego. W ww. okresie korzystania z urlopu bezpłatnego zatrudniony był

w (...) Spółka Akcyjna na stanowisku betoniarza. Był to okres, którym w jego macierzystym zakładzie pracy nie było pracy

i większość pracowników została przeniesiona do ww. przedsiębiorstwa. Wnioskodawca w tym zakładzie wykonywał tylko prace betoniarskie.

(karta urlopowa k. 67, świadectwo pracy k. 68-68v., zeznania ubezpieczonego e-protokół rozprawy z 16 marca 2026 r. 00:04:16-00:25:16 – płyta CD k. 84)

Z dniem (...) r. ubezpieczonemu powierzono obowiązki maszynisty suwnicy – betoniarza prefabrykatów – kod zawodu wg klasyfikacji zawodów i specjalności: (...).

(angaż z (...)r. k. 73)

Pracując na stanowisku betoniarza-zbrojarza ubezpieczony pracował na wysokości. Ubezpieczony pracował w systemie zmianowym – na dwie zmiany: od 5:00-6:00 do 14:00 i od 14:00 do końca. Pod koniec zatrudnienia, jak już nie było zapotrzebowania na budowę bloków, to pracował na jedną zmianę. Z uwagi na problemy zdrowotne został przeniesiony na stanowisko starszego wartownika. Jako starszy wartownik pełnił również obowiązki palacza. W kwietniu (...)r. ubezpieczony ponownie został zatrudniony na stanowisku betoniarza. W tym okresie uzyskał uprawnienia operatora suwnicy. Jako maszynista suwnicy ładował płyty na samochód, który zawoził je na budowę i potem wracał do pracy betoniarza. Praca maszynisty zajmowała około 2 godzin, a potem wykonywał obowiązki betoniarza. Tak było do końca okresu zatrudnienia.

(zeznania ubezpieczonego e-protokół rozprawy z 16 marca 2026 r. 00:04:16-00:25:16 – płyta CD k. 84)

Oprócz wskazanego powyżej okresu urlopu bezpłatnego, ubezpieczony korzystał

z urlopu bezpłatnego także w dniach: (...)r.

(świadectwo pracy z(...) r. k. 78)

W okresach (...) r.,

a także (...) r. ubezpieczony przebywał na zwolnieniach lekarskich.

(zaświadczenie k. 7 akt kapitałowych ZUS, świadectwo pracy k. 78)

W dniu(...) r. pracodawca wypowiedział ubezpieczonemu umowę o pracę z uwagi na likwidację przedsiębiorstwa.

(oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę k. 76)

Pracodawca – Przedsiębiorstwo (...) wystawił świadectwo pracy w szczególnych warunkach w którym wskazał, że wnioskodawca był zatrudniony w tym zakładzie pracy (...) i w tym okresie od (...) r. do (...)r., od (...)r. oraz od(...) r. oraz od (...)r. do (...) r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę maszynisty ciężkich maszyn budowlanych: prace przy produkcji betonu kruszywowego na stanowiskach betoniarz-zbrojarz, maszynista suwnicy-betoniarz prefabrykatów wymienionym w wykazie A dziale V poz. 3; 15; 8; 2 wykazu szczegółowego stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy podległych Ministrowi Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane pracew szczególnych warunkach.

(świadectwo pracy w szczególnych warunkach k. 31 akt emerytalnych ZUS)

Oprócz spornego okresu zatrudnienia wnioskodawca nie wykonywał pracy

w szczególnych warunkach.

(bezsporne)

W dniu (...) r. ubezpieczony złożył wniosek o emeryturę. Decyzją z dnia

8 grudnia 2023 r. ZUS(...) w (...) przyznał ubezpieczonemu emeryturę, odmawiając jednocześnie przyznania rekompensaty.

(decyzja k. 13-15 akt emerytalnych ZUS)

W dniu (...) r. wnioskodawca złożył wniosek o przyznanie mu rekompensaty, na skutek której organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję.

(wniosek k. 23 akt emerytalnych ZUS, decyzja k. 32 akt emerytalnych ZUS)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności o dokumenty zawarte w aktach niniejszej sprawy

i w załączonych aktach ZUS, a także w oparciu o uzyskane odpisy akt osobowych dotyczących spornego okresu zatrudnienia, które zawierają m.in. umowy o pracę i angaże. Stan faktyczny ustalił również na podstawie osobowych źródeł dowodowych w postaci zeznań ubezpieczonego.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Odwołanie jest zasadne i skutkuje zmianą zaskarżonej decyzji.

Na wstępie należy przypomnieć, iż w myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r.

o emeryturach pomostowych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1696 ze zm., dalej: ustawa o emeryturach pomostowych), ustawa określa warunki nabywania prawa do emerytur i rekompensat przez niektórych pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, zwanych „emeryturami pomostowymi”, o których mowa w art. 24 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Stosownie do treści art. 2 pkt 5 ustawy o emeryturach pomostowych, rekompensata jest to odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej.

W myśl art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych, rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli przed 1 stycznia 2009 r. ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach

z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat.

Przesłanka negatywna przyznania rekompensaty została natomiast zawarta w art. 21 ust. 2 ustawy o emeryturach pomostowych. Jest nią nabycie prawa do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest jednak to, że ubezpieczony nie nabył prawa do emerytury pomostowej ani prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym w związku z wykonywaniem pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.

Stosownie natomiast do treści art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1749 ze zm.) za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych.

Z kolei przepis art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS stanowi, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych, to jest na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych

w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. nr 8, poz. 43 ze zm.).

Z § 1 w/w rozporządzenia wynika, że jego treść stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia.

W świetle § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia oraz zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, przy czym powyższe okoliczności pracownik jest obowiązany udowodnić

(por. wyrok Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1997 r., II UKN 417/97, OSNAP i US 1998/21/638 i wyrok Sądu Najwyższego z 15 listopada 2000 r., II UKN 39/00, OSNP 2002, nr 11, poz. 272).

Zdaniem organu rentowego, skarżący nie udokumentował okresu pracy w szczególnych warunkach. W ocenie ZUS, gdyż na złożonym świadectwie potwierdzającym pracę

w warunkach szczególnych zakład nie powołał właściwej pozycji i punktu zarządzenia wskazanego na dokumencie za okres pracy na stanowisku betoniarz-zbrojarz.

Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się ubezpieczony. Jego zdaniem legitymuje się on łącznym okresem wykonywania pracy w warunkach szczególnych wynoszącym co najmniej 15 lat.

Należy w tym miejscu zauważyć, że przywołane powyżej rozporządzenie Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w § 2 ust. 2 zobowiązuje zakłady pracy do stwierdzenia okresów zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wyłącznie na podstawie posiadanej dokumentacji. Co jednak istotne, świadectwo pracy nie tworzy praw podmiotowych, ani ich nie pozbawia, nie ma też cech wyłączności w zakresie dowodowym w postępowaniu o realizację tych praw oraz że świadectwo pracy traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny, który stanowi dowód tego, że osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.). W ten sposób wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Warszawie w dniu 25 listopada 1997 r. (III AUa 897/97, apel. W-wa 1998/1/4), a także Sąd Najwyższy w wyroku z 16 lipca 2009 r. (II PK 1/09, LEX nr 533086). Tym samym, brak świadectwa pracy wykonywanej w warunkach szczególnych lub wydanie świadectwa, które nie spełnia wymagań formalnych nie przekreśla ustalania, że tego rodzaju praca była wykonywana. W szczególności ubezpieczony może wykazywać innymi środkami dowodowymi, że praca świadczona była w warunkach szczególnych. W postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się bowiem te same reguły dowodzenia, jak w zwykłym procesie cywilnym. W szczególności zastosowanie mają art.

6 k.c., art. 232 k.p.c.

(tak: Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z 20 lipca 2016 r, III AUa 690/15, LEX nr 2121869).

Dla rozstrzygnięcia spornej kwestii koniecznym było zatem ustalenie czy praca wykonywana przez wnioskodawcę w spornym okresie faktycznie była pracą wykonywaną w warunkach szczególnych, o jakich mowa w cytowanych wyżej przepisach. Sąd ustalił te okoliczności dokonując analizy dokumentacji, w tym odpisów oryginalnej dokumentacji

z okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) oraz dopuszczając dowody z zeznań ubezpieczonego i w konsekwencji ustalając, że ubezpieczony legitymuje się co najmniej piętnastoma latami pracy w szczególnych warunkach stale

i w pełnym wymiarze czasu pracy.

W ocenie Sądu Okręgowego, wnioskodawca wykonywał prace, o których mowa

w rozporządzeniu z 7 lutego 1983 r. w okresach: od (...) r. do (...) r.,

od (...) r. do(...) r. oraz (...) r. do(...) r.,

a do pracy w szczególnych warunkach należy zaliczyć mu także okres odbywania służby wojskowej w okresie (...) r.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego uzasadnione jest bowiem uznanie, że pracując na stanowisku betoniarza-zbrojarza ubezpieczony w spornych okrasach wykonywał prace przy produkcji betonu kruszywowego, która są wymienione pod pozycjami 3. (prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych) oraz 15. (prace przy produkcji betonu kruszywowego) działu V (w budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych) wykazu A stanowiącego załącznik rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. nr 8, poz. 43 ze zm.) na stanowiskach wymienionych w dziale V puncie 3 podpunkcie 8 (maszynista suwnic), a także punkcie 15 i podpunkcie 2. (betoniarz prefabrykacji) wykazu A stanowiącym załącznik nr 1. do Zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa

i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury lub renty (Dz. Urz. MBiPMB nr 3 poz. 6).

Przy tym w ocenie Sądu bez znaczenia dla oceny, że wnioskodawca wykonywał pracę palacza. Czynności te po pierwsze wykonywał obok swoich zasadniczych obowiązków,

a przede wszystkim obowiązki te wykonywał w okresie, gdy pełnił obowiązki wartownika,

a zatem w okresie, gdy wnioskodawca bezspornie nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach.

Na przeszkodzie uznaniu, że ubezpieczony w spornym okresie czasu wykonywał pracę w pełnym wymiarze czasu pracy nie stanowi również to, że wnioskodawca w okresie od

(...) r. do końca zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) przez około 2 godziny dziennie wykonywał pracę maszynisty suwnicy. Zauważenia bowiem wymaga, że praca maszynisty suwnic należy do prac maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych wymienionych pod pozycją 3 działu V wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia z 1983 r. oraz jest wymieniona w dziale V puncie 3 podpunkcie 8 cytowanego już wcześniej zarządzenia resortowego. Zatem to, że wnioskodawca w okresie od (...) r. do(...) r. nie wykonywał prac betoniarza-zbrojarza w pełnym wymiarze czasu pracy, a łączył ją z pracą maszynisty suwnicy, nie stanowi przeszkody do uznania, że w tym okresie wykonywał prace w szczególnych warunkach w pełnym wymiarze czasu pracy. Nie wykonywał on bowiem żadnych innych czynności niż praca zbrojarza

i maszynisty suwnic.

Również powierzenie w okresie (...)r. pracy stanowiska brygadzisty nie przekreśla – w ocenie Sądu – możliwości uznania tego okresu za pracę w szczególnych warunkach, gdyż w tym okresie ubezpieczony nie zajmował żadnych kierowniczych stanowisk i wykonywał prace takie jak dotychczas na stanowisku betoniarza-zbrojarza.

Co zaś do zaliczenia wnioskodawcy do okresu wykonywania przez niego pracy

w szczególnych warunkach okresu odbywania przez niego zasadniczej służby wojskowej, Sąd miał na uwadze, że jak wynika z karty obiegowej zmiany (k. 29) i umowy o pracy z(...)r. (k.30), po zakończeniu odbywania służby wojskowej (co nastąpiło 24 marca 1982 r.), ubezpieczony

zgłosił się do pracy w dniu (...) r., a pracę rozpoczął w dniu

(...) r. – a więc z ciągu 30 dni. Zgodnie zaś ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, okres zasadniczej służby wojskowej odbytej w czasie trwania stosunku pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zalicza się do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jednolity tekst: Dz.U.

z 2004 r. nr 39, poz. 353 ze zm.), jeżeli pracownik w ustawowym

terminie 30 dni zgłosił swój powrót do tego zatrudnienia.

(zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2006 r., III UK 5/06, OSNP 2007, nr 7-8, poz. 108).

Wnioskodawca zatem w spornych okresach od (...) r. do(...)r., (...) r., od (...) r. do (...) r. oraz (...) r. do (...) r. ( z wyłączeniem okresu urlopu bezpłatnego od

(...) do (...) r.), stale i pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w szczególnych warunkach wymienioną w dziale V pod poz. 3 oraz 15 wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. (prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych oraz prace przy produkcji betonu kruszywowego).

W kontekście niniejszej sprawy przypomnieć należy, iż dla oceny czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie, stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur

i rent dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2011 r., I UK 393/10, LEX nr 950426).

Podkreślić przy tym należy, że stanowiska, na których praca jest wykonywana

w szczególnych warunkach zostały jedynie sprecyzowane w wykazie stanowiącym załącznik do wymienionego powyżej zarządzenia resortowego, które ma charakter jedynie pomocniczy: informacyjny, techniczno-porządkujący, uściślający ogólne pojęcia istniejące

w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zaś jak wskazuje się w orzecznictwie, istotne znaczenie dla kwalifikacji danej pracy jako pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ma wynikające z wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. przyporządkowanie danego rodzaju pracy do określonej branży. (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 11 czerwca 2013 r., III AUa 1370/12, LEX nr 1339369). Dla przyjęcia, że ubezpieczony wykonywał pracę w szczególnych warunkach nie ma zatem znaczenia jak nazywało się stanowisko, na którym był zatrudniony skoro przez cały czas wykonywał on prace, o których mowa w dziale V pod poz. 3 oraz 15 wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r.

W konsekwencji powyższych okoliczności, Sąd uznał, iż wnioskodawca ma okresy pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wynoszące łącznie co najmniej 15 lat, ponieważ łączny czas wykonywania przez wnioskodawcę pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy (po odliczeniu okresów nieskładkowych: okresów zwolnień lekarskich przypadających po

(...) r. oraz urlopu bezpłatnego w dniach: (...) do

(...)r.) wynosi:(...).

W związku z powyższym, Sąd w oparciu o treść art. 477

14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał F. C. prawo do rekompensaty z tytułu pracy

w warunkach szczególnych – o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.