Popcorn i wata cukrowa na gminnym terenie. Sąd uznał, że to usługa, nie sprzedaż

P. U. został obwiniony o to, że:

I. w dniu 18 września 2016 roku około godz. 12:50 przy ul. (...)

w W. na terenie należącym do gminy prowadził sprzedaż waty cukrowej, popcornu, kukurydzy na gorąco poza miejscem wyznaczonym przez właściwe organy gminy,

tj. o wykroczenie z art. 60

3 § 1 k.w.;

II. w dniu 13 listopada 2016 roku około godz. 13:25 przy ul. (...)

w W. na terenie należącym do gminy prowadził sprzedaż kukurydzy, hot-dogów, waty cukrowej oraz popcornu poza miejscem wyznaczonym przez właściwe organy gminy,

tj. o wykroczenie z art. 60

3 § 1 k.w.;

III. w dniu 3 grudnia 2016 roku około godz. 13:41 przy ul. (...)

w W. na terenie należącym do gminy prowadził sprzedaż popcornu poza miejscem wyznaczonym przez właściwe organy gminy,

tj. o wykroczenie z art. 60

3 § 1 k.w.

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt XI W 762/17:

I. obwinionego

P. U.

uniewinniono od popełnienia zarzucanych mu czynów;

II. na podstawie art. 118 § 2 k.p.w. określono, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Apelację na niekorzyść od powyższego wyroku wniósł oskarżyciel publiczny – Straż Miejska (...) W. I Oddział (...) podnosząc, że obwiniony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona wykroczenia z art. 60

3 § 1 k.w., wobec czego wniósł o rozpatrzenie przedmiotowej sprawy w postępowaniu zwyczajnym przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie

XI Wydział Karny.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Wywiedziona apelacja jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że w opinii Sądu odwoławczego, Sąd I instancji przeprowadził przewód sądowy zgodnie ze wszystkimi wymogami postępowania w sprawach o wykroczenia i nie dopuścił się żadnych podlegających uwzględnieniu z urzędu uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, stosownie do wymogów art. 104 § 1 k.p.w.

Sąd Okręgowy po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, zajął stanowisko, iż ustalenia poczynione przez Sąd

meriti są w pełni prawidłowe, a podniesione przez apelującego zarzuty jawią się jako całkowicie bezpodstawne.

Na wstępie podnieść należy, iż w art. 60

3 § 1 k.w. ustawodawca dokonał penalizacji konkretnego zachowania, a zatem wykroczenie to popełnia ten, kto prowadzi sprzedaż na terenie należącym

do gminy lub będącym w jej zarządzie poza miejscem do tego wyznaczonym.

Niniejszym podstawą przypisania obwinionemu odpowiedzialności za popełnienie zarzucanego mu czynu jest stwierdzenie zaistnienia przesłanek z powyższego przepisu, tj. że prowadził on sprzedaż na terenie należącym do gminy lub będącym w jej zarządzie poza miejscem do tego wyznaczonym.

Sąd

meriti trafnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zwrot „prowadzenie sprzedaży” – z uwagi na brak jego definicji w Kodeksie wykroczeń – należy wyjaśnić zgodnie

z zasadami wykładni językowej i systemowej. Zgodnie zaś z art. 535 k.c. przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Wobec powyższego, należy wskazać,

iż wyrażony przez Sąd

meriti pogląd, że zawieranie innych transakcji, np. zamiany, darowizny czy

świadczenie usług nie prowadzi do realizacji znamion wykroczenia z art. 60

3 § 1 k.w., gdyż nie można treści przedmiotowego przepisu Kodeksu wykroczeń wykładać rozszerzająco, zasługiwał na pełną aprobatę tutejszego Sądu.

Nadto Sąd

meriti słusznie podniósł, że działalność gospodarcza prowadzona przez obwinionego, polegająca na przygotowywaniu kukurydzy na gorąco, hot-dogów, waty cukrowej oraz popcornu, została sklasyfikowana w Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) pod kodem 56.10.B – ruchome placówki gastronomiczne. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że podklasa ta obejmuje działalność obwoźnych sprzedawców lodów, wózków z żywnością, przyczep gastronomicznych, związaną z przygotowywaniem żywności na straganach, natomiast nie obejmuje handlu detalicznego, który został sklasyfikowany w dziale 47 Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD). Tym samym konstatacja Sądu

meriti, że sprzedaż (handel detaliczny) i prowadzenie działalności gastronomicznej w formie ruchomej placówki gastronomicznej stanowią odrębne od siebie i samodzielne rodzaje działalności gospodarczej.

Sąd Okręgowy wskazuje, że obwiniony – w ramach prowadzonej działalności – przyjmując zamówienie od klienta, zobowiązywał się do przygotowania kukurydzy na gorąco, hot-dogów, waty cukrowej, bądź popcornu, tj. świadczył na rzecz zamawiającego (klienta) konkretną usługę gastronomiczną. Podnosi się, że umowa o świadczenie usługi stanowi odrębną umowę w stosunku

do umowy sprzedaży – w świetle regulacji z art. 750 k.c. do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Zatem – w ocenie tutejszego Sądu – bezspornym jest, iż obwiniony prowadząc swoją działalność gospodarczą wykonywał usługę przygotowania konkretnego posiłku, a nie jak twierdzi apelujący dokonywał jego sprzedaży.

W przedmiotowej sprawie za trafne uznać należało również przywołanie przez Sąd

meriti wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I SA/Gd 223/12), w oparciu o który stwierdza się, że serwowanie posiłku uznaje się za świadczenie usługi gastronomicznej, a nie sprzedaż w rozumieniu art. 535 k.c.

Wobec niniejszego stwierdza się, iż obwiniony nie wyczerpał swoim zachowaniem znamion czynu zabronionego z art. 60

3 § 1 k.w.

Reasumując - Sąd Okręgowy analizując stanowisko apelacji, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie znalazł żadnych podstaw do jego uwzględnienia, a tym samym zmiany bądź uchylenia zaskarżonego wyroku.

Wobec powyższego apelację należało uznać za niezasadną, zaś zaskarżony wyrok utrzymać

w mocy.

Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k w zw. z art. 119 k.p.w. Sąd Okręgowy kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.